เขียนเพราะดีใจที่ไม่รู้สึกโกรธ ทั้งที่ถ้าคิดตามเหตุผลน่าจะโกรธ

วันนี้มีเหตุที่ทำให้ตัวเราเสียเวลา เสียการงานอันเกิดจากความไม่พร้อมหลายๆด้านของผู้อื่น เดินไปเดินมา ร้อนและงุนงง แต่ก็พบว่าตัวเองพยายามคิดหาสาเหตุว่า ทำไมจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ทำไมเราจึงต้องมาเดินไปเดินมา รอเวลา รอการติดต่อ โดยไม่ได้รู้สึกโกรธเลย  รู้สึกขอบคุณตัวเองเป็นอย่างมากที่คิดได้ เสียดายเวลาที่เสียไปแต่ไม่โกรธ

คิดถึงธรรมที่เทศนาโดย พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก แห่งวัดสุนันทวนาราม จ.กาญจนบุรี ชื่อว่า เหตุสมควรโกรธ...ไม่มีในโลก เป็นธรรมที่อ่านเพียงครั้งเดียว แต่ประทับอยู่ในใจมาเสมอโดยไม่รู้ตัว จึงขอนำบางส่วนที่ประทับใจมาก มาฝากเอาไว้ในบันทึกนี้ เพื่อเป็นรางวัลให้ตัวเอง และหวังว่าอาจมีส่วนช่วยให้ใครได้นำไปใช้บ้างค่ะ

 ไฟเสมอด้วยความโกรธไม่มีพระพุทธเจ้าเปรียบความโกรธว่าเหมือนไฟเช่นไฟไหม้ป่า เผาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าความโกรธ มีพลัง มีอำนาจทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง

ยิ่งกว่าไฟไหม้ป่าเสียอีก มีแต่โทษ ไม่มีคุณแม้แต่นิดเดียว

เมื่อเรากระทบอารมณ์ที่ไม่พอใจ จะโกรธ อยากโกรธหยุดทำ หยุดพูด หยุดคิด หายใจเข้าลึก ๆ หายใจออกยาว ๆจนกว่าใจจะสงบสบาย เมื่อเราไม่พอใจ ไม่ต้องคิดอย่าคิดไปตามอารมณ์ คิดว่า ทำไมเขาทำอย่างนี้

เขาไม่น่าทำเช่นนี้

เมื่อเราเป็นผู้ใหญ่ เป็นครู เป็นพ่อแม่

มีลูกน้อง มีลูกศิษย์ มีลูก

สมมติว่าเราเป็นพ่อแม่ มีลูก

เมื่อลูกทำผิดจริง ๆ แล้วเราโกรธ ใจร้อน อย่าเพิ่งสอนลูก

สอนใจตัวเองก่อนให้ระงับอารมณ์ร้อน ให้ใจเย็น ใจดี

มีเมตตาก่อน จนรู้สึกมั่นใจว่าใจเราพร้อมแล้ว

และดูว่าลูกพร้อมที่จะรับฟังไหม ถ้าเราพร้อม

แต่ลูกยังไม่พร้อม ก็ยังไม่ต้องพูด เพราะไม่เกิดประโยชน์

 เราพร้อมที่จะสอน เขาพร้อมที่จะฟัง

จึงจะเกิดประโยชน์ เป็นการสอน

ถ้าเราสังเกตดู บางครั้ง ใจเรารู้สึกเหมือนอยากจะสอนแต่ความจริงแล้ว เราเพียงอยากจะระบายอารมณ์ของเรา

สิ่งที่เราพูดแม้เป็นเรื่องจริง แต่ก็แฝงด้วยความโกรธเพราะยังเป็นความใจร้อน มีตัณหา

ถ้าใจเราโกรธ พูดเหมือนกัน คำพูดเหมือนกัน นั่นคือโกรธ

ถ้าใจเราดี ใจเขาดี คำพูดของเราเป็นประโยชน์ นั่นคือสอน
เมื่อเราอยู่ในสังคม สิ่งที่ต้องระวังคือ หากเห็นใครทำผิดอย่ายึดมั่นถือมั่นในความรู้สึกและความคิดของตนอย่ายินดี ยินร้าย ใจเย็น ๆ ไว้ก่อนพยายาม อบรมใจตนเองว่าธรรมชาติของคนเรา มันจะมองข้ามความผิดของตนเองชอบจับผิดแต่คนอื่น

 

เรามักทุ่มเทใจไปอยู่ที่ความรู้สึกนึกคิดของตนเองอย่าเชื่อความรู้สึก อย่าเชื่ออารมณ์ อย่ายินดียินร้ายพยายามรักษาใจเย็น ๆ ใจดี ใจกลาง ๆปรกติเราทำผิดเหมือนกัน เท่ากันหรืออาจจะมากกว่าเขาแต่ความรู้สึกของเรา มักจะรังเกียจเขาและไม่เห็นความผิดของตัวเองเลย น่ากลัวจริง ๆ
 

ขอความคิดดี ทำดี พูดดี ไม่มีความโกรธ จงเกิดมีแด่ทุกคนค่ะ