ช่วงนี้มีเทศกาลหนังสือเพื่อคนรักการอ่านที่มข.ผู้เขียนมีโอกาสเดินชม

            ชอบบทกวี ชอบเรื่องสั้น

            ได้งานเขียนของนักเขียนที่ชื่นชอบคือ   คุณไพวรินทร์  ขาวงาม  มา 3 เล่ม คือเรื่อง"นกกะหนอน"  "แอบรักหมาชาวบ้าน"และ"เราจะพบกันอีกไหม"และอีกเล่ม "ชงคำ" เรียบเรียงโดยสัจภูมิ  ละออ

             ตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุณ Tawandin ว่าจะนำบทกวี  เราจะพบกันอีกไหม มาลงบันทึก

วันนี้จึงได้เขียนบันทึกมาแบ่งปัน 

             ยอมรับว่า ส่วนตัวแล้วไม่ถนัดการเขียนบันทึกจากการอ่านหนังสือแต่ชอบอ่าน  ชอบหอมกลิ่นหนังสือที่อาจารย์ Wasawat  Deemarn  เขียน  จึงได้นำมาเป็นแบบการเขียนบันทึก    อาจารย์มักเขียนความคิด ความรู้สึกต่อท้ายด้วย ทำให้บันทึกสมบูรณ์และน่าอ่านมากขึ้น ช่วยเติมเต็มบันทึกได้เป็นอย่างดี  ขอบคุณอาจารย์ค่ะ


                                               

                                                                

                                                   เราจะพบกันอีกไหม


                                                  ตัวอย่างบทกวีค่ะ


                                                        เราจะพบกันอีกไหม   

                                                    หรือไกลแล้วไกลลับผ่าน

                                                       วันนี้ที่แท้คือวันวาน    

                                                     จดจารในความทรงจำ

                                                        เราจะจากกันตรงนี้   

                                                       กลางไพรวิถีเถื่อนถ้ำ

                                                   ต่างเลือกหลุมพรางชะตากรรม    

                                                        ลำพังในโลกส่วนตัว

                                                  กับแผลร้าวลึกคนละแผล    

                                                        ร่ำไห้หรือแค่ยิ้มหัว

                                                           ที่นี่ที่ใจเต้นรัว    

                                                       เรากลัวที่อื่นเพียงไร

                                                      ที่นี่แม้กลายเป็นที่อื่น   

                                                       เราพร้อมหวนคืนที่นี่ไหม

                                                           รักษาที่นี่สักที่ไว้   

                                                      นัดพบหัวใจซึ่งไกลกัน

                                                           เราจะพบกันอีกไหม   

                                                       อย่างน้อยก็ในขณะฝัน

                                                     แอบหวัง อ้างว้างอยู่อย่างนั้น 

                                                 ระฆังลาแห่งนิรันดร์คงเรียกเรา!


           เห็นความงดงามในทุกตัวอักษร  ชื่นชมผู้เขียนบทกวี มีถ้อยคำกินใจอยู่หลายประโยค เช่น "หลุมพรางชะตากรรม"  "กับแผลร้าวลึกคนละแผล" เป็นต้น

            อ่านแล้วเห็นความรัก ความผูกพัน ความรู้สึกดีต่อกัน ความหวังที่จะได้พบกันอีก ไม่ว่าฝันจะเป็นจริงหรือได้พบเธออีกเฉพาะในฝัน 




            ด้วยความรักและชอบในบทกวี  ผู้เขียนจึงได้เขียนบทกวี ว่าด้วยเรื่องความรักและคำถาม “เราจะพบกันอีกไหม”ขึ้นมาอีกชิ้น จากความคิดและความรู้สึกในวันนี้ค่ะ บันทึกไว้ก่อนจะหายไปกับกาลเวลา


           เคยเกี่ยว ก้อยกัน วันก่อน                         จำจร  หลีกลี้  หนีหน้า

เมื่อคน คุ้นเคย เอ่ยลา                                           ทิ้งคราบ  น้ำตา อาวรณ์

            ชีวิต  มีพบ มีพราก                                     เหลือซากความหลัง ผุกร่อน

ผูกพัน ห่วงหา อาทร                                              ลาก่อน  ห่อนโกรธ โทษใคร

            คงมี เหตุผล มากข้อ                                   เพียงพอ  ก้าวย่าง ทางใหม่

อาจเพราะ มีกรรม  นำไป                                       ไม่ไหว  สุดสอย ปล่อยมือ

           สองคน เดินบน สองทาง                              ลาห่าง จำจาก ยากยื้อ

ครองตน ฝึกฝน ฝึกปรือ                                         ห่างยึด ห่างถือ สตินำ

          เราจะพบกันอีกไหม                                      ถามใจ  ถามดาว  เช้าค่ำ

คงแล้วแต่บุญ แต่กรรม                                            สัจธรรม นำทาง…  เติบโต



ชีวิตคนเรา...

เป็นธรรมดาที่ต้องมีพบ มีพราก

ไม่ว่าจะพบ พราก จาก เจอ

เราเองต้องตั้งสติ

เราจะเผชิญกับมันอย่างไร

ให้เจ็บปวดน้อยที่สุด

ประคองชีวิตจิตใจให้เดินต่อได้และมีความสุขได้ตามอัตภาพ



ความจริงแล้ว ความรักไม่ได้หายไปไหน

ความรักคือความงาม

อยู่ในใจเราเสมอ

รักตนเอง

รักคนอื่น

รักครอบครัว

รักสังคม

ความรัก ...การให้

หล่อเลี้ยงใจเราเสมอ