ณ เวลาเย็นย่ำค่ำ(บ้านฉันเรียกว่าหวันมุ้งมิ้ง)ของวันหนึ่งซึ่งฉันคิดถึง ...




ในยามย่ำค่ำที่ฉันชอบนั่งมองท้องฟ้า ... 




มองหา แสงสุดท้ายที่ปลายฟ้านั่น ...




มองจนแสงสุดท้ายนั้นค่อยจางหาย ...

ฉันเห็นครอบครัวเจ้ากระต่ายน้อย สามตัวกำลังวิ่งเล่นไล่จับกัน




หรือว่าเจ้ากระต่ายน้อยหัวหน้าครอบครัวกำลังพาลูกๆกลับบ้าน




บ้านหลังเก่าที่เราอาศัยอยู่กันมานาน ....อายุน่า จะสามสิบเก้าปีแล้ว




เมื่อนั่งมองจนเวลาผ่านไป ...ก็จะพบ แสงเล็กๆจากดวงดาว...ยามที่ไร้แสงตะวัน


 ...ราวกับว่า ...


... "แสงสว่างดูห่างไกลเหลือเกิน...มองแล้วคิดถึงบ้าน...คิดถึงที่ๆเคยให้พักอาศัย คิดถึงขนมที่มีให้กินจนอิ่ม...

คิดถึงคนที่คอยไถ่ถามว่าวันนี้ทำงานเหนื่อยมั๊ย..."


....แล้ววันนี้ เหนื่อยมั๊ย ...^__^


...."คำถาม...เบาๆ...ที่ไม่ได้ยินมานาน...ก็คงจะมีคำตอบเช่นเดิมว่า...ไม่เหนื่อยเท่าไหร่ค่ะ...จะสู้จนกว่าจะไม่ไหวละค่ะ.."


...."ตามหาแสงแห่งดาว ดวงนั้นให้เจอ ... น๊า แล้วฉันจะเป็นกำลังใจให้ นะคะ "


....................................


บันทึก ณ เวลาหนึ่งเวลานี้ ที่บางเวลาก็สุข บางเวลาแอบคิดถึงใครบางคน บางเวลา...



<div>ขอขอบคุณธรรมชาติรายรอบกายา</div><div>ขอขอบคุณความปรารถนาดีจากทุกๆคน</div><div>ขอบคุณค่ะ ;)</div><div>
</div><div><hr>
</div><div><p>ปิดท้ายบันทึกด้วยคำขอบคุณ ผู้อ่านทุกๆท่านนะคะ</p><p>ขอขอบคุณทุกๆท่านที่ติดตามอ่านบันทึกนะคะ</p><p> …. สวัสดีค่ะ  :)</p><p>
</p><p>นารี ชูเรืองสุข </p><p>20 มิถุนายน 2556</p>…………</div>