ดูภาพนี้แล้วคุ้นตายังไงชอบกล
ครั้งหนึ่ง แม่เคยเล่าว่า พ่อหล่อที่สุดตอนมีหนวดครึ้มๆ
แล้วแม่ก็เอาภาพขาวดำที่มีรูปพ่อนั่งทำงานที่โต๊ะ แล้วมีแม่กำลังอุ้มธนพันธ์อายุราวขวบเศษ มาให้ดู
ติดตามาจนถึงตอนนี้ เพราะความยากจนข้นแค้น จึงทำให้มีรูปเราตอนเด็กน้อยมากๆ
แต่รูปพ่อรูปนั้น ช่างเหมือนกับรูปเราตอนนี้เสียจริงๆ
มันสาบสูญไปนานแล้ว
เหมือนจริงๆ เหมือนจริงๆ
...เป็นความทรงจำที่ดีนะคะ...
เป็นความทรงจำที่มีความสุขนะครับคุณหมอ
น้องแป้งคงโตมากแล้วนะครับ
แป้งโตจนขึ้นม.๑ แล้วครับอาจารย์ขจิตที่รัก
ส่วนน้องจ้าอยู่ ป.๒ ตามมาห่างๆ
เวลาผ่านไปเร็วครับ แป๊บเดียว ลูกเป็นสาวแล้ว
ครับ ดร.พจนา
คิดแล้วก็รู้สึกดีครับ ผมมองตัวเองในกระจกแล้วก็เห็นพ่อที่เคยเห็นตอนเด็กๆ เหมือนกันครับ
ความทรงจำที่ไม่เลือนหายขอบคุณกับความทรงจำที่ดีๆนำมาเล่าสู่กันฟังนะคะ
ซื้อกล้องถ่ายรูปให้เจ้าต้นไม้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว หวังว่าลูกจะช่วยถ่ายรูปพ่อกับแม่ให้ได้มากที่สุด :)
ขอบใจอาจารย์ธวัชชัย
ผมดูรูปนี้อยู่ตั้งนาน มองไปมองมาจึงอ๋อ เหมือนจริงๆ
ส่วนอาจารย์จันทวรรณ
เดี๋ยวนี้ไม่ได้เจอกันเลย ทำไมนิ
ครับ หมูจ๋า
จันไปส่งลูกทางถนนฝั่งอนุบาล เลยไม่ได้เจอกันนะซิจ้ะ ต้นไม้ชอบนกฮูกใหญ่มากเลย เล่นจนเหม็นเหงื่อกลับมาทุกวัน
เหม็นจริงเหม็นจัง
ขึ้นรถทีนึง เปรี้ยวไปทั้งคัน
ดีใจ ที่จันและลูกรู้สึกมีความสุข ที่เรียน รร.นี้
จริงๆ ด้วยครับ