จากที่เข้าไปอ่านบล็อกหลายบล็อกและได้ฟังเพลงเพราะๆ ทำให้บทเพลงบางส่วนติดในความคิดคำนึง อย่าง บล็อกของ คุณจตุพร     เวลาที่สมองว่างเว้น...ท่อนหนึ่งของเพลงจะแทรกมาเป็นลำนำขับกล่อม..."ไม่ว่าเป็นคนที่เท่าไหร่ของเธอ..เธอก็คือที่สุดเสมอไป" ฟังแล้วร้องตามพร้อมกับถอนใจอย่างมีความสุข...ช่างเป็นบทเพลงที่เห่กล่อมจิตใจให้ชื่นบานได้ดีจริงๆ

     มีหลายบทเพลงที่มักเข้ามาอยู่ในห้วงความคิด ส่วนมากมักร้องไม่จบทั้งเพลง จะได้นิดๆหน่อยๆ อย่างเพลง เธอผู้ไม่แพ้ ของคุณธงไชย แมคอินไตย์ ท่อนที่ชอบก็จะติดปากติดใจคือ

และในวันนี้ เธอนั้นจงหยัดยืน และลุกขึ้นอีกครั้ง ด้วยพลังในหัวใจ อย่าไปยอมแพ้ ให้กับปัญหาใดๆ จงพร้อมจะอดทน ก้าวไปสู่หนทางที่ฝันใฝ่ด้วยตัวเอง

  เพลง "เธอผู้ไม่แพ้" ผู้แต่งคือคุณ สุรักษ์ สุขเสวี เล่าไว้อย่างงดงามใน หนังสือ "เราจะนอนมองฟ้าด้วยกันอีกครั้ง"  ว่า

  "เพลงนี้ไม่ใช่เพลงดังประเภทร้องติดปาก แต่เป็นเพลงหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกนับถือในวิชาชีพของตัวเอง ทำให้ผมรู้ว่าเพลงนั้นมันมากกว่าแค่ความบันเทิง ผมได้ฉุดมือผู้คนไม่น้อยให้ลุกขึ้นมาสู้ชีวิตด้วยถ้อยคำที่ผมเขียน จะมีอะไรที่ดีกว่านี้ กับการเป็นคนเขียนเพลงธรรมดาๆคนหนึ่ง"

   เพลงในความคิดคำนึง คงบอกเล่าเรื่องราวอะไรในใจคนฟังได้ และสร้างกำลังใจให้กับตัวเองได้ดี อีกวิธีหนึ่ง เหมือนท่อนของเพลงที่ว่า

" วันเวลาที่แสนมืดหม่น ก็คงจะเดินผ่านไปช้าๆ

จนเธอเองลืมนึกไปว่าได้เดินมาไกลเท่าไร

จนเธอเองมองข้ามบางอย่าง

นั่นคือพลังแกร่งกล้าในใจ

ที่ยังฝังอยู่ในจิตใจลึกๆมานาน"

  

     แต่ละวันมีบทเพลงมากมายที่ผ่านเข้ามา และวางตัวโปรยลงช้าๆ ทอดเป็นร่างแหประคองใจ ให้แกร่งขึ้น และยืนหยัดกับสิ่งที่เป็นไป..อย่างคนธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ยังมีความหวังและพลังใจเพื่อสิ่งที่ดีของวันพรุ่งนี้...