จากเรื่องจริง ที่เป็น ประสบการณ์ที่ล้ำค่า ขอยกความดีนี้ ให้แก่นักเรียน คณะครูและนักการ ภารโรง ที่ร่วมด้วยช่วยกันมาโดยตลอด...แล้วท่านล่ะรู้สึกอย่างไร...

      ท่านอาจารย์ขจิต..เคยแนะนำ ให้ทำE- Book แต่เรียนรู้แล้ว ไปไม่รอด จะ

ถามครูอิง ก็เกรงใจท่าน งานการเรียนการสอนท่านก็เยอะอยู่แล้ว คิดถึง

คุณมะเดื่อ ยิ่งหนักใหญ่ งานวิชาการก็ถามท่านทุกเรื่อง จนท่านจะกลายเป็น

วิทยากรประจำโรงเรียนของผม  รู้อยู่ว่าท่านเก่งหลายอย่าง ทั้งงานโรงเรียน

และชุมชน ไม่เคยปริปากบ่น ( แค่เบื่อเป็นบางวันเท่านั้น)


      เขาบอกว่า "ไม่มีใครแก่เกินเรียน" แต่ผมกลับคิดว่า "ผมเรียนอะไรยากๆ

ไม่ไหวแล้ว จะเป็นเพราะความแก่ และสมองที่ล้าด้วย" ก็เลยหยิบยกเอาสิ่งที่มี

อยู่มาปัดฝุ่นแล้วต่อยอดให้เกิดประโยชน์กับผู้เรียน


       จาก E- BooK จึงกลายเป็น Hand-Book หรือหนังสือทำมือ ฝีปากเล่าเรื่อง 

โดยผมเอง ฝีมือวาดรูปเป็นของเด็ก ป.๖ ที่เพิ่งจบไป ชื่อเรื่อง.....

 "ปลูกผักที่หนองผือ" ผ่านการประกวดระดับเขตพื้นที่ฯ ปีการศึกษา ๒๕๕๕ 

เป็นที่เรียบร้อย ได้เกียรติบัตร เหรียญทอง เสียด้วย


       วัตถุประสงค์หลัก ก็เพื่อส่งเสริมการอ่าน ให้นักเรียนได้อ่านเพิ่มเติม 

จุดหมายรอง คือ ต้องการเป็นที่ระลึกถึงแหล่งเรียนรู้ ที่เริ่มต้นพัฒนาตั้งแต่ปี 

๒๕๔๙ บางเรื่องราวได้แนวคิดและลงทุนลงแรงจากนักการ ฯ ที่เกษียณไป

แล้ว ซึ่งเราไม่เคยลืมบุญคุณที่เคยร่วมงานกันมา


 

    ก่อนเล่าเรื่อง..เผยนิดหนึ่ง ผมลองให้ครูนิรุต คุณครูเสียงดีประจำโรงเรียน 

(ปัจจุบันได้แต่งเพลง/ ร้องเองและอัดแผ่น..ใกล้วางแผงแล้ว คงได้ฟังกันใน

โกทูโนว์เร็วๆนี้) ใช้เนื้อเรื่อง เป็นคำร้อง ใส่ทำนองเพลงแหล่ ของพ่อไวพจน์ 

เพชรสุพรรณ  ผลปรากฎว่าลื่นไหลไปได้สวย เหมือนชลัญธรของพวกเรา 

(เป๊ะเลย)




ลองขับร้องไปด้วยก็ได้นะครับ



                        

                                    


     

                    

 ทำนองลูกทุ่ง แบบเพลงแหล่ พอจะเข้ากันได้ไหมครับ


                                                                                           

  


สำนักพิมพ์ใดสนใจ จะนำไปตีพิมพ์ก็ได้นะครับ ผมคิดไม่แพงหรอก กำลัง

หาเงินให้โรงเรียน   (พูดเหมือนมั่นใจยังไงไม่รู้)


                                  


             จบแล้วครับ.......ครูเล่าเรื่อง..นักเรียนวาดรูป จากเรื่องจริง ที่เป็น

ประสบการณ์ที่ล้ำค่า ขอยกความดีนี้ ให้แก่นักเรียน คณะครูและนักการ

ภารโรง ที่ร่วมด้วยช่วยกันมาโดยตลอด...แล้วท่านล่ะรู้สึกอย่างไร...

             

                        ว่างๆ แวะไปเยี่ยมกันบ้างนะครับ