หลายครั้ง...ที่ความรู้สึกไม่ค่อยดีนัก...จิตของตัวเองก็คอยแต่จะจับและปรุงแต่งในด้านลบนั้น ทำให้รู้สึกเบื่อ...เหนื่อยหน่าย...ทั้ง ๆ ที่รู้...แต่ทำไมเงื่อนไขในกระบวนการคิดจึงยังยึดติดสิ่งเหล่านั้น...ทั้ง ๆ ที่หากเราวางก็จะว่างจากอารมณ์นั้น...

          บางครั้ง....การวางในบางสิ่งบางอย่างช่างเป็นอะไรที่ยากนัก...หากว่าเรายังคงจมปรักอยู่กับตรรกะของเหตุและผลบนความชอบ...ไม่ชอบใจในความรู้สึกของเรา...มันก็เหมือนกับเป็นการสร้างเงื่อนไขให้กับความคิดซ้อนทับไปเรื่อย ๆ ...

          หลายครั้ง...การปรุงแต่งที่เกิดจากอายตนะ (ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ) เป็นการสร้างภาวะของเงื่อนไขในกระบวนการทางความคิดที่คอยสั่งสมเรื่อย ๆ...จนกลายเป็นความเคยชินในกระบวนการวิธีคิดของเรา....หลายครั้งที่ในบางอย่างเรารู้...แต่ก็ทำไม่ได้หรือไม่ได้ทำ...เพราะอะไร...?


                  


             การปรุงแต่ง...ทางอารมณ์ที่เกิดขึ้นก็จะถูกประทับไว้ในจิตจนฝังแน่น...หากเป็นด้านที่สวยงามทางอารมณ์ก็จะถูกแปลงค่าเป็นความชอบใจ หรือหากในทางตรงกันข้ามที่เป็นด้านที่ไม่สวยงามทางอารมณ์ก็จะถูกแปลงค่าเป็นความไม่ชอบใจ...

             ทั้ง ๆ ที่...ความชอบใจและไม่ชอบใจเป็นสิ่งสมมติที่ไม่ใช่สภาวะแท้จริงตามกฏธรรรมชาติ...แต่มันก็สามารถกลับกลายมามีอิทธิบนวิถีชีวิตของเรา…เศร้า...ทุกข์...สุข…ดีใจ...ก็จะมีต่อไป...ต่อไป...ต่อไป...

 

                        “ความแน่นอน...คือความไม่แน่นอน...ความไม่แน่นอน...นั่นแหละคือความแน่นอน”