การได้พาสชั้นขึ้นไปเรียนชั้นป. 6 ในกลางปีทำให้นางดีใจ

 

มาก  เพราะมันหมายถึงความสำเร็จของโรงเรียน และของคุณครู

 

ที่คาดหวังว่านางจะนำชื่อเสียงมาสู่โรงเรียน

 

           แล้วนางก็ทำได้จริงๆ

 

 

   ชื่อเสียงของโรงเรียนโด่งดังไปทั้งอำเภอ มีแต่คนแซ่ซ้อง

 

สรรเสริญ  ญาติพี่น้องต่างก็ยินดี มีความสุขกันถ้วนหน้า

 

        แต่การต้อนรับของเพื่อนใหม่ในวันนั้นทำให้นางใจฝ่อ เพราะ

 

ก้าวแรกที่เดินเข้าห้องเรียน และคุณครูประจำชั้นแนะนำอย่างเป็น

 

ทางการ นางมองดูหน้าเพื่อนแล้ว รู้สึกจะมีคนไม่พอใจอยู่หลายคน

 

ไม่ยิ้ม ไม่ทักทาย ที่แปลกใจมากก็คือ กลุ่มนี้มีเพื่อนสนิทที่เป็นลูกพี่

 

ลูกน้องที่เล่นหัวกันมาตั้งแต่เด็กๆ กินข้าวด้วยกัน นอนด้วยกันรวม

 

อยู่ด้วย อีกคนคือลูกสาวผู้ใหญ่บ้านในขณะนั้น คนนี้หน้าตา ผิว

 

พรรณดี ฐานะดี เรียนเก่ง สอบได้ที่ 1 มาตลอด แม่เค๊าเคยไปบอก

 

กับแม่ตั้งแต่รู้ว่าคุณครูไปตามให้นางมาเรียนแล้วว่า

 

          " บ่มีเงิน สิไปบืนเฮียนเฮ็ดหยัง "

 

ตอนนั้นก็งงอยู่ว่าเค๊ามายุ่งอะไรด้วย แต่ก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร

 

       นางเห็นสีหน้าและแววตาของพวกเแล้ว " งง " มากคิดใน

 

ใจว่า

                  " เป็นหยังคือเบิ่งจั่งซี่"

 

     พฤติกรรมของกลุ่มที่มีผลการเรียนดี จะแสดงออกแบบไม่เป็น

 

มิตร ส่วนผู้ที่เรียนปานกลางและค่อนข้างอ่อนจะมองด้วยอา

 

การกล้าๆกลัวๆ นั่งอยู่ที่โต๊ะ หันมายิ้มให้แล้วก็ก้มหน้า และแอบ

 

มองแบบอายๆ  นางเริ่มรู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศรอบๆตัว มันช่าง

 

ต่างกันกับตอนที่เข้ามาเรียนชั้น ป. 5 จริงๆ สมองเริ่มทำงานหนัก

 

แล้ว  วันแรกก็เจอแบบนี้ วันต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นนะ

 

                       " สิไปรอดบ่น๊อนางเอ๊ย "