ทุกข์...ทำไม? ถอดบทเรียนชีวิตบ่ายวันเสาร์

“ทุกข์เพราะคิดผิดให้จำไว้อย่าลืม เวลาเริ่มจะเป็นทุกข์ แทนที่จะไปว่าเขา จะไปโกรธเขา หรือ หงุดหงิดเขา ทบทวนที่จิต ถ้าหากว่าจิตใจของเราอยู่กับธรรม เป็นทุกข์ไม่ได้ เป็นทุกข์ไม่เป็น ไม่มีสิ่งใด หรือไม่มีคนใดจะบังคับให้เราเป็นทุกข์ทางใจได้ มันไม่อยู่ในวิสัยของใครที่จะบังคับให้ใครเป็นทุกข์ได้ ถ้าเราไม่ยอมเป็นทุกข์”

ในแต่ละวันพานพบสิ่งต่างๆมากมาย ...ไม่อยากพบก็พบ ไม่อยากรับรู้ก็ห้ามไม่ได้

  

เพื่อนผมสมัยมัธยมแวะมาเยี่ยมผมที่บ้านในเย็นวันหนึ่ง ด้วยสีหน้าที่ไม่สดชื่น แววตาที่ไร้พลังจนผมสังเกตได้ บทสนทนาหลายตอน ที่เพื่อนของผมพร่ำพูดออกมา คือ ปัญหาชีวิต ที่เขาคิดไม่ออก ว่าจะก้าวไปข้างหน้าอย่างไร ? มันไร้ซึ่งหนทาง ไร้กำลังใจ โลกตรงหน้าของเขาช่างมืดมนเสียจริง.........

เสียงโทรศัพท์ เช้าวันหยุดของผม...พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคย เป็นเสียงของน้องสาวท่านหนึ่ง...คุยเรื่อง ชีวิตให้ฟัง ทุกข์จริงๆ ทุกข์มาก เครียดมาก..นอนไม่หลับ สับสน เป็นความรู้สึกของเธอที่บอกผมผ่านสาย...ผมรับรู้ปัญหา ที่เกิดขึ้นผ่านคำบอกเล่า เคล้าเสียงสะอื้น ปริ่มจะขาดใจ...ทุกข์มาก  เรื่องรักๆ เป็นทุกข์เสมอ เมื่อรักไม่สมหวัง

 

                    "ชีวิต" สีน้ำมันบนกระดาษ

               จตุุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร , ๒๕๓๙ 

</blockquote></blockquote> <h3> ทุกข์ทำไม…? </h3> <p class="MsoNormal">ผมมานั่งทบทวนเหตุการณ์ทั้งสองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น…ใกล้เคียงกัน เป็นเรื่องของ ทุกข์ ฉับพลันทั้งนั้น</p> <p class="MsoNormal">การมุ่งมาดปรารถนาต่อชีวิตที่เป็น อริยะ คือชีวิตที่ปราศจากความเห็นแก่ตัว ความอิจฉา พยาบาท ความซึมเศร้า ความวิตกกังวล และสิ่งเศร้าหมองที่ปรุงแต่งจิตทั้งหลาย  ถ้าเราเห็นว่า ความเป็นอิสระภายใน ปัญญาที่เกิดขึ้นบนกองทุกข์ เป็นสิ่งที่น่าพัฒนา เราควรเอาใจใส่เรื่อง อริยสัจ</p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">สัพเพ สังขารา ทุกขา สิ่งทั้งหลายทั้งปวงเป็นทุกข์ </p> <p class="MsoNormal">หากดังนี้แล้ว ก็เป็นทุกข์ทั้งสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิตใช่ไหม…</p> <p class="MsoNormal">ท่านชยสาโร ภิกขุ ได้เขียนไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง น่าสนใจว่า เปรียบทุกข์มี ๒ อย่าง</p> <ul><li> ทุกข์อย่างแรก คือ ร้อน เป็นความร้อนที่เกิดจากธรรมชาติส่วนหนึ่ง และ ร้อนที่เกิดขึ้นภายในตน อยู่ไหนก็ร้อน ที่เย็นที่สุดก็ร้อน ร้อนนั่นหละคือ ทุกข์ </li></ul><ul><li> ทุกข์อย่างที่สอง คือ ความไม่เสถียร ตรงนี้อธิบายได้กับสิ่งไม่มีชีวิต เพราะทุกอย่างไม่เสถียร ต้นไม้ มีราก ใบ ดอก ผล มีแดด ลม ฝน เป็นปัจจัยรอบข้าง ฝนไม่ตกต้นไม้เหี่ยวเฉา แมลงกัดกินต้นไม้ตาย ทุกอย่างไม่เสถียร ซึ่งก็ทุกข์ ที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลง กล่าวคือ ธรรมชาติเป็นทุกข์เพราะขาดเสถียรภาพของมัน ขาดความมั่นคง อนิจจัง และอนัตตา </li></ul><p class="MsoNormal"> </p> <p style="background-color: #66ffcc" class="MsoNormal">ทุกข์ที่เป็นอริยสัจเกิดขึ้นเพราะจิตนั้นมี อวิชชา หลายคนแปลว่า ไม่รู้ แต่เพียงอย่างเดียว แต่ไม่ใช่ อาจจะรู้แล้ว แต่ รู้ไม่จริง เหล่านี้ล้วนแต่เป็นเหตุให้เกิดทุกข์</p> <p class="MsoNormal">กำจัดอวิชชาที่มืดบอด มัวเมาด้วยการรับรู้ธรรมชาติแห่งทุกข์   เรียนรู้ตน พัฒนาปัญญาให้เท่าทันทุกข์ แก้ไขทุกข์ด้วยปัญญาแห่งธรรมชาติ</p> <p class="MsoNormal">ทุกข์ที่เกิดทางกายพอเยียวยาได้ แต่ทุกข์ที่เกิดขึ้นในใจนี่สิครับ…ยากนักจะเยียวยา หากเราไม่ใช้ปัญญารับรู้เหตุตามจริง เพราะมีสิ่งนั้น ถึงมีสิ่งนี้ …เกิดมาใช้กรรมเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ แต่จะใช้กรรมทั้งทีขอให้มัปัญญารับรู้วิกฤตแห่งกรรมก็ถือว่า มีกำไร</p> <blockquote><blockquote> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">                “วัฎจักร” สีน้ำมันบนกระดาษ </p> <p class="MsoNormal">              จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ,๒๕๓๙  </p> </blockquote></blockquote> <p class="MsoNormal">มีตอนหนึ่งในหนังสือธรรมมะของท่านชยสาโร ภิกขุ กล่าวไว้อย่างน่าฟังว่า </p> <p class="MsoNormal">ทุกข์เพราะคิดผิดให้จำไว้อย่าลืม เวลาเริ่มจะเป็นทุกข์ แทนที่จะไปว่าเขา จะไปโกรธเขา หรือ หงุดหงิดเขา ทบทวนที่จิต ถ้าหากว่าจิตใจของเราอยู่กับธรรม เป็นทุกข์ไม่ได้ เป็นทุกข์ไม่เป็น ไม่มีสิ่งใด หรือไม่มีคนใดจะบังคับให้เราเป็นทุกข์ทางใจได้ มันไม่อยู่ในวิสัยของใครที่จะบังคับให้ใครเป็นทุกข์ได้ ถ้าเราไม่ยอมเป็นทุกข์ </p> <p class="MsoNormal">ผมเองพยายามพัฒนาตน พัฒนาจิต เรียนรู้ชีวิต ผ่านชีวิต บางครารู้สึกปิติปราโมทย์ เมื่อบรรลุปัญหาโดยใช้ปัญญาไตร่ตรอง  ระงับ(ปัสสัทธิ) สิ่งที่เรียกว่า อุปทาน ที่มาครอบงำจิตได้ เข้าใจและรับรู้ รู้ความเป็นจริงต่อโลก(ยถาภูตญาณทัสสนะ)</p><p class="MsoNormal"> พัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่องเพื่อก้าวไปสู่วิมุตติ (ความหลุดออก)</p> <p class="MsoNormal">ธรรมะและธรรมชาติ เป็นเรื่องเดียวกัน เข้าใจธรรมชาติ ก็เข้าถึงธรรมะ </p> <p class="MsoNormal">สิ่งที่เกิดขึ้น เหตุการณ์ที่ผมพบเจอ เป็นธรรมชาติของสรรพสิ่งที่เกิดขึ้นตามเหตุปัจจัย ผมโชคดีที่ได้มีโอกาสรับรู้ และใช้วิกฤตที่พบ สอนตนเอง พัฒนาตนเสมอ เรียนรู้ผ่านชีวิต ชีวิตสอนชีวิต</p> <blockquote><blockquote><blockquote>

       ดอกไม้หน้าบ้าน
        ๒๖ ก.ย. ๔๙ 

</blockquote></blockquote></blockquote><p class="MsoNormal"><hr width="100%" size="2"></p> <p class="MsoNormal">                                                                                                                                        เมืองปาย ,บ่ายวันเสาร์</p> <p class="MsoNormal">                                                          จตุพร  วิศิษฏ์โชติอังกูร</p> <p class="MsoNormal">                                                                 ๓๐ ก.ย.๔๙</p> <p class="MsoNormal">                </p>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน The ultimate leader

คำสำคัญ (Tags)#ธรรมะ#เรื่องเล่า#วิถีชีวิต#ความในใจ#อริยสัจ#ทุกข์#ถอดบทเรียนชีวิต#วิมุตติ

หมายเลขบันทึก: 52732, เขียน: 30 Sep 2006 @ 15:41 (), แก้ไข: 06 Sep 2013 @ 17:34 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 46, อ่าน: คลิก


ความเห็น (46)

  • เพิ่งทราบนะคะ ว่าเป็นศิลปินด้วย รูปน่าสนใจมากค่ะ
  • พี่เป็นคนชอบไปดูแกลอรี่ต่างๆ บ่อยๆ ค่ะ แต่ไม่ช็อปนะคะ เรียกว่าแอบไปชื่นชมมากกว่า
  • ความทุกข์คงเหมือนก้อนหินในมือค่ะ  (เหมือนเพลงๆ หนึ่ง) กำไว้แน่น กำไว้นาน ไม่ยอมปล่อย เค้าก็อยู่กับเรานาน หากขว้างทิ้งไม่ได้จริงๆ ก็วางๆ ไว้บ้าง แล้วกำใหม่ เมื่อใจเริ่มวางจนชินแล้ว เดี๋ยวก็ลืมไปเองค่ะ
  • ขอบคุณแง่คิดดีๆ รู้ทันชีวิต เป็นกำไรของชีวิตค่ะ

อย่างน้อยที่สุด เราทั้งหลายควรถือ พุทธศาสนาในฐานะเป็นศิลปะ (Art) ซึ่งในที่นี้หมายถึง ศิลปะการดำเนินชีวิต คือ เป็นการกระทำที่แยบคายสุขุม ในการที่จะมีชีวิตอยู่เป็นมนุษย์

 

"ผู้ดำรงชีวิตอย่างถูกต้องตามศิลปะแห่งการครองชีวิตของพระพุทธเจ้านั้น คือ ผู้มีชัยชนะอยู่เหนือส่ิงทั้งปวงที่เข้ามาแวดล้อมตน" 

บางส่วนในหนังสือ คู่มือมนุษย์ ,ท่านพุทธทาสภิกขุ 

  • น้องจตุพร นี่ล้ำลึกจริงๆ นะคะ เข้าใจแก่นของชีวิตได้ดีที่เดียวค่ะ
  • ขอให้มีความสุขในวันสุดสัปดาห์ค่ะ

พี่ Bright Lily 

เขาว่าศิลปินอ่อนไหว..ผมว่าก็จริง แต่ผมว่าอ่อนไหว และเข้าใจในศิลปะของการมีชีวิตอยู่ ได้เปรียบใช่ไหมครับ!!!

ผมสนใจศิลปะ เพราะคิดว่า ศิลปะเป็นความงดงามที่เราสามารถจะถ่ายทอด ความเป็นตััวตนของตัวเองไปในตรงนั้นได้ 

ผมถ่ายทอดออกผ่านรูปทุกรูปในบันทึกที่ถ่ายเก็บไว้ครับ

...

ชีวิตที่ผ่านพบ มีลบย่อมมีเพิ่ม

การเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ในแต่ะวัน..ทำให้ผมพัฒนาตนขึ้นมากครับ 

พี่ Bright Lily

ว่าจะไม่เขียนเรื่องหนัก ในทัศนะของชีวิต...ในวันหยุด แต่ผมมองว่า เรื่องนี้ เป็นเรื่องชีวิต ยิ่งคิด ยิ่งเบา...

ขอบคุณครับ 

Panda
เขียนเมื่อ 
  • ขอให้มีความสุขในชีวิตครับ

 

ขอบพระคุณอาจารย์  Panda และขอให้อาจารย์มีความสุข วิสุทธิ ในชีวิตเช่นเดียวกันครับ

 

"สุข" และ "ทุกข์" ดูเหมือนจะเป็นของคู่กัน

ได้เรียนรู้ มัน ยิ่งมีกำไร

ขอบคุณค่ะ สำหรับแง่คิด

คุณศิริ 

หากสามารถสุขบนกองทุกข์ได้โดยใช้ปัญญา ก็เป็นเรื่องที่ดี

ที่สำคัญที่สุดได้เรียนรู้เพื่อพัฒนาตน

ขอให้มีกำลังใจในการมีชีวิตอยู่ครับ 

เป็นการง่ายยิ้มได้ไม่ต้องฝืน

เมื่อชีพชื่นเหมือนบรรเลงเพลงสวรรค์

แต่คนที่ควรชมนิยมกัน

ต้องใจมั่นยิ้มได้เมื่อภัยมา

จากเรื่อง  เพชรพระอุมา  ของพนมเทียน

หากวันนี้ไม่รู้ทุกข์  แล้ววันหน้าจะรู้สุขได้อย่างไรเล่า

คุณกัลปังหา

 "หากวันนี้ไม่รู้ทุกข์  แล้ววันหน้าจะรู้สุขได้อย่างไรเล่า"

ขอบคุณมากครับ 

IS
IP: xxx.6.42.192
เขียนเมื่อ 

หากดอกไม้คือ ความสุข...

ภมรน้อย ไม่รีรอที่จะดื่มด่ำัความสุขนั้น

..............

ขอบคุณครับ คุณ IS

     "รูปแทนคำบรรยายได้มากกว่าแสนล้านคำ" 

     เมื่อคนเราได้สัมผัสภาวะสุข/ทุกข์  ทำให้มีประการณ์ในการดำเนินชีวิตอย่างรู้เท่าทันและมั่นคงยิ่งขึ้นครับ 

สบายใจทุกๆครั้งที่แวะเข้ามาในบันทึกของคุณจตุพร (บุรุษยอดความสามารถ)

ทุกข์ก็คลาย ร้อนก็ผ่อน..

ขอบคุณกับบันทึกดีๆ...สงบสบาย..และภาพสวยประทับใจเสมอๆ.ค่ะ

น้องสุภัทร

ขอแสดงความยินดีกับ นักศึกษาปริญญาเอก การจัดการความรู้คนใหม่  ...ให้กำลังใจในการศึกษาครับ

 ทุกวันนี้เราทุกข์กันง่ายมากครับ...ดังนั้นแล้ว หากรู้ไม่เท่าทันอารมณ์ ก็จะทุกข์มากครับ

ขอบคุณครับ 

อาจารย์จันทรัตน์

ช่วงนี้มีเพื่อนๆมาปรึกษา"ปัญหาชีวิต" กันตลอดเวลา ...ผมว่าในท่ามกลางปัญหา ท่ามกลางความทุกข์ หากพลังใจอ่อนแอ

ไม่ได้ใช้ปัญญาในการไตร่ตรองตามจริง ที่ทุกข์ ที่ร้อน ก็หนักขึ้น... 

ทุกข์แล้ว ทุกข์ ซ้ำ ...ทุกข์ทำไม

สอนให้ดูใจตัวเอง .
..ผมก็พัฒนาตนเองจากปัญหาเหล่านั้น

เป็นเช่นนั้นเอง!!! 

  •  สาธุ...   ( อ่านแล้วเกิดศรัทธา )
  • คนเราเรียนรู้วิทยาการ  แต่น้อยคนคิดที่จะเรียนรู้ชีวิต
  • คนเราคิดที่จะมีความสุข  แต่ปรารถนาให้พ้นจากบ่วงทุกข์
  • คนเรารู้จักว่าหนัก-เบา   แต่ไม่รู้จักปล่อยวาง
  • คนเราทั้งๆ ที่รู้ว่าเกิดมามีทุกข์  แต่ไม่ยอมรับสภาพของความทุกข์
  • เมื่อเป็นเช่นนี้   จะทุกข์ทำไม ?...

      

      

น้องนิว
IP: xxx.28.28.230
เขียนเมื่อ 

แต่ถ้าเราไม่รู้จัก ทุกข์  เราก็จะไม่รู้ว่า  สุข  เป็นยังไงจริงมั๊ย !!

น้องนิว
IP: xxx.28.28.230
เขียนเมื่อ 

เค้าบอกกันม๊า...ว่างั้น อิอิ...

น้องสิทธิเดช

เรียนรู้วิทยาการ ให้สมดุลกับ เรียนรู้ธรรม จะมีสุข เพราะวิทยาการ เทคโนโลยี มันเร็ว แรง...ครับ

ใช่ครับ "ปล่อยวาง" บ้าง จะดีครับ

"ฝึกตน"  ผมก็พยายามพัฒนาตนเองอยู่เสมอ 

 

น้องนิว

เรียนรู้ทุกข์ เพื่อให้รู้จักสุข ครับ 

ขอบคุณครับ !!!!

 

เข้ามาฉลอง Gotoknow โฉมใหม่พอดี ที่ที่คุณจตุพร กำลังจินตนาการ ... บางทีก็คิดว่า การได้ขลุกอยู่กับธรรมชาติ เป็นความโชคดีอย่างหนึ่งนะคะ (อิจฉานิดๆ) ที่ไม่ต้องสัมผัสกับความวุ่นวายอะไร หรือว่า "ฝึกตน" ได้ ก็น่าคิดนะคะ ตอนนี้มีความวุ่นวายมากมายกับพี่ ตอนปลายปีงบประมาณ "ที่นี่งานวุ่นวายหนอ ... ขอ output กันเต็มไปหมด"

... ก็คือว่า แอบมาบ่น ถึงเหตุที่ห่างเหินจากการนำเรื่องมาเล่าใน GotoKnow นั่นเอง ... ต้องไป "ปล่อยวาง" กันมั่งละค่ะ

  • ฝากคำคมเกี่ยวกับเรื่องรัก ๆ ไปฝากน้องคนที่ทุกข์ว่า
  • "มีดต้องหมั่นลับจึงจะแหลมคม ความรักก็ต้องพานพบอุปสรรคจึงจะมั่นคง"
  • ไม่รู้ว่าเป็นศิษย์ท่านชยสาโรตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะ ?
  • วันนี้พี่เล็กเพิ่งไปที่ปากช่องฟังธรรมจากท่านชยสาโรมา ไว้วันหลังพี่จะเขียนเรื่อง "สุขเป็น...ก็เป็นสุข" นะ เขียนเรื่องทุกข์ ๆ ไม่ค่อยเป็น ก็เพราะพี่ไม่ชอบเรื่องทุกข์ง่ะ
  • อ้อ...ช่วยแวะไป ที่นี่ หน่อยพี่เขียนเรื่อง "ตี๋ตระกูลซ่ง" อีกแล้วมีคำคมมาฝากน้องเอกเยอะเลย

เรียนอาจารย์หมอนนทลี

 อาจเป็นเรื่องจริงที่ว่า การใกล้ชิดธรรมชาติ ทำให้ได้เรียนรู้อย่างใกล้ชิดและเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ

ธรรมชาติ ก็คือ ธรรมะ ดังนั้นแล้ว ใช้เวลา โอกาสที่ได้เกิดมาในพื้นที่ลำบาก เกิดมาท่ามกลางป่าเขา .. ไม่ศิวิไลซ์หากเทียบการการเจริญทางวัตถุ

เป็นความโชคดี!!!

ปลายปี งบประมาณ เพื่อนที่รับราชการ โทรศัพท์มาบ่นเรื่องงานที่ต้องสะสางให้เสร็จให้ทัน ...หลายท่านก็ทุกข์ครับ

ช่วงกลางปีอาจารย์ได้มีโอกาส ปล่อยวาง กับการศึกษาดูงานทางเหนือ...ปลายฝนต้นหนาวหากจะมาเยือนอีกรอบนะครับ

ตอนนี้ที่เขียนความเห็นในบันทึกนี้

อากาศหนาวมาเยือนแล้วครับ!!! 

เรียนพี่เล็ก ศุภลักษณ์

บันทึกพี่เล็กแทรกด้วยธรรมะ และข้อคิดเตือนใจที่ดีเสมอ ผมติดตามอ่าน เห็นว่าในการทำงานของพี่เล็ก คือ การปฏิบัติธรรม

ทำให้พี่มีสุขกับสิ่งรอบข้างตลอดเวลา..ตรงนี้เป็นความโชคดีของคนทำงาน โชคดีกับคนรอบข้าง

 ในที่สุดเราก็เรียนรู้ว่า..เราจากที่เดียวกัน และหากจะไปก็จบลงที่เดียวกัน

เกลียดกันทำไม ..ทะเลาะกันไปใย..

รักกัน ปฏิบัติต่อกันในฐานะมนุษย์ อย่างมีศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์ีเท่าเทียมกัน

ขอบคุณพี่เล็กครับ 

Good morning krab my dear friend...

I like reading your note today...refreshing my mind before getting all works done this week. Give you a call in Thailand when I will be arriving in BKK next week.

Thank you for your thoughtful notes in my blog.

Cheers,

Vij
เขียนเมื่อ 

เข้ามาช้าไปหน่อย...เกือบจะพลาดบันทึกดี ๆ ก่อนสิ้นปีงบประมาณเสียแล้วเรา ทุกข์ทำไม? ให้ความทุกข์มันหายไปกับปีงบประมาณเก่าแล้วกันนะ

เข้ามาเจอบันทึกที่หลุดพ้นจากความทุกข์ ด้วยบทเรียน "ชีวิตสอนชีวิต" จึงเป็นชีวิตใหม่ที่มีความสมบูรณ์ ณ วันที่ "ชีวิต" รู้จักที่จะสอน "ชีวิต" ด้วยบทเรียนในชีวิต แต่เมื่อเผลอไผลหลงไหลไปกับชีวิต วันหนึ่งทุกข์ก็จะกลับมาสอน "ชีวิต" ให้เกิดทุกข์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากเพียงเราประมาท ไม่รู้จัก และไม่เข้าใจ "ชีวิต" ของตนอย่างแท้จริงทุกข์จะยังคงวนเวียนเป็นวัฎจักรแห่งทุกข์แห่งชีวิต

ทุกอย่างต้องตั้งมั่นอยู่ในความไม่ประมาท "รู้จักตน" จึงจะรู้จัก "ชีวิต" อย่าพยายามควบคุมสิ่งใดที่อยู่นอกเหนือจากกาย...แต่ให้หมั่นควบคุมใจตน "ชีวิต" จึงจะหลุดพ้นจากความทุกข์อย่างแท้จริง

 

Pop:)

จำวันที่ผมไม่สบายใจ ป๊อบก็ให้กำลังใจผม..ซึ่งทั้งหมด  มันก็เป็นอุบายชีวิต ที่ต้องให้เจอ และทดสอบเพื่อให้ได้เลื่อนชั้น...

มิตรภาพเป็นหนึ่งสิ่งที่ทำให้มีพลังใจต่อสู่ทุกครั้งที่เราท้อแท้ และสำคัญที่สุดคือ ไตร่ตรองทุกข์นั้นด้วยตนเอง ...แล้วจะรู้ว่า เราได้เรียนรู้มากมายจากทุกข์นั้น

ขอบคุณกำลังใจจากเพื่อนที่มีให้ผมเสมอ...

ยินดีและดีใจที่เพื่อนสำเร็จ กลับมามาตุภูมิอย่างภาคภูมิใจ

ผมร่วมภูมิใจกับป๊อบด้วยครับ !!!

ไม่ช้าครับ!!!

อาจารย์ Vij

ผมเพียงเขียนถอดบทเรียนในช่วงหนึ่ง ที่มีสิ่งกระทบเข้ามา ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์อะไรก็ตาม เราก็ได้เรียนรู้จากประสบการณ์ในตอนนั้น

บางที ก็ต้องใช้คำว่าอดทน หากทุกข์มาก ผมบอกให้เพื่อนผมสู้เสมอ (ในบางครั้งผมก็ท้อ ก็ให้กำลังใจตนเอง)

ผมบอกให้ทุกคนดูโฆษณาที่ชายคนที่ไม่มีขาครบสองข้าง ที่เขาต้องเรียน  ต้องดูแลน้อง ต้องมีชีวิตร่วมกับคนปกติ ในขณะที่ชีวิตเขาไม่พร้อม...เขา็ก็สู้

ผมบอกให้ หลายๆคนว่า อุปสรรค ทุกข์ เป็นแบบทดสอบให้เราสอบเลื่อนชั้นได้...ดังนั้น เราอาจต้องเจอบทเรียนยากๆในอนาคต...เราต้องผ่านมันให้ได้

บันทึกที่ต้องใช้ควา่มละเอียดในการเขียน ผมไม่เก่งธรรมะแต่ผมก็ศึกษา เพื่อเรียนรู้ พัฒนาตน

แม่ ของผมวางหนังสือธรรมะตามมุมห้อง เพื่อให้ผมอ่านทุกครั้ง...(ซึ่งผมก็ทราบดีว่า แม่ต้องการให้ผมอ่าน) แต่ไม่ได้บอกผมตรงๆ

แม่กลับมาจากปฏิบัติธรรม แม่ก็เล่าเรื่องที่พระท่านสอนให้ผม เสมอๆ

เหล่านี้ซึมซับครับ...ผมเป็นคนโชคดี ที่มีโอกาส

อาจารย์ Vij เช่นเดียวกันครับ บันทึกของอาจารย์รวมความรู้สึกที่จริงจัง และ เป็นชีวิตจริง จนบางครั้งต้องอึ้งกับนาฎกรรมชีวิตที่พบเจอ 

ต้องขอบคุณครับ สำหรับกำลังใจ และมาร่วมกันเรียนรู้

ขอบคุณครับ!!! 

Vij
เขียนเมื่อ 

ณ ตอนนี้ ตอบตนเองว่าไม่ช้าจริง ๆ ค่ะ สำหรับสิ่งดี ๆ ที่ได้รับจากการเสพบันทึกนี้ ด้วยตัวพี่เองแล้วจะเลือกและชอบที่จะเสพบันทึกเกี่ยวกับ "ชีวิต" แต่ต้องเป็นชีวิตที่อ่านแล้วให้ความรู้สึกหรือสัมผัสได้ว่านั้นคือ "ชีวิต" จริง ๆ จากใจจริงที่ผู้เขียนพยายามสื่อออกมาด้วยเจตนาที่จริงใจ เมื่ออ่านจะรับรู้ได้ว่านั้นคือ ชีวิตที่ผ่านการใช้ชีวิตมาหาใช่แต่งแต้มสีสรรให้เป็นชีวิตขึ้นมาใหม่

เพราะบันทึกที่เป็นชีวิต จะสอนอะไรที่เราคาดไม่ถึงไว้มากมาย เฉกเช่นเดียวกับบันทึกนี้เมื่อได้อ่านจึงทอดอาลัยไปยังบันทึก "ชีวิต" อีก "ชีวิต" หนึ่ง ที่พี่บังเอิญได้ย่างก้าวเข้าไปอ่านและรับรู้ความเป็นไปของ "ชีวิต" ที่เกิดจากความทุกข์อย่างแสนที่สุดเช่นเดียวกัน เพียงแต่ "ชีวิต" นั้น ยังปิดกั้นไมตรีจิตด้วยเหตุผลส่วนตัวที่พี่มิอาจเข้าไปก้าวก่ายหรือล่วงระเมิดได้...จึงหวังและขอเพียงให้ "ชีวิต" ได้ใช้ "ชีวิต" อย่างเป็นสุขและไม่เบียดเบียนเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน เมื่อนั้นเขาก็จะพบกับความสุขที่แท้จริงที่เขาพึงจะได้รับ

ขอบคุณที่ถอดบทเรียนชีวิตให้ได้เรียนรู้ชีวิตมากขึ้น และได้ซึมซับความรู้สึกแห่งความจริงใจที่ใส่ใจในเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน สัมผัสที่รู้สึกและรับรู้ได้นี้มีค่ามากมายยิ่งกว่าบทกวีหมื่นแสนที่ไพเราะ

ขอให้น้อง "จตุพร" เป็นน้องที่เข้าใจและเห็นใจชีวิตเพื่อนมนุษย์ที่ทุกข์ยากเฉกเช่นนี้ตลอดไป ความสม่ำเสมอและความดีจะติดตัวน้องไปตลอดเส้นทางฝัน "อยู่เพื่อให้เป็นที่รักของหมู่ชน ดีกว่าพยายามดิ้นรนเพื่อลดคุณค่าแห่งตน...ลง" จริงใจและจริงจังกับชีวิตที่เป็นชีวิตเสมอ

เพราะตระหนัก และยอมรับการเปลี่ยนแปลง ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง และเราต้องอยู่กับความเปลี่ยนแปลงนั้นตลอดเวลา

เหมือน Gotoknow ที่เปลี่ยนแปลงตลอด เมื่อวานหน้าตาเป็นอีกแบบ วันนี้ interface ที่เปลี่ยนแปลงไป เราก็ยังอยู่กับ Gotoknow ได้ตามปกติ 

เมื่อไม่เปลี่ยนวิธีคิดบางอย่างก็ทุกข์ครับ ...

บางครั้งก็ไม่แปลกที่จะรู้สึก ไม่สู้ หมดแรง แต่ก็ขออย่าให้มันนานเกินไป..

 ขอบคุณอาจารย์ Vij อีกครั้ง ที่เข้ามาเรียนรู้กับคำว่าชีวิต และพร้อมที่จะเข้าใจความเป็นไป...ทุกสรรพสิ่ง

ขอให้ศรัทธานั้นคงอยู่ และสรา้งสุขให้เกิดขึ้นกับอาจารย์ตลอดไปครับ

............................

เปิดลำโพงคอมพิวเตอร์เพียงเบาๆ หลับตาฟังสักครู่ เพลงเพราะจากบันทึกนี้สิครับ 

ถึงพี่  จตุพร

          หนังสือที่พี่ส่งมาให้จากเมืองเหนือได้รับแล้วครับ ( จันทร์ ที่ 2 ตุลาคม  เวลา 15.30 น. )  ขอขอบพระคุณพี่เป็นอย่างยิ่งที่กรุณาเอื้อเฟื้อความรู้และประสบการณ์ผ่านเรื่องราวในหนังสือที่มอบให้ ควรค่าแก่การศึกษาเป็นยิ่งนัก  

            ขอขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง

หมูมอมแมม
IP: xxx.25.44.166
เขียนเมื่อ 
ต่อให้ทุกข์ที่สุด ก็ต้องผ่านพ้นไปจนได้เมื่อเรานั่งมองอดีต เรายังผ่านทุกข์มาได้ตั้งหลายทุกข์ก็ในเมื่อ ชีวิต มันยังมีชีวิต ขอแค่อย่าทุกข์ ก่อนเจอทุกข์หลังทุกข์ อย่าทุกข์อีก ให้ทุกข์ แค่ตอนทุกข์แล้วทุกข์ที่สุด ก็จะเป็น ทุกข์แค่นี้เอง !
กรรณิการ์ วิศิษฏ์โชติอังกูร
IP: xxx.157.163.245
เขียนเมื่อ 

ปัญหาเกิดได้ทั้งนั้นไม่ว่าจะอยู่คนเดียวหรือ แต่งงาน มีครอบครัว การวิเคราะห์และหมั่นตรวจสอบตัวเองอยู่เสมอจะช่วยให้เราลดปัญหาในชีวิตลงได้ อย่างน้อยก็ช่วยให้ปัญหาที่จะเกิดจากตัวเรานั้นหมดไป เก็บแรงเอาไว้แก้เฉพาะปัญหาที่มาจากคนรอบข้างดีกว่า....

 

ในทุกปัญหาที่บีบคั้นเราอยู่นั้นมีทางออก เพราะชีวิตย่อมปรับสภาพได้ทุกสภาวะเพื่อความอยู่รนอด..

 

......ชีวิตก็เป็นเช่นดอกไม้......

(น้องสาว)

น้องสิทธิเดช

วันที่ผมส่งเอกสารหนังสือ เป็นวันที่สิทธิเดชไปบ้านที่บุรีรัมย์พอดี...ก็เลยคิดว่าอาจไม่ถึง

ดีแล้วครับ ผมมีเอกสารใหม่ๆจะส่งไปให้ศึกษาอีกครับ

...แต่ไปถึงช้าครับ ส่งไปหลายวันแล้ว

ฝากความคิดถึงให้หลานสาว "ร้อยแก้ว" ด้วยครับ 

.......................................................... 

หมูมอมแมม หายไปนานครับ!!! 

ขอบคุณคำเขียนดีๆอีกเช่นเคยครับ

..................................................... 

น้องกรรณิการ์ วิศิษฏ์โชติอังกูร 

ขอบคุณที่มาเยี่ยมBlog ปกติมาอ่านอย่างเดียว วันนี้มี แสดงความคิดเห็นด้วย...

ครั้งหน้า ...เปิด Blog เขียน tacit Knowledge เกี่ยวกับงานวิทยานิพนธ์ที่ทำ และการทำงาน ปัจจุบันู่ พี่ว่าจะมีประโยชน์มาก ...ลองดูนะ

IP: xxx.25.45.191
เขียนเมื่อ 

+_+ .. รบกับคำถาม..ว่าวันนี้เราทำเพื่อใคร หากแม้นว่าฟ้าดลได้ "ขอคนรู้ใจสักหน" .. -_-"

หมูมอมแมม
IP: xxx.25.45.191
เขียนเมื่อ 

" จะแบกเป้ ข้ามถนนไปสู่ชน..รอการก่อเกื้อ เอาดวงใจของเราเอื้อเฟื้อ เป็นดังเรือข้ามลำน้ำเชี่ยว สดใส..แทนทุกข์ระดม "

+_+ .. รบกับคำถาม..ว่าวันนี้เราทำเพื่อใคร หากแม้นว่าฟ้าดลได้ "ขอคนรู้ใจสักหน" .. -_-"

..เจ็บไปแล้ว ก็เจ็บไปแล้ว เจ็บมาจนเข้มแข็ง หลับสักตื่นพักฟื้นเอาเรี่ยวเอาแรง ต่อสู้ชีวิตกันใหม่..

แสดงว่าว่า คุณไม่แสดงตน กับ น้องหมูมอมแมม คนเดียวกันใช่มั้ยครับ!!!

ช่วงนี้หมูมอมแมม มีอารมณ์ที่หลากหลาย มีอะไรหรือเปล่าครับ... 

ฮึกเหิม  " จะแบกเป้ ข้ามถนนไปสู่ชน..รอการก่อเกื้อ เอาดวงใจของเราเอื้อเฟื้อ เป็นดังเรือข้ามลำน้ำเชี่ยว สดใส..แทนทุกข์ระดม "

วอนขอ  +_+ .. รบกับคำถาม..ว่าวันนี้เราทำเพื่อใคร หากแม้นว่าฟ้าดลได้ "ขอคนรู้ใจสักหน" .. -_-"

เจ็บปวด .เจ็บไปแล้ว ก็เจ็บไปแล้ว เจ็บมาจนเข้มแข็ง หลับสักตื่นพักฟื้นเอาเรี่ยวเอาแรง ต่อสู้ชีวิตกันใหม่..

ให้กำลังใจหมูมอมแมม ครับ

                                               พี่เอก
 

หมูมอมแมม
IP: xxx.25.45.191
เขียนเมื่อ 

แม่นแล้วฮะ ... หมูมอมแมมทั้งนั้น คนเดียวกัน

ไม่มีไรมากหรอกครับ ชีวิตก็เรื่อยๆ "แต่" ยังไงเสียคนเราก็มีเรื่องราวและความรู้สึกต่างๆ เข้ามาในชีวิต มากบ้าง น้อยบ้าง ปนเปกันไป ....

ในเมื่อชีวิต มันยังมีชีวิต ชีวิตเลยย่อมมีหลากหลายอารมณ์และเรื่องราว ให้ได้ประสบพบเจอและจัดการกะมัน

น้ำจิ้มของชีวิตน่ะ...คละเคล้ากันไป

ขอบคุณหมูมอมแมมากครับ

ให้กำลังใจในการเดินทางต่อของชีวิตครับผม 

ศรพัฒน ยาไธสง
IP: xxx.9.144.189
เขียนเมื่อ 
  ผมชอบและศรัทธาข้อเขียน บทความ  ความจริงใจ ถ่ายทอด แนวทาง ความคิดของคุณจตุพร  เราสามารถหาสุขได้จากทุกข์ จริงๆคับขอยืนยัน
ติดต่อ คุณอนุรักษ์
IP: xxx.120.49.10
เขียนเมื่อ 

                                                                     บริษัท จันทร์มาศกรุ๊ป กฏหมายและนักสืบ จำกัด

นักสืบ  สืบทุกเรื่องราวที่คุณต้องการทราบ

รักษาความลับ รับประกันผลงาน

สืบพฤติกรรม  สืบจับตามหมายจับ

สืบหาตัวบุคคล สืบเรื่องทุจริตในหน่วยงาน

สืบหาข้อมูลทางการเงิน  สืบหาข้อมูลทางการสื่อสาร

ติดตามตัวบุคคลด้วยระบบ GPS

บันทึกหลักฐานเป็นวีซีดี ไฟล์วีดีโอ

ติดต่อ คุณอนุรักษ์ 086-667-2908  ;  083-988-5529 ;  02-917-9773

                                                                    www.JM-SPY.com       

[email protected]  ;   [email protected]

เชื่อถือได้ มั่นใจในประสบการณ์

ได้รับเชิญออกทีวีในรายการเกมส์อัจฉริยะข้ามคืนเทปแรกของรายการ

ให้สัมภาณ์นิตยสารเส้นทางทำมาหากิน ในคอลัมน์ นักสืบ อาชีพที่ไม่ธรรมดา

 

10,000-100,000

เงินสด

รามอินทรา

นัดเจอตามสะดวกหรือที่ออฟฟิศ

poo
IP: xxx.181.164.61
เขียนเมื่อ 

ชอบงานเขียน คุณค่ะ

.... ภาพงาม เนื้อหาลึก ....

คิดถึง ปาย .... เมืองสงบ .. คิดถึงจัง

ผมกลับมาเยี่ยมบันทึกเก่าๆของผมอีกครั้ง น่าดีใจว่ามีมิตสหายเข้ามาเขียนแสดงความคิดเห็นเพิ่ม

ผมต้องขออภัยที่ไม่ได้ตอบกลับในทันควันขอบคุณที่ติดตามอ่านนะครับ

 

 

ไม่มีรูป
ศรพัฒน ยาไธสง

ขอบคุณครับ

"ในสุขมีทุกข์ และในทุกข์มีสุข" แล้วแต่การมองครับ

ขอเป็นกำลังใจให้นะครับผม เราเรียนรู้ร่วมกันนะครับ

 

ไม่มีรูป
poo

หากผมมีเวลาพอผมก็จะวาดรูปครับ เขียนเรื่องราวรอบตัว ถอดบทเรียนตัวเองแต่ละย่างก้าวไปด้วย 

เมืองปายเป็นเมืองที่ผมเกิดมาจากที่นั่น ผมมีเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก แน่นอนว่าผมผูกพันและรักถิ่นเกิดผมครับ

หากผ่านไป แวะเยี่ยมกันด้วยนะครับ

ที่ "เมืองปาย"