หัวใจออกเดิน


ความจริงจันทราในคืนเพ็ญ
ไร้หัวใจจึงเห็นเพ็ญกระจ่าง
พอดาวดับลับฟ้าตอนรุ่งราง
ฟ้าทิ้งจันทร์แขวนค้างไว้คอยใคร

คล้ายคอยคนรักมาเคียงชิด
คล้ายคอยมิ่งมิตรมาชิดใกล้
ความทรงจำจึงมีลมหายใจ
ความฝันใฝ่จึงมีจิตวิญญาณ

ใจเป็นนกบนฟ้าปลาในน้ำ
บินว่ายร่ายรำไปทุกย่าน
ใจเป็นดอกไม้ในฤดูบาน
คอยการขับขานด้วยเพลงใบ

ใจจึงพบความจริงไม่รู้จบ
ยิ่งลบยิ่งลามความฝันใฝ่
กี่ขุนเขาห้วงทะเลร่อนเร่ไป
ออกตามหาหัวใจในฝันนั้น

หมื่นแสนรากจากบ้านนานเกินกลับ
หมื่นแสนฝันนานนับเกินกลับฝัน
หมื่นแสนทางห่างหายในคืนวัน
ยิ่งดั้นด้นการค้นพบยิ่งลบเลือน

จินตนาการหว่านฝันปันความคิด
รอรุ่งอรุณของชีวิตคอยขับเคลื่อน
เดือนต่ำดาวตกนกร้องเตือน
คอยความจริงมาเยือนความเป็นไป

สิ้นทางสุดฝ้นกี่พันหมื่น
วันคืนล่วงลับเหมือนหลับใหล
งามหวังยังตามความหวังไกล
หลักชัยอยู่ที่ไหนในชีวิต


....................................................................................................................................................................


หัวใจยังคงออกเดิน
ศรัทธามั่นยังเพลิดเพลินไม่รู้หาย
การก้าวเดินของชีวิตไม่วางวาย
ความฝันคือจุดหมายที่แท้จริง


บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...



....................................................................................................................................................................

ขอบคุณกวีนิพนธ์ ...


ณัฐกานต์ ลิ่มสถาพร.  รอคอยรุ่งอรุณ.  กรุงเทพฯ : อุดมปัญญา, ๒๕๕๖.