คำพูดที่ผู้ใหญ่อวยพรให้ เวลาผูกข้อมือ ในวันแต่งงาน คือ อดทนอดกลั้น เหมือนจะบอกเป็นนัยว่า คู่ของเธอนี่อาจจะมีอะไรที่เราต้องอดทน ถึงได้บอกให้เราอดกลั้น ความรู้สึกตอนนั้นคือ กลับลำไม่ทันแล้ว ขณะนี้รักเขาเข้าไปเต็มเปาแล้ว ไม่แคล้วที่จะต้องอดทนอดกลั้นตามคำพูดของผู้ใหญ่ไป
อยู่ไปอยู่ไป ก็จริง ด้วยหน้าที่การงาน หรืออะไรไม่ทราบ ทำให้เราต้องอดทน แรกๆน้ำอดน้ำทนก็พอมีอยู่ หน้าที่ของเราๆก็ทำ หน้าที่ตามบทบาทความเป็นภรรยาเราก็ทำ หน้าที่ความเป็นลูกสะใภ้เราก็ทำ ไมได้ขาดตกบกพร่อง
ต่อมาก็เพิ่มหน้าที่ของความเป็นแม่หอบหิ้วลูกในท้องทั้งสองคนสองสามปีไปทำงานสุดแสนไกล น้ำอดน้ำทนพอไหวพอสู้ รักคือความอดทนอดกลั้นจริงๆ ในระยะแรกๆของการมีชีวิตคู่ ด้วยยังไม่มีตัวแปรใดใดเข้ามาแทรก
แต่ต่อมาไม่นานน้ำอดน้ำทนชักจะลดน้อยลงไปคู่ขนานกับความไม่เอาใจใส่ของเขา ประกอบกับมีตัวแปรเข้ามาแทรกจนทำให้เขาไม่กลับบ้าน มันพอกพูนเข้ามาทุกวัน จนน้ำอดน้ำทนเหือดแห้ง
ญาติฝ่ายสามีก็ให้อดทน แต่พวกเขาไม่ได้มาร่วมความทุกข์ทรมานด้วย ไม่นานนักน้ำอดน้ำทนก็หมดไป การกระทบกระทั่งก็เริ่มมีประปราย และเราไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาเลย
ทุกคนก็ย่อมรักลูกของตน เราเป็นเพียงสะใภ้ที่ต้องอดทน จึงเกิดแรงต่อต้าน เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มันเกิดจากภายในก่อน มันเป็นแรงอึดอัดที่แม้แต่หน้ายังไม่อยากมอง ซ้ำร้ายการกระทำของเขาเริ่มเห็นแก่ตัว ความดีเอาแต่ความชั่วยกให้เรา ด่าทอเราว่า เป็นตัวซวย ต่อหน้าญาติตัวเอง แถมยังบอกว่า ลูกทั้งสองนี้ ไม่ใช่ลูกของเขา เจ็บปวดใจที่สุด
หลายๆครั้งหลายๆหนใครล่ะจะทนได้ ไม่ใช่พระอิฐพระปูน อดทนจนลูกทั้งสองเติบโต เข้าโรงเรียน
เขาต่างหากที่ทนไม่ได้ เราสิทนทานต่อการกระทำที่ไ่ม่ใช่ลูกผู้ชาย
จนกระทั่งวันหนึ่งเวลาเย็น เราอยู่กับลูก ลูกกำลังเล่น เขาที่เ็็ป็นพ่อของลูกทั้งสองมาบอกกับครูอ้อยว่า....เราเลิกกันเถอะ ขืนอยู่ต่อไป แม่เราไม่ยกทรัพย์สมบัติให้แน่
ครูอ้อยได้ยินเขาพูดแบบนี้ ถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ และไม่ผิดพลาด
วันนั้นเป็นวันศุกร์ที่ 6กุมภาพันธ์ และเราก็ได้ไปอำเภอ จดทะเบียนหย่ากันในวันจันทร์ที่ 9 กุมภาพันธ์ 2529 ลูกทั้งสองต้องอยู่ในความดูแลของฝ่ายบิดา ที่บิดาไม่เคยดูแลลูกในความจริง ไม่มีแล้วความอดทน
มันปวดใจเมื่อได้เห็นคนที่คุณรักมีความสุขอยู่กับคนอื่น
แต่มันจะเจ็บปวดยิ่งกว่าที่ได้รู้ว่าเขาไม่มีความสุขเลยเมื่ออยู่กับคุณ..
ขอบคุณมากค่ะ ท่าน
เขียวมรกต
ขอบคุณมากค่ะ
คนบ้านไกล
ขอบคุณมากค่ะ ครูเขียน
เครื่องหมาย ? คำถามเดี่ยว
อดีดคือความหลัง คือชาติก่อน ชีวิตอยู่กับปัจจุบันขณะคือชาตินี้ ซึ่งมีแต่ความสุข สดชื่น สมหวัง
ฟ้าหลังฝน ย่อมสดใสเสมอ
ขอบคุณมากค่ะ ครูเขียน ที่เป็นกำลังใจให้
ครูอ้อยเพียงนำมาสอนให้ผู้อ่าน ตระหนักให้ดีว่า ความอดทนอดกลั้น มันมีที่สิ้นสุดในบางเรื่องค่ะ
ขอบคุณน้อง
tuknarak มากๆค่ะ
ครูอ้อยเข้มแข็งเช่นนี้นี่เอง เราต้องอยู่เพื่อตัวเราในสักวันนะคะคุณครู เพียงแต่คุณครูโชคดีได้เริ่มต้นก่อนค่ะ
มีความสุขในวันดีดีค่ะ
คุณครูอ้อยเป็นคนเข้มแข็งมากค่ะ..และสมควรได้รับ การยอมรับ ความรัก ,การให้คุณค่า แน่นอนอยู่แล้วค่ะ..เป็นกำลังใจและดอกไม้อีกดอกหนึ่งให้ครูอ้อยนะคะ
รัก
ตน
เป็นรักที่ยิ่งใหญ่
ค่ะครูอ้อย
ชื่นชมพี่ครูอ้อยที่ผ่านช่วงเวลานั้นมาได้อย่างเข้มแข็งครับ
สวัสดีค่ะพี่ครูอ้อย อ่านแล้วได้คิดค่ะพี่ ว่าบางทีบุคคลที่สามในครอบครัวโดยเฉพาะ ครอบครัวใหญ่มักจะมีปัญหาแบบนี้บางครั้งเลี่ยงยาก ต่างคนต่างอยู่เจอกันนานๆทีอาจเป็นทางเลือกหนึ่ง พี่ครูออ้อยเข้มแข็งมากค่ะ ชื่นชมค่ะ คิดถึงนะคะ
ขอบคุรน้อง
...ปริม ทัดบุปผา... มากๆค่ะ
ขอบคุณ น้อง
seangja มากๆค่ะ ซาบซึ้งใจมากๆๆค่ะ
ขอบคุณ
ยายธี มากๆค่ะ ตั้งแต่นั้นมา ครูอ้อยก็เริ่มรักตัวเอง
ขอบคุณ อาจารย์น้องชาย
ธวัชชัย มากๆค่ะ
ขอบคุณที่ชื่นชมพี่ ให้ได้มีกำลังใจ ต่อไป
เรื่องร้าย มันผ่านไปนานแล้ว แต่มันก็ยังอยู่ในความทรงจำ เพราะ มันเกิดขึ้นจริง ันไม่ใช่นิยาย
ดีใจที่ไดด้พบกันอีก
subah
นานแล้วไม่ได้ทักทายกัน สบายดีนะคะ มาเป็นกำลังใจให้ครูอ้อย ขอบคุณจริงๆค่ะ
ขอบคุณ อาจารย์น้องสาว
จันทวรรณ มากๆค่ะ
เหนื่อยเนอะ... ไม่อยากเชื่อเลยว่า จะผ่านมันมาได้.. แต่ที่สุดวันนี้ ก็ผ่านมาได้จริงๆ... มองรอบตัว ก็เห็นเด็ก ๆ เหมือนเราเมื่อวานนะ.. คิดย้อนไปถึงวันนี้น..และยังไม่รู้ด้วยว่า อนาคตจะมีการเปลี่ยนแปลง จริง ๆ ...
ขอบคุณมากค่ะ คุณย่าแสนดี
บุษยมาศ
ขอบคุณ
เติมฝัน ให้ฝน ที่กรุณา