เมื่อการเขียนบันทึกก็เดินทางมาถึง กิโลเมตรที่ ๑,๕๐๐

เห็นตัวเลขก็่น่าตกใจ เขียนมาได้ยังไงตั้งเท่านี้
เพราะปกติในเรื่องการมุ่งมั่นการเขียนอะไรสักอย่าง
เริ่มต้นได้แค่ ๑ เท่านั้น ส่วน ๒ - ๑๐๐ ไม่ีปรากฎ

เหมือนซื้อไดอารี่ไว้ต้นปี แต่ก็เขียนได้ไม่กี่วัน
ความทรงจำก็หายไป เอาไว้เริ่มใหม่อีกปี

๖ ปี กับการค้นหาอะไรบางอย่าง
๖ ปี กับความไม่ต้องพยายามที่จะเขียน
๖ ปี กับการเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวในโลกออนไลน์ีที่นี่

บันทึก ๑,๕๐๐ และ อนุทิน ๕,๐๐๐

งานเขียนส่วนหนึ่งมาจากการอ่านหนังสือแล้วอยากบันทึกเก็บไว้
เผื่อแผ่ไปยังกัลยาณมิตรที่ผ่านเข้ามา
ชอบ/ไม่ชอบ ขอบคุณ/ไม่ขอบคุณ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เป็นจุดเน้น

จุดเน้นจริง ๆ คือ การสอนตัวเอง

เพราะตัวเองเป็นคนเรียนรู้ได้ช้ากว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน
หากเพื่อนใช้ความพยายามในการเรียนรู้เพียงแค่ ๑ ชั่วโมง
ผมอาจจะต้องใช้เวลา ๒ - ๓ วันเป็นอย่างน้อย

งานเขียนอีกส่วนหนึ่งเป็นมาจากการสังเกตสิ่งรอบ ๆ ตัว
แล้วนำมาเขียนเล่า ใครเชื่อ/ไ่ม่เชืื่อ ฟัง/ไม่ฟัง ก็ไม่เป็นไร
แต่เรารู้อยู่แก่ใจว่า เราจริงใจแค่ไหน

สังคมไม่ได้มีอิทธิพลที่จะทำให้เราต้องมานั่งทำตามหรือเลียนแบบ
ใครใจกว้าง ใครใจแคบ ก็ได้ศึกษากันไป
บางคนรู้ตัว บางคนไม่รุ้ตัว บางทีห่วงใยก็แอบสะกิดอยู่บ้าง
และบางคนสะกิดไม่ไหว ก็ตามสบายแล้วกัน

ทุกอย่าง คือ การเรียนรู้

การเขียน เหมือนการมองโลกซึ่งโลกไม่ได้มีแต่ขาว หรือ ดำ บางที เทา ก็มีเหมือนกัน
เพียงแต่มองโลกให้ตามความเป็นจริงเท่านั้นก็พอ

โลกนี้กว้างใหญ่ แต่ชีวิตสั้นนัก

การเขียนเหมือนการแบ่งปัน
ในสิ่งที่เห็น มุมมองที่ได้สัมผัส
แค่เพียงรับรู้และลองนำไปตรองดู
อาจจะได้รับอะไรเพื่อนำไปคิดต่อบ้าง

เนื่องจากผู้เขียนบันทึกมีความเชื่อมั่นในเรื่อง "การทำความดี"
การใช้ชีวิตอยู่ในศีลในธรรม งานเขียนจึงสะท้อนออกมาแบบนั้น
บางทีก็มีอยู่ในความสุนทรียทางอารมณ์เป็นครั้งคราว

แต่ก็ไม่ได้หมายความผู้เขียนบันทึกจะเป็น "ต้นแบบ" ของผู้ใช้ชีวิตที่ดี
อย่าลืมว่า ผมใช้ชืื่อนามแฝงว่า "วสวัตดีมาร"
ซึ่ง "มาร" หมายถึง ผู้ขัดขวางการทำความดี

เลือกเฉพาะสิ่งที่ตรงกับจริตของตัวเองก็พอ
เพียงเท่านี้ ผมก็พึงพอใจแล้ว

ชีวิตต้องดำเนินต่อไป
ไม่ว่าขวากหนามข้างหน้าจะยากเย็นแค่ไหน

การเขียนบันทึกก็เช่้นกัน
ผมยังมีความมุ่งมั่นที่เขียนไปเรื่อย ๆ
เขียนจนหมดแรงไปข้างหนึ่ง (ดีไหมครับ ;)...

อยาก "ขอบคุณ" ทุกท่านนะครับ
ที่คอยให้กำลังใจกันอยู่เสมอ

ที่มา : http://www.youtube.com/watch?v=Li3PFWcWYkY

ขอบคุณ คำนี้จะน้อยไปไหม
ถ้าเทียบกับสิ่งที่ได้
คำสอนจากใจสวยงาม

ก้าวข้าม อุปสรรคขวากหนาม
ไม่เหลือเรื่องใดให้ยาก
ถ้าหัวใจเราเก่งมากพอ

ขอบคุณ คำพูดซ้ำอีกได้ไหม
บอกเล่าอีกนานเท่าไร
อาจไม่สมบูรณ์เรื่องราว

เคยทุกข์ เจ็บปวดรวดร้าว
เธอสอนให้ทิ้งความเศร้า
อนุญาตให้เราเติบโต

* เข็มทิศ ติดแน่นในหัวใจ
ไม่ว่าอยู่แห่งหนใด
เสียงครูอยู่ด้วยเสมอ

** จงเบิกบาน จักรวาลนี้เป็นของเธอ
ค้นหาเส้นทางให้เจอ
สู่จุดหมายไม่ต้องหลงทาง

ขอบคุณ หัวใจบันทึกเอาไว้
แบ่งปันความฝันยิ่งใหญ่
โลกนี้ต้องดีกว่าเดิม

ต่อเติม เพิ่มความสุขมากมี
ขยายขนาดความดี
ชีวิตนี้ยิ่งกว่าภูมิใจ

...

ขอความดีงามจงอยู่กับคุณ นะครับ ;)...

...

สุขสันต์วันออกพรรษานะครับ ;)...

บุญรักษา ทุกท่าน