เมื่อวานขณะที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ภายในห้องพักครู  ด้านหลังของครูนกจะเป็นโต๊ะของครูสอนฟิสิกส์ซึ่งช่วงเวลาดังกล่าวปฏิบัติหน้าที่คุมสอบ  และมีอาจารย์สอนเคมีอีกท่านกำลังนั่งป้องคะแนนสอบกลางภาคที่โต๊ะทำงานอีกท่านหนึ่ง  ช่วงเวลาดังกล่าวมีกลุ่มสาวน้อยกับหนุ่มน้อยหนึ่งคนก้าวมาในห้องพักครูพร้อมกับสอบถามคะแนนเคมีจากอาจารย์อีกท่าน  จากนั้นกลุ่มนักเรียนย้ายมาโต๊ะด้านหลังครูนกพร้อมกับเริ่มรื้นค้นเอกสารบนโต๊ะ  ครูนกเริ่มสอบถามว่า
           -  นักเรียนชั้น ม.๕ ห้อง อะไรค่ะ (เด็กๆก็ตอบมา....)
           -  อาจารย์...อนุญาตให้หนูมาดูคะแนนเหรอค่ะ  (เด็กตอบว่า ตะกี้หนูมาดูคะแนนกับอาจารย์เขาแล้วค่ะ แล้วเพื่อนอยากรู้คะแนนด้วย)
           -  แล้วอาจารย์เขาอนุญาตให้หนูมารื้อค้นเอกสารแล้วเหรอค่ะ (เด็กมองหน้ากันไปมา......เสียงเดียวที่ตอบมาคือ ตะกี้หนูดูได้)
           -  ถ้าอาจารย์ไม่อยู่ที่โต๊ะทำงานโดยมารยาทเราก็ไม่ควรรื้อค้นโต๊ะ (เสียงเงียบไปพักหนึ่ง...แล้วมีคำขอโทษมาหนึ่งเสียง)
            หลังจากนั้นครูนกก็ทราบได้ทันทีจากปฏิกิริยาของเด็กๆ ว่าไม่พอใจในคำตักเตือน  ไปนั่งวิพากษ์กันอยู่หน้าห้องพักครู  สำหรับครูนกจบแล้วค่ะเพราะคิดว่าเราเป็นครูคงไม่ใช่แค่สอนเคมี ต้องสอนอีกมายมายที่ไม่มีในบทเรียน ส่วนใครจะพึงพอใจหรือไม่พึงพอใจก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งเป็นธรรมชาติของคนที่ถูกดุก็จะไม่พอใจผู้ที่มาตำหนิตน  แต่ขออนุญาตใช้สิทธิ์ของความเป็นครูก่อนนะค่ะ  แต่ก็ดีใจนะค่ะที่ลูกศิษย์เรากล่าวคำขอโทษเป็นเพียงแต่หวังให้เป็นคำขอโทษที่เข้าใจในเหตุและผล
           สรุปในตอนนี้มีเวทีให้ครูนก(แอบบ่น)เน้นสิ่งที่อยากให้เด็กๆ ปฏิบัติให้ถูกต้อง มีหลายเวทีเช่นกันเริ่มจาก

  • กิจกรรมหน้าเสาธง ทุกๆเช้าวันพุธ จะเน้นเรื่องวินัยในตนเองกับการทิ้งขยะ  การเปิดปิดไฟฟ้า ฯลฯ
  • กิจกรรมในห้องเรียน  จะเน้นเรื่องการตรงต่อเวลา และมารยาทในการฟัง
  • กิจกรรมในเครื่องแบบ จะเน้นเรื่องระเบียบวินัย การเคารพกฏ กติกา
  • กิจกรรมชุมนุม  จะเน้นเรื่องความรับผิดชอบ
       สรุปไม่มีวันไหนที่ครูนกไม่บ่นเลย แม้กระทั่งวันนี้