2-3  วันที่ผ่านมา..........พ่อรับรู้  ข้อมูลข่าวสาร จาก การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศติดต่อกับลูกที่อยู่...ไกลกัน

..

ลูกเขียนมาบอกว่า....วันนี้เพชรไปช่วยผู้ประสบภัยจากน้ำท่วมที่จังหวัดปราจีนบุรีมา   ..

ลูกไปในชุดนักศึกษาวิชาทหาร...พร้อมกับส่งภาพที่ถ่ายด้วยกล้องจากโทรศัพท์มือถือมาให้พ่อดู ...ทั้งภาพการทำงานและบรรยากาศของชุมชนที่ถูกน้ำท่วม..

..

..

พ่อดูภาพต่างๆ ที่ลูกส่งมาให้

พ่อได้เห็น..บางสิ่งบางอย่าง....ที่งอกเงยอยู่ในตัวของลูก

..

..

...มันทำให้พ่อลืมบางสิ่งบางอย่างที่พ่อเคยคาดหวังในตัวลูกไว้.....เมื่อคราวที่ลูกยังเล็กอยู่   ไปจนหมดสิ้น

..

สิ่งเหล่านั้น ที่พ่อเคยคาดหวังไว้ ... มันค่อย ๆ เลือนหายไปจากความคิดของพ่อ ....เมื่อพ่อได้เห็นการเติบโตจากตัวลูก

..

ก่อนนั้น...พ่ออาจผิดหวังบ้าง..ที่ลูกของพ่อเรียนหนังสือไม่เก่ง  

..

แต่พอลูกโตขึ้นเรื่อย ๆ  ..พ่อได้นั่งทบทวนและกลับมา...เฝ้ามองการใช้ชีวิตของลูกใหม่

 

พ่อเฝ้ามองลูก...อยู่เสมอนะ...มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย

เกือบ 20 ปีแล้วซินะ...

ความรู้สึกของพ่อ ที่มีต่อลูกนั้น    มันไม่เคยจางหายไปจากหัวใจของพ่อเลย

..

ความรักที่พ่อมีให้ลูก ....ความห่วงใยที่พ่อรู้ได้จากก้นบึงหัวใจ....ของพ่อ

..

ในวันที่ลูกลืมตามองโลก....จวบจนกระทั่งถึงวันนี้  ....

ความรู้สึกรัก...ที่พ่อมีต่อลูกนั้น   .....มันไม่เคยลดน้อยถอยลงไปแม้สักนิด

และพ่อก็ยังเชื่อว่า....ภายในหัวใจของแม่ที่มีต่อลูกนั้น..ก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าพ่อ.....

..

..

พ่อภูมิใจในตัวลูก...เมื่อครั้งที่ลูกบอกกับพ่อและแม่ว่า.....”เพชร..ไม่สูบบุหรี่ และเพชรไม่ติดยานะพ่อ”

..

ลูกรู้มั้ย!!..เพียงแค่คำพูดสั้น ๆ ที่ลูกพูดให้พ่อได้ยินนั้น .... พ่อก็รู้สึกภาคภูมิใจในตัวของลูกแค่ไหน

..

ถึงแม้ว่าลูกจะเรียนไม่เก่ง  แต่ลูกก็มีกิจกรรมดี ๆ มาพูดให้พ่อและแม่ฟังเสมอ ๆ

..

การร่วมเป็นหนึ่งในวงโยธวาทิตของโรงเรียน  หรือการเป็นนักร้องนำของวงดนตรีโรงเรียนร่วมแสดงคอนเสริต์ในงานของจังหวัด 

กระทั่งเมื่อลูกย้ายมาเรียนที่สถานศึกษาแห่งใหม่ของจังหวัดชลบุรี  ลูกก็เอาเหรียญทองจากกีฬาของวิทยาลัย มาอวดพ่อ  

..

พ่อมองความภูมิใจจากแววตาของลูก... เมื่อคราวที่ลูกหยิบยื่นเหรียญทองเหรียญนั้น.. ให้กับพ่อ

..

..

พ่อนำเหรียญนี้มาแขวนไว้คู่กับเหรียญทองที่น้องได้รับ.....เมื่อคราวน้องเข้าร่วมแข่งขันการวาดภาพระบายสีของสำนักการศึกษาจังหวัดเมื่อครั้งน้องเรียนอยู่ชั้นอนุบาล.....

ลูกรู้มั้ย!!....

พ่อได้เห็นมันทุกวันเลยละ...ก่อนพ่อจะออกจากประตูบ้าน...ไปทำงานในสวนของพ่อ

มันเป็นความภูมิใจเล็ก ๆ  ของพ่อ...ที่พ่อมีต่อลูกทั้งสอง

...

ท้ายสุดก่อนหน้านี้...พ่อยังรับทราบข่าวดีจากลูกอีกในเรื่องหนึ่ง นั่นคือ....ลูกไปบริจาคโลหิตให้กับผู้ขาดแคลนเลือดที่จังหวัดชลบุรี

..

และวันนี้...วันที่ลูกออกไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากภาวะน้ำท่วมที่ปราจีนบุรี

...

..

พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ....

เพราะพ่อรับรู้ได้ว่า...ถึงแม้นว่า...พ่อจะห่างไกลจากตัวลูก  พ่อได้ใกล้ชิดลูกน้อยลง ได้สอนลูกน้อยลง

แต่วันนี้  สังคมทหาร ที่ลูกเข้าไปผูกพัน ได้ทำหน้าที่แทนพ่อในหลาย ๆ เรื่อง…พ่อเชื่อเช่นนั้นจริง ๆ ...

..

ลูกคือ...สิ่งเดียวในชีวิตของพ่อ ที่เป็นตัวแทนพ่อ..และได้ทำบางสิ่งบางอย่างที่ในชีวิตแทนพ่อ ที่พ่อไม่เคยมีโอกาสได้ทำ

...

 

พ่อดีใจนะ...  ดีใจที่...ลูกได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อและทำสิ่งดี ๆ ในชีวิตของลูกให้พ่อชื่นใจ

..

พ่อรักลูกนะ…