ชีวิตของฉัน

บางครั้งฉันนึกสงสัยในตัวของฉันเอง...

ว่าทำไม? ฉันไม่เหมือนคนอื่น ๆ

เช่น ถ้าอยู่ในกลุ่มของผู้หญิงด้วยกันแล้วละก็

ไม่พ้นเรื่อง ขี้อิจฉา ริษยา...

ซุบซิบ นินทา

ไม่ตัวเขาก็ครอบครัวของเขา...

แต่ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น...ฉันไม่ชอบและไม่เคยทำ

เวลามีเพื่อน ๆ มาคุย ฉันก็จะได้เพียงยิ้ม

และไม่ต่อความยาว...เลยต้องทำให้เพื่อนคนนั้นหยุดไป

...เวลาอยู่คนเดียว ฉันชอบทำอะไรที่ทำให้ใจฉันมีสุข

และไม่เคยทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน

ฉันถือว่าความสุข...อยู่ที่ใจ

ใครทำ ใครได้...ฉันเชื่อแบบนั้น...

ใคร ๆ ดูว่า "ฉันเป็นคนที่ไม่เข้าสังคม"

...แต่ในบางเวลาที่ฉันพอใจ ฉันก็ไป

ถ้าไปแล้วขัดความรู้สึกของฉัน ฉันก็ไม่ไป

เรียกว่า ขึ้นอยู่กับความพอใจของฉันมากกว่า

ฉันเป็นตัวของตัวเอง...ฉันแคร์สังคมแบบมีหลักเกณฑ์

ฉันเห็นคนอื่น ๆ มีความทุกข์ ไม่ว่าเรื่องหนึ่งเรื่องใด

ฉันกลับมามองดูที่ตัวฉันว่า...

ทำไม? ฉันจึงไม่ทุกข์ (อาจจะมีบ้าง...

แต่ก็ไม่นานเป็นเพียงแค่ทุกข์ฉาบฉวย)

ฉันเพียงได้แต่นึก "สงสาร" พวกเขา

แต่ถ้าช่วยได้ฉันก็ยินดีที่จะช่วย...

เป็นเพราะอะไร? ชีวิตของฉันจะวางใจให้เป็นกลาง

ไม่ฝักใฝ่...ฉันเป็นมิตรกับทุกคน

ฉันชอบช่วยเหลือ แนะนำ

ไม่ใช่ "ฉันเก่ง" แต่เป็นสิ่งที่ฉันมีความจริงใจ

อยากจะช่วยเหลือ...

และฉันก็ไม่รู้ว่า สิ่งที่ฉันแนะนำนั้นเขาจะเห็นด้วยหรือไม่

แต่ฉันทำเพราะใจฉันคิดแต่ว่า..."มีความหวังดี"

ฉันไม่เคยคิดร้ายต่อผู้อื่น...ทำสิ่งใด ๆ ก็ด้วยใจ...

ไม่มีมารยา + เสแสร้ง...ใจคิดเช่นไร

ปากก็พูดไปแบบนั้น...

ฉันไม่รู้ว่า...ที่ฉันทำอยู่นี้ "ดีหรือไม่ดี"

แต่ตัวของฉันเป็นแบบนี้...

เป็น"ชีวิตที่แตกต่างจากคนอื่น ๆ"

 

 ภาพ  :  บริเวณ Indiana State University, USA.

โดย  :  บุษยมาศ  แสงเงิน