จะยังมีชีวิตอีกกี่วัน มันไม่สำคัญหรอกหนา เพราะชั่วชีวิตที่ผ่านมา เจ้าทำดีเกินกว่าจะเสียดาย


  ไปอยู่ที่ไหน ผู้เขียนก็จะมี อสม.และผู้มีจิตอาสาเป็นเพื่อนสนิท ผู้เขียนจะเรียกพวกเขาทุกคนว่าเป็นดาวกระดาษ ที่มาคอยนำทาง และเคียงข้างประชาชนได้มากที่สุด กว่าดาวอื่น และเราจะพับดาว สร้างดาวกระดาษอีกกี่ร้อยพันดวงก็ได้ ถ้าพลังใจเรายังมี
วันไปเยี่ยมดาวกระดาษดวงหนึ่ง ที่จากกันไปห้าปี พบกันอีกครั้ง จึงรู้ว่า ดาวกำลังจะเดินทางไกล กลับไปบ้าน ณ ฟากฟ้าโน้น แม้เรี่ยวแรงจะโรยรา แต่ดวงตาสุกใส และมีกำลังใจที่ดีเสมอ ผู้เขียนขอมอบบันทึกนี้ ให้เป็นพลังชีวิตต่อดาวกระดาษดวงนี้ ให้ยืนหยัดเข้มแข็ง จนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องจากกันตลอดไป…..



        เจ้าเอ๋ย…
เคยร่วมทำงานจิตอาสา
มุ่งมั่นทำงานพัฒนา
ช่วยกันสรรหาเนิ่นนาน
  ทั้งรู้โรคร้ายทำลายกาย
ซ่อนทุกข์เอาไว้อย่างกล้าหาญ
เสียดายความสุขของวันวาน
ไม่อาจสืบสานงานต่อไป
 เราจากกันไป หลายปี
กลับมาเห็นคนดีน้ำตาไหล
เจ้าหมดกำลังสู้ต่อไป
ลูบไล้ปลอบโยนนานา




 จะยังมีชีวิตอีกกี่วัน
มันไม่สำคัญหรอกหนา
เพราะชั่วชีวิตที่ผ่านมา
เจ้าทำดีเกินกว่าจะเสียดาย
 ไม่รู้วันไหนจะจากกัน
ขอเจ้าจงเก็บฝันอันอันเฉิดฉาย
เป็นเสบียงเลี้ยงจิตให้สบาย
ก่อนละกายสังขารทรมา




    หมดเวลาก็ต้องจำใจ
จากไปคงคิดโหยหา
ไม่ลืมคำมั่นสัญญา
จะทำงานจิตอาสาอย่างตั้งใจ
……..๕ เมษายน ๒๕๕๖
ตันติราพันธ์







<p>
</p>