"....นับตั้งแต่วันที่ 28 มกราคม 2556 ...

ชีวิต และโมงยามเวลาหนึ่ง...ของผมก็วนเวียนกับบ้านหลังนี้..."




"...บ้านเล็กๆ...ที่ไม่น่าเข้าไปเลย....ต้องคอยหลีกหนามใบไม้ไผ่...มะขามเทศ...พุทธา

แม้ยามหนาว...ที่เข้าไปในบ้านกลับร้อนยิ่งนัก

หลังคาสังกะสี...หน้าบานที่ปิดตาย...ทำให้ร้อนและอบอ้าวยิ่งนัก...."




"....แต่มีชีวิตหนึ่ง...ที่รอคอยผมและพวกเราชาวอนามัย..."




"....เป็นหน้าที่ของผมหรือเปล่า...จริงแล้วเป็นหน้าที่ของผม

แต่ก็ไม่จำเป็นที่ผมต้องทุ่มเท...

แต่จริงๆ ผมไม่ได้ทุ่มเทเลย....เพราะสิ่งที่ทำ...ผมทำเพราะผมรักที่จะทำต่างหาก..."





"...คนไข้อายุ 42 ปี...เป็นชายคนเดียวในบ้าน...แยกทางกับภรรยามานานแล้ว

เดือนที่แล้ว นั่งกะบะไปทำงานรวมกับคนงานอื่นอีกหลายคน

ตกกะบะ...หัวกระแทกจังกับถนน

ตอนนี้...อยู่กับลูกสาว ชั้นปอหก....เวลาเรียนมีห้าวัน...แต่ไปเรียนสามวัน

สองวันที่เหลือ...เรียนเฉพาะภาคเช้า...ขอลาครู...มาให้นมทางสายยางให้พ่อ

แม่คนไข้ อายุเกือบแปดสิบ...เป็น "จ้ำ" หรือร่างทรงในหมู่บ้าน

เช่น ถ้ามีคนในหมู่บ้านไปทำงานที่อื่น....ไปสอบแข่งขัน...จะมาบอกให้ไปทำพิธี...

ในบ้านมีอยู่สามคน...คนไข้...ลูกสาว...แม่...

และมีพี่สาวที่อยู่อีกหนึ่งหมู่บ้าน...มาเปลี่ยนผ้าอนามัย...ให้ยา....ให้อาหารทางสายยาง..."




"พวกเราช่วยมาดูแลตอนใส่สายอาหาร....การประยุกต์การใส่สายปัสสาวะ....

ตัดผม...และการให้ที่ดีที่สุด..."คือ...กำลังใจ"...."




"มีแผลมากมายตามตัวที่เกิดขึ้นเรื่อยๆ...."




"เมื่อมาครั้งแรก...นึกว่า จะไม่ได้มาอีก

แต่เมื่อมาอีกครั้ง...ผมได้ยินเสียงในใจว่า

ต้องมาทุกๆ วัน....พร้อมกับคำอธิษฐานของผมว่า

"ขอให้ปาฎิหารย์มีจริง..."





"ไม่มีเหตุผลอะไรเลย...ที่ผมจะไม่นึกถึงคนไข้....

และที่จะทิ้งคนไข้

เพราะความสุขที่เกิดจากความรัก

แม้ไม่มีเหตุผลใดเลยที่อธิบายได้ว่า...มันเกิดขึ้นได้อย่างไร...."