ติดต่อ

  ติดต่อ

แข็งเท่าแข็ง..."ลูกง้าง"...อ่อนได้ดังประสงค์

  เป็นที่ตกลงในสภาแห่งบ้านอีกเช่นกันค่ะ ว่าเจ้าตัวเล็กของบ้าน ควรได้รับสมญานามว่า "แม่หอยหลอด"  
เจ้าตัวเล็กเด็กดีมีธุระ (อีกครั้ง!)
คุณครูจะพาไปดังใจฝัน
สู่ กทม.เฝ้านั่งรอทุกคืนวัน
แข่งวาดสรรค์ภาพวิทย์ที่ติดตาม(ต่อจากบันทึกนี้...และ บันทึกนี้)
ทำมาเรียงเคียงร้อยค่อยค่อยตอด
เข้ามากอดเข้ามาบ่นปนคำถาม
อยากได้เสื้อกางเกงใหม่ใส่ไปงาม (อีกละ!)
ปล่อยใจตามความอยากมากเกินไป
แม่จะให้ได้ดังใจไม่ได้แล้ว
เจ้าลูกแก้วก็เพิ่งสร้างกางเกงใหม่
ที่แม่พาไปหาซื้อ มื้อโน้นไง (ลิงค์)
นี่อะไร?..จะเอาอีกฉีกแบงค์พัน
แม่จอมเค็ม จึงเข้มงวด อวดรายจ่าย
รู้หรือม่าย...ว่าบัญชี ที่แม่ผัน
เดือนหนึ่งๆ พึงบรรจบ ให้ครบครัน
เก็บไว้มั่น เพื่ออนาคต ที่งดงาม
อีกส่วนหนึ่ง พึงจ่ายใช้ ในประสงค์
ปัจจัยซง ปัจจัยสี่ ไม่ผลีผลาม
ทั้งอาหาร เครื่องนุ่งห่ม พอสมความ
อีกหยูกยา อาเขตคาม ตามพอดี
ส่วนที่เหลือ เผื่อไว้ ใช้ฉุกเฉิน
หากบังเอิญ เดินเที่ยวไป หลายๆที่
แล้วเผลอเหยียบ เข้าทาง อ่างกะปิดี
จะได้มี ค่าชดใช้ ไม่อายคน
ยังมีแบ่ง เผื่อสังคม ชมรมเพื่อน
ที่เยี่ยมเยือน ผูกมิตร สนิทล้น
ทำบุญบ้าง ชะล้าง สร้างจิตตน
เผื่อทานท้น คนยากไร้ ไม่มีกิน
หากลูกซื้อ ทุกสิ่งไซร้ มากไปหมด
ก็ต้องงด ส่วนอื่นไป ไม่รู้สิ้น
ต้องฝึกห้าม ความอยากจ่าย ที่ไหลริน
ใช้ทรัพย์สิน ให้คุ้มค่า น่าพอดี
น่าเห็นใจ เจ้าลูกน้อย แม่หอยหลอด
ทำหน้างอด หน้าง้ำ ไม่งามนี่
แต่ก็ยอม จำนนความ ตามดุษฏี
ไม่ซื้อใหม่ ก็ได้นี่ ดีเหมือนกัน!
อันแม่นี้ พูดกี่ที ก็รักเจ้า
เห็นลูกเรา ทำหน้าจ๋อย ก็พลอยผัน
แต่ต้องหัก ใจห้าม ไม่ตามกัน
ต้องมุ่งมั่น ต้องรักลูก ให้ถูกทาง....
หมายเหตุ : ดูเหมือนว่าเรื่องจะจบแต่โดยดี  แต่แล้ววันอาทิตย์ที่ผ่านมา ก่อนออกเดินทางเพียงไม่กี่ชั่วโมง เจ้าหอยหลอดตัวดี ก็สามารถออดอ้อนแม่จนได้ "เสื้อตัวใหม่" 1 ตัวจนได้ค่ะ ...
เฮ้อ แข็งเท่าแข็ง "ลูกง้าง" อ่อนได้ดังประสงค์...
แต่เพราะไหนๆก็สอนกันยาวแล้ว พี่เม่ยจึงมีข้อต่อรองว่า ลูกต้องงดค่าขนมให้ครบตามราคาเสื้อ  หรือไม่อย่างนั้นลูกกลับจากการไปประกวดวาดรูปได้เงินรางวัลมา...
 "ต้องยกให้แม่หมดเลยนะ!"....

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 53941, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 6, อ่าน: คลิก

ความเห็น (6)

โห เริ่มเรื่องเล่าก็พาเราเศร้าเลย แล้วลูกจะได้มั๊ยเนี่ยะ ... กำลังคิดว่า แม่พี่เม่ยน่ะ สุดเค็มเลย

... แต่ตอนจบ (ยิ้ม) ไม่เศร้าแล้วละ แบบว่า เชียร์ลูกสุด สุด นะคะ

เชียร์น้องจิ้นด้วยคนค่ะ สู้ๆนะคะ เก็บประสบการณ์มาเยอะๆ รางวัลได้อยู่แล้ว (จากคุณแม่ไงคะ)
อ่านไปนึกถึงหน้าพี่เม่ยไป เลยอดยิ้ม  ๆ แบบขำ ขำ ไม่ได้ค่ะ
Vij
เขียนเมื่อ 

คุณ "พี่เม่ย" ค่ะ ชอบจังค่ะการสอนลูกแบบ "ลำนำกวี" นี่ถ้า Vij เก่งด้านการประพันธ์หน่อยรับรองเลยค่ะ จะแต่งเอาไปสอนเด็กนักเรียน เชื่อว่าเด็กต้องตั้งใจฟังแน่เลยค่ะ วิธีการสอนเด็กด้วยบทกวีดีมากเลยนะคะ ได้สุนทรียะอันไพเราะเสนาะหู ได้ข้อคิดที่ดี ที่สำคัญเด็กไม่เบื่อ และจำนานเชียวค่ะ

ทีนี้ Vij เชื่อแล้วค่ะ...ว่าพี่เม่ยก็เป็นครู "ครู" ที่ดีของลูก ๆ อย่างที่พี่เม่ยเคยบอกไว้ในบันทึก นานนนน...มากแล้ว แต่ก็ยังจำคำพูดดี ๆ ให้ได้ฉุกคิดเสมอ ๆ ค่ะ และวันนี้ได้พิสูจน์และก็เชื่อแล้วจริง ๆ ค่ะ

ขอบคุณวิธีการสอนลูกที่น่ารักมาก ๆ

Handy
เขียนเมื่อ 

    คนอะไร ไม่รู้ ดูดีหมด
ช่างจำจด ทุกๆอย่าง มาสร้างสรรค์
ด้วยใจเอื้อ เผื่อแผ่ ให้แก่กัน
คอยแบ่งปัน ความใส จากใจจริง

   สุขกันไป  ยิ้มกันไป เมื่อได้อ่าน
ผสมผสาน หลายอารมณ์ ที่คมยิ่ง
แถมหักมุม หักมุก สนุกจริง
ยิ่งอ่านไป ก็จะยิ่ง จำเริญใจ.



  

  • ตกลงกองเชียร์คุณลูกมากกว่าคุณแม่นะคะเนี่ย!
  • เชิญติดตามเรื่องราวต่อเนื่องได้ ที่นี่ ค่ะ