ครูจอห์น    :  ปิดเทอมนี้ไปเที่ยวพักผ่อนที่ไหนครับ  ครูบ๊อบ  ครูทอม

ครูบ๊อบ      :   จะไปไหนได้ล่ะครูจอห์น  ติดอบรมสัมมนาเอย  ต้องเตรียมงานไว้ภาคเรียนต่อไปเอย  แถมยังไปหารายได้พิเศษอีก  ผมคงไม่ได้เที่ยวไหนหรอก  โน่นต้องครูทอม  คงจะได้ไปลามั้ง

ครูทอม      :   ผมก็ไม่ได้ไปหรอก  ไปลงทะเบียนเรียนไว้ล่ะซิ  ถ้าไปเสียดายเงิน  เขาไม่ให้คืนด้วย  ยังไงพวกคุณไปก็ไปเผื่อผมด้วยและกัน

ครูจอห์น    :  ผมก็ถามไปอย่างนั้นล่ะครับ  ไม่ได้ไปไหนเหมือน  นี่ทางบ้านก็โทร.มาตามว่าปิดเทอมไม่คิดจะไปเยี่ยมบ้านบ้างหรือไง  ผมก็เลยตอบไปว่า  ไม่มีเวลาวันหยุดเหมือนเมื่อก่อนหรอก  ไปแต่ละครั้งก็อยากไปนานๆ  แต่ได้หยุดไม่กี่วันเลยไม่อยากไป  เสียค่ารถเปล่าๆ

ครูบ๊อบ      :  เออเนอะ  พวกเราต้องเปลี่ยนอาชีพแล้วล่ะ  ผมอุตส่าห์เลือกแล้วนะนี่  ชอบตรงได้ปิดเทอมไปกับเด็กๆ  คิดผิดเสียแล้ว

ครูทอม     :  ผมก็ว่าอย่างนั้น  คิดผิดและกลับจะคิดถูกก็คิดไม่ได้เสียแล้ว  เฮ้อ  คิดผิดจนวันตายลามั้ง

ครูจอห์น   :  นี่ผมไปอบรมการจัดทำข้อสอบมาตรฐานมา  ก็ต้องมาออกข้อสอบอีก  ทางการเขาจะเอาข้อสอบจากพวกเราไปหาค่า P ค่า R  แล้วจะเอามาเป็นข้อสอบมาตรฐาน 

ครูบ๊อบ    :  งั้นข้อสอบที่พวกเราออกไปแล้วนี่ก็ใช้ไม่ได้ล่ะซี

ครูจอห์น  :  ไม่ใช่ครับ  เขาจะเอาไปเก็บไว้ในคลังข้อสอบ

ครูบ๊อบ    :  เป็นอันว่า  พวกเราทั้งสามไม่ได้ปิดภาคเรียนล่ะซิ

ครูทอม   :   ไม่ใช่เราแค่สามหรอก  ทุกคน...เลย..เพ่.......