วันและเวลาเดินทางไปเรื่อยๆ และทำหน้าที่ได้อย่างซื่อสัตย์ที่สุด

นาฬิกาหยุดเดิน หรือตายได้...แต่เวลาไม่เคยหยุดเดินทาง

พร้อมๆ...กับการเดินทางของผม...

มองดูปฏิทิน...และตารางชีวิตของผม...เดือนกันยายน เป็นเดือนที่ต้องเดินไปกับเวลา

ผมไม่อยากเดินทางแข่งกับเวลา...เมื่อแข่งเหมือนต้องเพิ่มความเร็ว...จะทำให้เหนื่อยและท้อถอย

แต่พยายามเดินทางไปกับชีวิตช้า...เพราะจะทำให้เรียนรู้ไปกับกาลเวลา...

 

เดือนที่ผ่านมา...นอกจากงานหลักที่อนามัยแล้ว

ผมมีงานพิเศษ...คือ...ร่วมจัดค่ายเด็ก  ค่ายพบผู้ปกครอง  และค่ายยาเสพติด ถึง 4 ค่าย

เฉลี่ยค่ายละ 3 วัน....

ทำงานด้วยใจล้วนๆ...เพราะไม่ได้รับค่าตอบแทนอะไรเลย...

นอกจากน้ำดื่ม กาแฟ  อาหารว่าง และอาหาร 3 มื้อ...

เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข...และการเรียนรู้...

 

ช่วงที่งานประจำ  และงานจร...มากมายเข้ามา...

ผมพยายามที่จะดูแลครอบครัว และตนเองปกติ

ทำให้ใจตัวเองตื่นและเบิกบาน...ได้เรียนรู้....มากที่สุด...

ชื่นชมกับสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาให้ชีวิต

ถึงแม้สิ่งนั้น...จะเป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ

แต่ผมเชื่อว่า...สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เมื่อพิจารณาและสังเกตอย่างเรียนรู้กับชีวิตไปด้วย

เป็นความสุขที่เกิดจากการสังเกตจริงๆ

 

ผมเดินทางมาค่ายทหาร...

ในช่วงสายๆ ของวันหนึ่ง...มีพิธีเปิดค่าย โดยผู้หลักผู้ใหญ่

ผมจึงมีโอกาสได้ปลีกตัว เดินออกจากห้องประชุม...

ออกไปสัมผัสอากาศที่บริสุทธิ์และสดใส เพราะเมื่อคืนวันฝนหนักมาทั้งคืน

ค่ายทหารมีพื้นที่กว้างใหญ่...

ผมได้ค้นพบความมหัศจรรย์ของดอกไม้อยู่ริมข้างทาง...

เป็นดอกไม้เล็กๆ...ที่ผมมองแล้วก็ผ่านไป...ในความธรรมดา

แต่เมื่อผมมองอย่างสังเกต...กลับพบว่า...

ดอกไม้เล็กๆ กลับไม่ธรรมดา...เพราะสวยมากเหลืองามเหลือเกิน

ทำให้รู้ว่า...

ความยิ่งใหญ่และความต้อยต่ำ...อยู่ที่ใจผมจะมอง...

คุณค่ากับสิ่งที่พบเห็น..สัมผัส...

และไม่ละเลยให้การเห็นคุณค่าของตนเอง....

"สุขอยู่ตรงนี้...ไม่ต้องเดินทางไปหาไกล..."

 

 

หมายเหตุ

ผมหายไปหลายวันมากๆ...รู้สึกคิดถึงครับ...

ขอมอบดอกไม้ดอกเล็กๆ น้อยๆ...สวยตามธรรมชาติ...ผ่านกล้องธรรมดา

และบทเพลงที่ผมชอบนะครับ...