เคยคาดไว้ไหม  ตลอดชีวิตการทำงาน  จะเดินทางมาถึงจุดนี้

จุดไหน?

จุดที่มีเพื่อนร่วมงานในแนวทางที่อยากเดินร่วมไปด้วยเสมอ

ไม่หวั่น  ไม่ท้อถอย  คอยจับมือ  ให้กำลังใจ  ก้าวไปข้างหน้า  มุ่งมั่นจนถึงเป้าหมาย

คนหนองคาย  ฟันดี  มีสุข

 

ไม่ได้คาดไว้ ..... จะรู้สึกดีขนาดนี้

(แม้ตอนนี้จะยังไม่ถึงเป้าหมายซะทีเดียว อิ อิ)

^_,^

 

 

 

ขอบคุณโรงพยาบาลสังคมเอื้อเฟื้อรถตู้รับคณะน้องนักศึกษารับ – ส่ง ถึงจุดเปลี่ยนรถ

ขอบคุณท่านผู้อำนวยการมาดูแลความเรียบร้อยด้วยตนเองทั้งสองวัน 

ให้ข้อมูลเชิงลึกสมกับเป็นชาวพื้นที่นี้เกิน  ๒๐  ปี

คุณหมอบรรจบถูกตามให้รักษาคนไข้ด่วนตอนเช้ามืด  ๑๕ พย. ๕๖ 

ไม่งั้นคณะเราได้มัคคุเทศก์กิตติมศักดิ์แล้ว

 

เพียงภาพสวยของทะเลหมอกภูห้วยอีสันที่ท่านส่งต่อใน FB  ดึงดูดหมอแก้มตั้งใจตามมาช่วงเย็น

ภาคกลางวันไม่ได้มาเป็นวิทยากรด้วย  ติดประชุมที่อุดร  เตรียมแต่อุปกรณ์เล่นเกมให้พร้อมสรรพ 

พร้อมส่งน้องหมอตวงมาช่วยจัดกระบวนการเรียนรู้ 

พัฒนาศักยภาพอาจารย์ร่วมผลิตทันตาภิบาลของจังหวัดหนองคาย

เข้านอนหัวค่ำ  ตื่นเช้า  พร้อมแล้วที่จะออกเดินทางเช้ามืด  ๐๔.๔๕ น.

 

 

 

ตามทางหลวง ๒๑๑  ขึ้นเหนือต่อไป  ผ่านหน้าโรงพยาบาลสังคม  จนถึงบ้านม่วง  ตำบลบ้านม่วง

๒๐  นาทีต่อมา  เราก็แยกย้ายนั่งรถอีตั๊ก  ๓  คัน  ออกแบบต่อเติมมาพร้อมให้นั่งทั้งด้านหน้าและหลัง

แม้ไม่มีรถสวนหรือวิ่งตาม  ช่วงวิ่งบนถนนหลวงเสี่ยงเหมือนกัน  ไฟน้อยไปนิด

(ขอเสนอให้ประชาสัมพันธ์ล่วงหน้าเตรียมไฟฉาย  หรือดวงไฟติดหน้าผาก  ช่วยส่องทางสว่างขึ้น)

 

พอเลี้ยวซ้ายออกจากเส้น ๒๑๑  ค่อย ๆ ไต่ขึ้นเนินเขา – ลงเขา  ๓ – ๔ รอบ

แสงสลัวจากรถอีตั๊ก  ช่วงนี้เหมาะมาก  รายรอบยังมืด  เงาราง ๆ ของป่ากล้วยสลับช่วงกับสวนยาง

ช่วงขึ้นเนินชัน  เหมือนว่าเราจะนอนเอนราบ

ดวงดาวบนท้องฟ้าส่องแสงระยิบระยับทักทาย .... ใกล้แค่เอื้อม

 

เป็นเราที่เอาตัวเองไปอยู่ในที่มีแสงไฟเจิดจ้า  ดาวดวงน้อยเสมือนเลือนไปจากใจ

เวลานี้  ดวงดาวเปล่งประกายสดใสเช่นเคย ..... อย่างที่เป็นมาแสนนาน 

จะกี่ครั้ง  ที่มีโอกาสชมดาราแสนสวย  กับเพื่อนร่วมทีมที่รู้ใจ

 

ไม่ใช่แค่ฟ้าลิขิตแน่นอน

^_,^

 

ตึ๊ก ๆ ตั๊ก ๆ ทางดินเกรดพอเรียบ  ขรุขระมากกว่า  กว้างพอสำหรับรถอีตั๊ก

จากข้อมูลที่มี  เตรียมตัวมาดี  มีเบาะรองนั่งส่วนตัวแสนสบาย 

เผื่อหมอนคลี่ออกเป็นผ้านวมปูรองนั่งอีกผืนเล็ก ..... เผื่อเพื่อน

ช่วงค่อย ๆ ไต่ขึ้นภู  ลุ้น ๆ  ช่วย  เวลาคนขับเปลี่ยนเกียร์

มัวแต่ลุ้น  ไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ 

 

นานแล้วนา  ๒๐  นาที  คันที่ ๓  คุณหมอล่า  น้องหมอตวง  หายเงียบ

ใจชื้นนิด  น้องหมอไตรเจ้าภาพจากโรงพยาบาลสังคมนั่งคันนั้นด้วย

จนมีเพื่อนรับโทรศัพท์  ให้กลับลงไปอีกคัน  รับคนนั่งคันที่สามตามมา ..... รถเสียกลางทาง 

 

  

 

อุปสรรคเล็กน้อย  มาช้าดีกว่ามาไม่ถึง  ได้เดินออกกำลังกายรอรถกลับไปรับด้วย  ดีใช่ไหม

หน้าตายังผ่องใส  พอดีรับแสงเช้าวันใหม่  ค่อย ๆ สว่างเรืองรอง

สีทองระเรื่อริมขอบฟ้า  ทอแสงงามตาจากฝั่งลาว 

ทาบทับริมขอบขาวคดโค้งของลำน้ำโขงเบื้องล่าง  ทอดยาวไปอีกไกล

 

 

 

 

ไม่ได้ง่ายที่จะมีช่างภาพมือสมัครเล่น  แต่จริงใจ

มาแนะนำการถ่ายภาพธรรมชาติให้น่าสนใจ  คนดูจินตนาการเรื่องราวต่อได้

น้องหมอไตรเอาใจใส่แนะนำรายตัว  ขอบคุณเกร็ดความรู้ดี ๆ นะคะ

ค่อย ๆ ฝึกไปละนะ  ทักษะ  ความชำนาญ  ต้องสะสมประสบการณ์ต่ออีก

กล้องเล็กแบบเรา  สวยในแบบของเรานี่ละ ๕ ๕ ๕ ๕ ๕

 

เพลิดเพลินเรียนรู้มุมมองการถ่ายภาพ

ลืมไปเลยว่าตั้งใจมาดูทะเลหมอกหนา  ค่อย ๆ ไหลระเรี่ยยอดไม้ทึบออกจากช่องเขาฝั่งลาว

ไหลเอื่อยๆ เหมือนธารน้ำเย็นเข้าหาตัวเราตามทิศทางลม

วันนี้บางเบา  วันหน้า ..... หมอกหนาเป็นทะเล  คงเป็นใจ

ไม่เป็นไร  อำเภอสังคมใกล้แค่นี้เอง

คราวหน้า  มาอีกเมื่อไหร่ก็ได้ 

 

คราวนี้  มิตรภาพมากมายหยั่งลึกที่นี่

อาทิตย์อุทัยสวยงาม ณ ภูห้วยอีสัน  มุมมองจากฝั่งไทย

อีกครั้งของทางเดินในชีวิต  ที่อบอุ่นใจมิคลาย  มั่นคงยาวไกลไปอีกนาน

 

เพื่อนร่วมงาน  เพื่อนร่วมทาง  เพื่อนร่วมทีม  เพื่อนร่วมใจ

เพื่อคนหนองคาย ..... ฟันดี  มีสุข

^_,^