บักหว่าสุก


                       

เดินออกกำลังกายรอบบึงแก่นนคร  กว่าจะครบรอบก็เล่นเอา  ลิ้นดำ  ฟันดำ ( เป็นพ่อมากพระโขนง ) เพราะว่ากินลูกหว้าสุก(บักหว่า)ไปตลอดทาง ลูกใหญ่อวบอ้วน เพราะต้นยังเตี้ย พอเก็บได้ เดินไปก็คอยเมียงมองหาลูกหว้าสุก พอเจอก็เก็บ เช็ดกับผ้าเช็ดหน้า แล้ว ก็..อ้ำ...หวาน..อร่อย...คนเมือง(ในเมือง)มองแบบสงสัย อ้าว....
กินได้ด้วยเหรอ....แล้วก็ทำหน้าแบบบอกไม่ถูก.....อิอิ  (หัวเราะเห็นฟันไม่ได้  ฟันดำ) เก็บใส่กระเป๋ากลับมากินต่อที่บ้านอีกต่างหาก เอามาฝากเพื่อน ชาว G2K  ด้วยค่ะ

หมายเลขบันทึก: 536269เขียนเมื่อ 17 พฤษภาคม 2013 21:16 น. ()แก้ไขเมื่อ 16 สิงหาคม 2013 21:02 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (7)

ผมปลูกไว้ต้นหนึ่งครับ โตเร็วดีมากแต่ยังไม่ออกลูกครับ

ลูกหว้าไทยต้นที่หน้าห้องสมุดของคุณมะเดื่อ หมดต้นไปแล้วจ้ะ

เด็ก ๆ กินกันฟันดำ ลิ้นม่วงครับ แต่โตแล้ว อยู่ในบางกอกหากินยากครับ

เห็นภาพแล้วคิดฮอดบ้านเกิด เด้....

ไม่ได้กินนานมากเลยครับ..อยากกินจัง ถ้าทางเหนือจะเรียกว่า "บ่าห้า" รสชาดอร่อยมากๆเลยครับ...ขอบคุณภาพนี้เห็นอล้วอยากกินอีก

ตอนเด็กๆกินบ่อยค่ะ  แต่ตอนนี้หาต้นจะไม่เจอแล้ว

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี