บ่นปนกลอน : แย่งกันทำ...เพื่อส่วนรวม

ผู้นำ.. หลาย ๆ ท่าน หลาย ๆ ตำแหน่ง ในชุมชน ย่อมจะต้องการที่จะทำงาน เพื่อส่วนรวม ตามคำพูดหรือ นโยบายของตนเองที่พร่ำพูดไว้ก่อนหน้าที่ จะได้ทำหน้าที่ผู้นำชุมชน...แต่ไฉน..หลายต่อหลายคนกลับทำงาน แบบ...แย่งกันทำ...ซะนี่ ...จุดประสงค์ของการทำงาน ก็เพื่อความ เจริญ ความก้าวหน้า การพัฒนาให้ทันกับยุคสมัยของสังคมโลก ของชุมชน....เป็นจุดประสงค์เดียวกันทั้งนั้น...แต่ไฉนไม่ร่วมมือกัน ทำงาน ....กลับมาแย่งกันทำ

.

 

 

ข้าราชการ หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐหลาย ๆ หน่วยงาน ที่ต้องทำงาน

ประจำ คลุกคลีอยู่กับชาวบ้านใน ชุมชน จะทราบดีถึงความยากลำบากใน

การ ทำงาน คุณมะเดื่อคนหนึ่งละที่อยู่กับชุมชน อยู่กับชาวบ้าน...จะ

เรียกว่า " ตั้งแต่เกิดมาเป็นครู " ก็ว่าได้ จึงรู้เหตุผลที่ เหตุใด " การรวม

กลุ่ม " ของคนในชุมชนในการพัฒนาคุณภาพชีิวิตจึง...มักไม่ ประสบ

ความ สำเร็จ.... (แต่รวมกลุ่มเฉพาะกิจ...มักสำเร็จ)

.

.

 

 

ติดขัดอึดอัดขัดข้อง

ไม่คล่องเรื่องการงานทั้งหลาย

ด้วยเหตุด้วยผลต้นปลาย

มากมายด้วยปัญหาสารพัน

 

.

.

มีคำกล่าว "เย้าหยอก" ที่น่ารัก ๆ สำหรับคนไทยว่า " ยามศึกเรา

รบ..ยามสงบเรา...ทะเลาะกัน " นั้น...เป็นจริงมาก ๆ คนไทย ๆ เรา

แม้แต่พี่น้องท้องเดียวกัน คำว่า..." ดีต่อกัน " อย่างเสมอต้นเสมอ

ปลาย...หายากยิ่ง เรียกได้ว่า " เปิดหน้าต่างก็เจอหน้าต่างของ

เพื่อนบ้าน " ยังไม่ถูกกันเลย อันนี้เป็นจริงนะ

 

.

.

ยามศึกมาเราพร้อมหันหน้าสู้

ยามสงบต่างก็อยู่...คนละบ้าน

เรื่องคนอื่น..พร้อมสรรหา...มา...ประจาน

รีบเล่าขานพร้อม...ใส่สี...ตีไข่เติม

.

.

 

การไม่ถูกกันของชาวบ้านเป็นเรื่อง...อมตธรรมชาติ...ไม่ว่าชุมชนใดก็

มัก จะพบได้เป็นเรื่องธรรมด๊า..ธรรมดา บ้านติดกันน่ะแหละสำคัญ

นัก..ไม่ ถูกกันหรอก...เรื่องที่เขม่นกัน...ก็มีตั้งแต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ

อย่าง เช่น..เรื่องหมาเห่าหนวกหู ใบไม้อีกบ้านหนึ่งร่วงไปในเขตของอีก

บ้าน หนึ่ง ยืมเงินแล้วไม่ให้ หรือ ลูกสาวบ้านนี้สวยกว่าบ้านนั้น ฯลฯ ไป

จน ถึงเรื่องระดับชาติ...อย่างการเลือกตั้งท้องถิ่น เรื่องถือหางข้าง

พรรคการเมืองคนละข้าง เป็นต้น

.

.

 

มีเรื่องมากมายให้ใส่ใจโกรธ

แล้วก็โทษอีกฝ่าย..มัน...ร้ายกว่า

ทั้งเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ปนขนกันมา

ขี้หมูราขี้หมาแห้งแข่งกัน.....โวย...

.

.

เจอเพื่อน ๆ ที่ต้องทำงานคลุกคลีอยู่ในชุมชน (ที่ไม่ได้อยู่ในวงการครู)

 

มาบ่นให้ฟังเสมอ ๆ ว่า ทำงานยากลำบาก เพราะต้องเป็น " กลาง "

 

ให้ ได้ ยิ่งในฤดูกาลเลือกตั้งท้องถิ่นด้วยแล้วอยากจะลาพักร้อนนอนอยู่

 

กับบ้านสักปี...( โห..หน่วยงานไหนให้ลาพักได้เป็นปีกันล่ะเนี่ยะ )

 

เพราะ แม้แต่ พ่อกับน้อง พ่อกับลูก ก็ยังความเห็นไม่ตรงกัน ไม่รู้จะอยู่

 

ฝ่ายไหนดี คุยกับข้างนี้ ข้างโน้นก็มอง คุยกับข้างโน้น ข้างนี้ก็เขม่น..!

 

....ก็อยากจะบอกว่า...ครูอย่างคุณมะเดื่อก็เจอแบบนั้นอย่างไม่มีการ

 

ยกเว้นเหมือนกันน่ะแหละ....แต่อาจจะแปลกประหลาดกว่าตรงที่...เจอ

 

แบบ....." แย่งกันทำเพื่อส่วนรวม " เคยเห็นไหมล่ะ

.

.

งานส่วนรวมร่วมใจกันไม่รอด

เดี๋ยวคนโน้นบ่นออดว่า.." ไม่ไหว "

โดนตัดหน้าแย่งเอาโครงการไป

เสนอเป็น โครงการใหญ่ ของตัวเอง

.

.

คุณมะเดื่อต้องทำตัวเป็นคนกลาง ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด อยู่ตรงกลางอย่างนี้

ก็ต้อง " ฟัง ฟัง ฟัง ฟัง " ฟังทุกฝ่าย ฟังแล้วก็ไม่รู้ว่าจะทำประการ

ใด จะทำตาม หรือเห็นด้วยกับข้างไหนก็ไม่ได้.....เฮ้ออออออออออ....!

.

.

คนที่อยู่ตรงกลางอย่าง...มะเดื่อ

บอกตามตรงว่า...เบื่อ....เหลือแล้วนี่

ไม่รู้ว่า...จะฟัง...ข้างไหนดี

อยากจะหนี...หนีไปให้ไกล...ลิบ..!

.

.

คุณมะเดื่อเชื่อนะว่าทุกคน..โดยเฉพาะคนที่ได้ชื่อว่าเป็น..ผู้นำ..

 

หลาย ๆ ท่าน หลาย ๆ ตำแหน่ง ในชุมชน ย่อมจะต้องการที่จะทำงาน

 

เพื่อส่วนรวม ตามคำพูดหรือ นโยบาย ของตนเองที่พร่ำพูดไว้ก่อนหน้าที่

 

จะได้ทำหน้าที่ผู้นำชุมชน...แต่ไฉน.. หลายต่อหลายคนกลับทำงาน

 

แบบ...แย่งกันทำ...ซะนี่ ...จุดประสงค์ของการทำงาน ก็เพื่อความ

 

เจริญ ความก้าวหน้า การพัฒนาให้ทันกับยุคสมัยของสังคมโลก

 

ของชุมชน....เป็นจุดประสงค์เดียวกันทั้งนั้น...แต่ไฉนไม่ร่วมมือกัน

 

ทำงาน ....กลับมาแย่งกันทำ หรือจะให้เป็นที่ประจักษ์กับผู้คนว่า " นี่

 

คือผลงานของตูข้าแต่เพียงผู้เดียว " หว่านพืช ไว้รอผลรอบ

 

หน้า...กระนั้น หรือ....งงจุงเบย...!!

.

.

แล้วอย่างนี้กี่ชาติ...ล่ะญาติจ๋า

จะลืมตาอ้าปากได้ไม่อายเขา

รอบรอบบ้านกำลังจ้องมองดูเรา

อย่าแสดงความโง่เง่าอวดเขาเลย

 

.

.

 

.

.

คุณมะเดื่อ

ลูกบิดกลายพันธุ์

05/10/56

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ณ เส้นขอบฟ้า



ความเห็น (23)

เขียนเมื่อ 

บ่นปนกลอน...ของแท้เลยคุณครูมะเดื่อ
ฟัง ฟัง ฟัง......ฟังเพลงประกอบ
เหมาะมากเลยค่ะ.....ฟังดูช่างแสนจะชื่นใจ

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะคุณครูนก  ความจริงมีให้บ่นมากกว่านี้จ้ะ...แต่..เบื่อจะบ่นแล้ว บ่นไปก็ไม่มีอะไรเจริญขึ้นหรอกนะ..ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้ะ

เขียนเมื่อ 

สู้ต่อไปครับ

หนักนักก็วางไว้..แล้วพิจารณา

มันเป็นเช่นนั้นเอง...

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะคุณพิชัย  คุณมะเดื่อก็คงต้องทำอย่างที่คุณว่าน่ะแหละจ้ะ  ทำอะไรไปมากกว่านั้นไม่ได้หรอก  ก็แค่ครู ( แก่ ๆ ) คนหนึ่งเท่านั้น...ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้ะ

เขียนเมื่อ 

แยกงานเป็นส่วน ๆ แล้วแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบกันได้ไหมคะคุณมะเดื่อ กุหลาบไม่ค่อยเจอแบบนี้ เป็นกำลังใจให้นะคะ

โถ ... ถึงจะแก่ก็แก่วิชา ใช่อยู่นานนะคะ คุณมะเดื่อ :)

เขียนเมื่อ 

คิดถึงมากๆ ค่ะ น้ำกำลังหล่นจากฟากฟ้าค่ะ 

เขียนเมื่อ 

...ส่งกำลังใจจากคนแก่กว่า นะคะ...

เขียนเมื่อ 

 

         ส่งกำลังใจจากP'Ple .... ค่า .... ฝนตกมากๆค่ะ

เขียนเมื่อ 

โอ !!!!!  อันนี้ยกให้ถึงขั้น "ศิลปะการประคองตน" เชียวละคะ  การอยู่ท่ามกลางชาวบ้าน  ต้องวางตัว  ระมัดระวังการพูดจริง ๆ 

ต้องพยายามในระดับของการ "กลาง" ให้มากเท่าที่ทำได้

ขอบคุณบ่นปนกลอนสะท้อนสังคม .... บทนี้นะคะคุณมะเดื่อ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะคุณกุหลาบ  อย่างเรา ๆ ที่คุ้นเคยกับการทำงานอย่างเป็นระบบระเบียบไม่มีปัญหาในการวิเคราะห์แยกแยะงานจ้ะ...แต่ระดับชุมชน คงลำบากยากยิ่ง เพราะมักจะเอา

ความเห้นส่วนตนเป็นเกณฑ์ในการวิเคราะห์งานไม่ใช่ระเบียบการขั้นตอน จ้ะ ขอบคุณสำหรับ

กำลังใจนะจ๊ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะคุณอรคนงามของคุณมะเดื่อ  ที่บ้านคุณมะเดื่อช่วงนี้เจอฝนเต็ม ๆ จ้ะ ตกทุกวัน จนหน้าบ้าน คุณมะเดื่อเป็นทะเลสาบน้อย ๆ ไปแล้วจ้ะ

เขียนเมื่อ 

น้อมรับกำลังใจจากคนที่อ่อนกว่า ด้วยวัย แต่แก่กว่าด้วยความรู้จ้ะท่าน ดร.พจนา  ขอบคุณมากมายจ้ะ

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะพี่หมอเปิ้น  ประจวบฯ เมืองสามอ่าว ฝนก็ตกกระหน่ำพอ ๆ กะเพชรบุรีล่ะจ้ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะจ๊ะ

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะคุณหมอธิรัมภา  ก้อ...กลาง...จนจะเอียงแล้วล่ะจ้ะ  ไอ้การที่จะต้องฟังอย่างเดียวนี่มันหนัก (ใจ ) มาก ถึงมากที่สุดเลยล่ะจ้ะ  ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณมะเดื่อ

  • ขอบคุณที่บ่นแทนคุณยายด้วยนะคะ บ่นคูณสองไปเลยค่ะ
  • คิดฮอดเด้อค่ะ
เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะคุณยายคนสวย  หายหน้าหายตาไปนานเลยนะจ๊ะ คงสบายดีนะจ๊ะ

คุณมะเดื่อก็บ่นแทนคนทั้งประเทศสล่ะจ้ะ  ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้าาา

เขียนเมื่อ 

ตามมาเชียร์งานส่วนรวของคุณมะเดื่อครับ

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะน้องอาจารย์ขจิต ขอบคุณที่มาเป็นกองเชียร์จ้าาาา

เขียนเมื่อ 

ไม่มีชุมชนใดเป็นปึกแผ่นได้ทั้งหมด
หากแต่ชุมชนแห่งความสุข คือชุมชนที่ค้นพบซึ่งแนวทาง หลักร่วมของการพึ่งพิงกันและกัน...

...

ชื่นชมครับ -อ่านบันทึกแล้ว มีพลังในเช้าใหม่

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ ครูมะเดื่อ

- อ่าน บันทึกของครูแล้ว  ทำให้ รู้อีกมากมาย ว่า  ยังมีอีกมากมาย ที่ตนเอง  ยังไม่รู้

- ขอให้ ครูมะเดื่อ ผ่านพ้น ความ "โกลาหล ทางความคิดและการกระทำ" ของบุคคล รอบข้าง ไปได้อย่าง งดงาม นะคะ

- ให้กำลังใจ ครูค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะอาจารย์แผ่นดิน  " หลักร่วมของการพึ่งพิงกันและกัน... " นี่แหละจ้ะที่ยากที่จะให้ชาวบ้านค้นพบด้วยตนเอง  เราต้องเข้าไป " นำ และ พา " มันยากตรงนำและพานี่แหละจ้ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะคุณจอย  ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้คุณมะเดื่อจ้ะ

-สวัสดีครับครู

-ตามมาเยี่ยมและบอกว่า"การทำงานในชุมชนยากจริง ๆครับ แต่ในความยากก็มีความสุขครับ..

-ขอบคุณครับ..