บทกวี"เราจะพบกันอีกไหม"

ถาวร
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

           ช่วงนี้มีเทศกาลหนังสือเพื่อคนรักการอ่านที่มข.ผู้เขียนมีโอกาสเดินชม

            ชอบบทกวี ชอบเรื่องสั้น

            ได้งานเขียนของนักเขียนที่ชื่นชอบคือ   คุณไพวรินทร์  ขาวงาม  มา 3 เล่ม คือเรื่อง"นกกะหนอน"  "แอบรักหมาชาวบ้าน"และ"เราจะพบกันอีกไหม"และอีกเล่ม "ชงคำ" เรียบเรียงโดยสัจภูมิ  ละออ

             ตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุณ Tawandin ว่าจะนำบทกวี  เราจะพบกันอีกไหม มาลงบันทึก

วันนี้จึงได้เขียนบันทึกมาแบ่งปัน 

             ยอมรับว่า ส่วนตัวแล้วไม่ถนัดการเขียนบันทึกจากการอ่านหนังสือแต่ชอบอ่าน  ชอบหอมกลิ่นหนังสือที่อาจารย์  Wasawat  Deemarn   เขียน  จึงได้นำมาเป็นแบบการเขียนบันทึก     อาจารย์มักเขียนความคิด ความรู้สึกต่อท้ายด้วย ทำให้บันทึกสมบูรณ์และน่าอ่านมากขึ้น ช่วย เติมเต็มบันทึกได้เป็นอย่างดี  ขอบคุณอาจารย์ค่ะ


                                               

                                                                

                                                   เราจะพบกันอีกไหม


                                                  ตัวอย่างบทกวีค่ะ


                                                        เราจะพบกันอีกไหม   

                                                    หรือไกลแล้วไกลลับผ่าน

                                                       วันนี้ที่แท้คือวันวาน    

                                                     จดจารในความทรงจำ

                                                        เราจะจากกันตรงนี้   

                                                       กลางไพรวิถีเถื่อนถ้ำ

                                                   ต่างเลือกหลุมพรางชะตากรรม    

                                                        ลำพังในโลกส่วนตัว

                                                  กับแผลร้าวลึกคนละแผล    

                                                        ร่ำไห้หรือแค่ยิ้มหัว

                                                           ที่นี่ที่ใจเต้นรัว    

                                                       เรากลัวที่อื่นเพียงไร

                                                      ที่นี่แม้กลายเป็นที่อื่น   

                                                       เราพร้อมหวนคืนที่นี่ไหม

                                                           รักษาที่นี่สักที่ไว้   

                                                      นัดพบหัวใจซึ่งไกลกัน

                                                           เราจะพบกันอีกไหม   

                                                       อย่างน้อยก็ในขณะฝัน

                                                     แอบหวัง อ้างว้างอยู่อย่างนั้น 

                                                 ระฆังลาแห่งนิรันดร์คงเรียกเรา!


           เห็นความงดงามในทุกตัวอักษร  ชื่นชมผู้เขียนบทกวี มีถ้อยคำกินใจอยู่หลายประโยค เช่น "หลุมพรางชะตากรรม"  "กับแผลร้าวลึกคนละแผล" เป็นต้น

            อ่านแล้วเห็นความรัก ความผูกพัน ความรู้สึกดีต่อกัน ความหวังที่จะได้พบกันอีก ไม่ว่าฝันจะเป็นจริงหรือได้พบเธออีกเฉพาะในฝัน 




            ด้วยความรักและชอบในบทกวี   ผู้เขียนจึงได้เขียนบทกวี ว่าด้วยเรื่องความรักและคำถาม “เราจะพบกันอีกไหม”ขึ้นมาอีกชิ้น จากความคิดและความรู้สึกในวันนี้ค่ะ บันทึกไว้ก่อนจะหายไปกับกาลเวลา


           เคยเกี่ยว ก้อยกัน วันก่อน                         จำจร  หลีกลี้  หนีหน้า

เมื่อคน คุ้นเคย เอ่ยลา                                           ทิ้งคราบ  น้ำตา อาวรณ์

            ชีวิต  มีพบ มีพราก                                     เหลือซากความหลัง ผุกร่อน

ผูกพัน ห่วงหา อาทร                                              ลาก่อน  ห่อนโกรธ โทษใคร

            คงมี เหตุผล มากข้อ                                   เพียงพอ  ก้าวย่าง ทางใหม่

อาจเพราะ มีกรรม  นำไป                                       ไม่ไหว  สุดสอย ปล่อยมือ

           สองคน เดินบน สองทาง                              ลาห่าง จำจาก ยากยื้อ

ครองตน ฝึกฝน ฝึกปรือ                                         ห่างยึด ห่างถือ สตินำ

          เราจะพบกันอีกไหม                                      ถามใจ  ถามดาว  เช้าค่ำ

คงแล้วแต่บุญ แต่กรรม                                            สัจธรรม นำทาง…  เติบโต



ชีวิตคนเรา...

เป็นธรรมดาที่ต้องมีพบ มีพราก

ไม่ว่าจะพบ พราก จาก เจอ

เราเองต้องตั้งสติ

เราจะเผชิญกับมันอย่างไร

ให้เจ็บปวดน้อยที่สุด

ประคองชีวิตจิตใจให้เดินต่อได้และมีความสุขได้ตามอัตภาพ



ความจริงแล้ว ความรักไม่ได้หายไปไหน

ความรักคือความงาม

อยู่ในใจเราเสมอ

รักตนเอง

รักคนอื่น

รักครอบครัว

รักสังคม

ความรัก ...การให้

หล่อเลี้ยงใจเราเสมอ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ถาวร

คำสำคัญ (Tags)#ความรัก#ไพวรินทร์ ขาวงาม#บทกวี"เราจะพบกันอีกไหม"#เราจะพบกันอีกไหม

หมายเลขบันทึก: 538132, เขียน: 05 Jun 2013 @ 05:56 (), แก้ไข: 05 Jun 2013 @ 06:12 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง, ดอกไม้: 15, ความเห็น: 25, อ่าน: คลิก


ความเห็น (25)

ความรัก  หล่อเลี้ยงใจเราเสมอ จริง ๆ ค่ะ

ถ้าเกิด เรา รักเป็น   

เขียนเมื่อ 

เพราะทั้งสอง บทกวี แต่ชื่อเดียวกันเลยครับ

เขียนเมื่อ 

ชอบหนังสือครับ

แต่ชอบกินแกงดอกแค 555

เขียนเมื่อ 

ชอบอ่านกลอนจ้ะ  แต่เขียนเองไม่เป็นกลอน ( เป็นแค่ลูกบิด 5555) ขอบคุณที่นำมาให้อ่านจ้ะ

เขียนเมื่อ 

...

เราจะได้พบกันอีก
บนปีกสวรรค์ชั้นฟ้า
มันอาจจะไกลสุดตา
แต่จักฝันหาถลาไป

ขอบคุณร่องรอยเขียนถึง
ความคิดคำนึงถึงได้
รับรู้ชีวิตจิตใจ
พบกันได้อย่างถาวร

...

ขอบคุณครับ ;)...

แล้วเราก็พบกันค่ะพี่อุ้ม

เขียนเมื่อ 

...ถึงแม้ว่าจะไม่มีโอกาสได้พบกัน... แต่เมื่อใดที่เธอได้สัมผัสกับสายลมหนาวที่พัดมาจากทางเหนือขอให้รู้ว่าฉันอยู่ใกล้เธอเสมอ...เป็นคำพูดซึ้งๆ ประมาณนี้...ที่ชอบมาก ในหนังThe majestic ผู้ชาย 2 อดีต หนังกำกับโดย แฟรงค์ ดาราบองค์ 

เขียนเมื่อ 

จริงแท้  ขอบคุณมากค่ะพี่อิงจันทร์

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะคุณพ.แจ่มจำรัส

อ่านแล้วเลยลองเขียนบทกวีตามชื่อบทกวีค่ะ

  • สวัสดีครับพี่ีอุ้ม 
  • เราจะพบกันอีกไหม..  ต้องออนไลน์สื่อสาร  ส่งไปได้เร็วพลัน แล้วคุยกันผ่านเฟสบุค สนุกจริง
  • แวะมาเยี่ยมนักกลอนมืออาชีพคุยกันเป็นภาษากลอน  ผมนั้นยังหัดอ่อน จึงต้องขอลาจรลี 
  • เขาว่าแต่งกลอนเป็นพรสวรรค์ ผมเองก็เห็นเช่นนั้นครับ

เขียนเมื่อ 

อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอุ้ม

มาแสดงความยินดี กับรางวัลวันนี้ด้วยนะคะ

และต้องขออภัย ขอรบกวนคุณอุ้มด้วยค่ะ

รบกวน ช่วยลบความเห็นข้างบนของ Tawandin ทั้งหมดด้วยนะคะ

ก้าวข้ามอุปสรรคได้แล้วค่ะ อาจารย์แม่ ไอดิน-กลิ่นไม้

ช่วยเคาะสนิม หยอดน้ำมัน ปั่นๆๆ เองได้แล้วค่ะ เย่ เย่ :)


ตอนนี้ เดิน และวิ่งออกทุ่งทุกวันค่ะ

คุณอุ้ม สบายดีนะคะ คิดถึงจัง นำดอกขจร..สลิดหน้าบ้านมาฝากค่ะ


ขอบคุณมากๆนะคะ สาธุค่ะ

ต้นวาสนา เฟื่องฟ้า หน้าบ้านมีเถาขจรเลื้อยพัน... มุมขวา สลอนนั่้นก็ขจรค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะอาจารย์ดร.ขจิต 

ขออภัยอาจารย์มากๆค่ะที่ตอบช้า มีเหตุจำเป็นจริงๆค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะคุณมะเดื่อ

ขออภัยที่ตอบช้าค่ะ

ยินดีที่ได้แบ่งปันค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะอาจารย์Wasawat  Deemarn

ขออภัยที่ตอบช้าค่ะ


ขอบคุณ กับกวี ที่มากค่า

เหมือนว่า เป็นครู ผู้สั่งสอน

ผ่านบันทึก  บอกกล่าว เล่าผ่านกลอน

ได้ย้อน ไปเรียนรู้  กับครูเอย

ขอบคุณอีกครั้งค่ะอาจารย์

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะคุณTawandin

ขออภัยที่ตอบช้าค่ะ มีเหตุจำเป็นมาก ลางานกลับไปหาแม่หลายวัน คุณแม่ป่วยหนักและเสียชีวิตในที่สุดค่ะ

ได้อ่านบทกวีเพราะๆ ได้อ่านความเห็น ได้สัมผัสความรู้สึกที่บอกกล่าว เห็นคุณค่าค่ะ รู้สึกดีที่คุณTawandin ไว้วางใจ ขอบคุณมากค่ะ นับถือน้ำใจมากๆ ไม่อยากลบเลย เสียดาย แต่เมื่อเป็นความต้องการของคุณTawandinก็จะลบ ไม่หายไปไหน เก็บไว้ในความทรงจำแล้วค่ะ 

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะน้องติกน้ำ

แล้วเราก็พบกัน ประทับใจในมิตรภาพมากๆจ้าน้องรัก

สบายดีนะคะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะอาจารย์ดร.พจนา แย้มนัยนา

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะคุณTawandin

มีโอกาสก็แวะมาขอนแก่นนะคะ 

คิดถึงเช่นกันค่ะ

เดี๋ยวส่งเมลให้นะคะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะคุณTawandin

เป็นกำลังใจในการก้าวข้ามค่ะ สู้ๆค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะน้องชำนาญ

ขอบคุณมากมายสำหรับกำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะคุณTawandin

เป็นกำลังใจเสมอค่ะ

ภาพสวยมาก วิวสวย ทุ่งนาและดอกไม้งามน่าไปชม  

ดูแลสุขภาพค่ะ

เขียนเมื่อ 

ได้รับเมลแล้วนะคะ คุณอุ้ม ขอบคุณมากค่ะ

ขอนแก่น กาฬสินธุ์ ถ้ายังมีลมหายใจอยู่ ได้ไปแน่นอนค่ะ

วันก่อน เพื่อนจากกาฬสินธุ์ไปเยี่ยมค่ะ เธอไปที่กทม. ทราบว่าดูแลคุณแม่อยู่ที่บ้าน

ก็...ตามไปอีกค่ะ กลับกาฬสินธุ์ นั่งรถหลายต่อ 

ส่งกำลังใจ... สู้ สู้ ดูแลสุขภาพนะคะ


เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะคุณTawandin 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ ชอบภาพแก้วมังกร วิวสวยมาก ขอบคุณค่ะ

คิดถึงเสมอค่ะ 

เขียนเมื่อ 

บทกวีให้ทั้งความอิ่มใจและบางครั้งสะท้อนฟ้องใจตนเอง

พี่ชอบแกงส้มดอกขจร และ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะพี่krutoiting