ภาษากายที่แสดงออก หัวใจที่เปิดกว้าง น้ำคำที่จริงใจ ….สิ่งนี้ตอบโจทย์คำว่า “เพื่อน” ในความหมายของข้าพเจ้าได้โดยไม่ต้องหาเหตุผลอื่นใดมาหักล้าง

 

ข้าพเจ้ามองภาพแห่งความหลังของเพื่อน เมื่อ  33 ปีที่ผ่านมา

มันอาจเป็นภาพที่แสนจะธรรมดานะ…

หากจ้องมอง  ภาพนี้….เมื่อกาลครั้งโน้น

…

…

วันนี้… ข้าพเจ้าได้รับภาพถ่ายใบนี้จากเพื่อนคนที่ข้าพเจ้ามิเคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า….ในชีวิตของข้าพเจ้าจะได้พบเจอกับเธออีก  

 

เพราะเราต่างคนต่างแยกย้ายกัน….เผชิญโชคบนโลกกว้าง…..ในเส้นทางชีวิตที่ตัวเองเลือก

…

…

กาลเวลา…  กลืนกิน สายใยความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อน  ระหว่างเราให้จืดจางไป 

นาน… นานมากจนข้าพเจ้าไม่เคยคาดหวังว่า…เราจะได้พบเจอกันอีก

 

โลกกว้างเกินกว่าจะเอ่ยเอื้อนถ้อยคำใดมาเปรียบเปรยได้หมด…  

อรรถรสของชีวิต… ที่เราต่างคนต่างค้นหาและวิ่งตามความฝันของตนเอง 

เส้นทางที่ข้าพเจ้าเลือกและก้าวเดินไปนั้น  ไม่เคยเห็นร่องรอยของเธอให้ข้าพเจ้าติดตามเลย…แม้แต่น้อย

 

จวบจนกระทั่งวันนี้ 

เธอบอกว่า…33 ปีแล้วซินะ!!  ที่เราต่างห่างหายกันไป

 

เราต่างคนต่างก้าวล่วงสู่ช่วงปลายสะพานโค้งกันแล้ว….ข้าพเจ้าคิดเช่นนั้น

 

ธรรมะช่างจัดสรรนะ…ที่ทำให้เราโคจรกลับมาพบกันอีก   …. แบบว่า…ไม่บังเอิญ

ข้าพเจ้าอดขอบใจเพื่อนเก่าแก่  อีกคนหนึ่งของข้าพเจ้าไม่ได้  “นางพยาบาล…หัวใจสิงห์” ที่เธอสวมบทบาทหน้าที่ที่มีต่อผู้ป่วยด้วยหัวใจเกินร้อย (ซึ่งข้าพเจ้า จะหาโอกาสเขียนจิตวิญญาณของเธอในเครื่องแบบของนางพยาบาล…หัวใจสิงห์ไว้ที่นี่ด้วยเช่นกัน…เมื่อเวลาและโอกาสอำนวย  )   เธอผู้นี้แหละ!!ที่ได้จุดประกายความฝันให้เพื่อนเก่าแก่…ได้พบเจอกัน

 

 

 

วันที่ข้าพเจ้าได้พูดคุยกับเธอทางโทรศัพท์….เราคุยกันนานมาก ๆ ในค่ำคืนหนึ่งที่ข้าพเจ้ากำลังเดินท่องอยู่ในสวนหลังบ้าน 

 

หัวใจข้าพเจ้าเต้นแรง…. 

มันมิใช่เพราะ…ความประหม่า หรือเขินอายแต่อย่างใด  …

มันเป็นอีกอารมณ์หนึ่งที่ฉีกออกไป …

อารมณ์แห่งความดีใจและปลื้มใจที่ได้พบเพื่อนเก่า… ข้าพเจ้าคิดเช่นนั้น

 

…..

…..

 

เสียงของเพื่อน?  เส้นเสียงแบบนี้ เราเคยได้ยินที่ไหนนะ?…..ความคิดในขณะนั้น  ทำให้ข้าพเจ้ากรอเทปความทรงจำในอดีตของข้าพเจ้าแทบไม่ทันจริง ๆ  

 

น้ำเสียงที่แปลกหู !!  แต่ก็มิใช่ทำให้ข้าพเจ้าแปลกใจแต่อย่างใด  สำเนียงเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ… ทำให้ข้าพเจ้านึกภาพวัยเด็กตอนเป็นเด็กนักเรียนมัธยมต้น โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดในสมัยนั้นได้แม่นยำ

 

 

 

เธอจำได้แม้กระทั่ง ….วันที่เธอสร้างวีรกรรม  ถีบข้าพเจ้าตกจากเก้าอี้  ด้วยเหตุผลที่ว่า….ข้าพเจ้าฟ้องครู.. เรื่องมันนานมากเสียจนข้าพเจ้าลืมเลือนไปแล้ว….  แต่เธอกลับจำได้แม่น

 

เธอยังพูดกับข้าพเจ้าอีกว่า….เธอจำคืนวันเก่า ๆ ที่เธอเรียนหนังสือแข่งกันกับข้าพเจ้าได้?  ภาพการแข่งกันเรียน ที่เราพยายามแย่งที่หนึ่ง ที่สองของห้องกัน……

 

ข้าพเจ้าก็ได้แต่อมยิ้ม ในความช่างจดช่างจำของเธอ   (คนอะไรก็ไม่รู้… จำได้เป็นคุ้มเป็นแคว)

 

มีหลากฉากหลายตอน  …..ที่เราช่วยกันรื้อฟื้นความทรงจำวัยเด็ก  ให้ผุดขึ้นมากองอยู่ตรงหน้า

 

…

…

 

และภาพใบนี้ที่เธอส่งมาให้… เธอบอกว่าถ่ายไว้เมื่อไม่นานนี้เอง

 

 

 

ผู้ชายด้านซ้ายมือคือ คนคนเดียวกันกับรูปที่ถ่ายคู่กับเธอ  เมื่อ 33 ปีที่ผ่านมา

ผู้ชายคนนี้ ….มิใช่ใครอื่นไกล….เพื่อนรักอีกคนหนึ่งของข้าเจ้าเช่นกัน    เพื่อนที่ห่างหายไปจากชีวิตของข้าพเจ้านานไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเธอเลย   ปัจจุบัน เค้าเป็น ผู้อำนวยการส่วนสภาวิจัยแห่งชาติ……….

หน้าที่การงานของเพื่อนใหญ่โตขึ้นตามวัย

 

แต่สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปจากใจของเพื่อนคนนี้เลย  นั่นคือ…”หัวใจของความเป็นเพื่อน”   เพื่อนคนนี้สามารถตอบโจทย์ตีความหมายของคำว่าเพื่อน ได้ลึกซึ้งถึงแก่นของหัวใจเลยละ

 

ข้าพเจ้าจำวันแรกที่เราพบกันได้  หลังจากที่เราต่างไม่เคยได้เจอกันเลยร่วม  30 ปี   เพื่อนคนนี้แหละ!!คือคนที่วิ่งเข้ามาหาข้าพเจ้า  และอุ้มข้าพเจ้าลอยขึ้นจากพื้น 

 

ข้าพเจ้ารับรู้ได้ถึง …..มิตรภาพ ความทรงจำ และความรักที่เพื่อนมีต่อข้าพเจ้า…ได้อย่างสนิทใจ

 

ภาษากายที่แสดงออก  หัวใจที่เปิดกว้าง  น้ำคำที่จริงใจ ….สิ่งนี้ตอบโจทย์คำว่า “เพื่อน”  ในความหมายของข้าพเจ้าได้โดยไม่ต้องหาเหตุผลอื่นใดมาหักล้าง

 

 

ภาพความทรงจำที่แสนงามผุดขึ้นมากลางใจของข้าพเจ้า…..  33 ปีไม่มีเปลี่ยน กับเพื่อนคนนี้ : จันทรา  วิสุทธิ์เมธางกูร กำลังถูกข้าพเจ้ารื้อฟื้น      เธอหายไปอยู่ไหน  หลายสิบปีที่ผ่านมา  เธอทำอะไร เธอค้นพบอะไรในชีวิต   แล้วทำไมข้าพเจ้าถึงได้พบเธอ  ในวันที่ข้าพเจ้ายืนอยู่ ณ บั้นปลายของชีวิต

 

เรื่องราวชีวิตของเธอ  ชวนติดตาม  :   สิ่งหนึ่งในหลาย ๆ สิ่งที่ข้าพเจ้าได้รู้.. นั่นคือ… เธอได้ค้นพบสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเป็นสุข  .สิ่งนั้นคืออะไร?

 

ข้าพเจ้ารับรู้สิ่งที่เธอเป็น   เธอตอบแทนแผ่นดินที่เธอเกิดด้วยวิถีใด 

 

 

 หัวใจของเธอเป็นเช่นไรหนอ?