ประวัติผู้วายชน

ประวัติครอบครัว

  นายดนัยนารถ  นันทา  เกิดวันอาทิตย์ที่ 12  พฤษภาคม พ.ศ. 2539

เป็นบุตรชายคนแรก  ของ นายสงวน  นันทา  และ  นางเฉลียว  นันทา  ประกอบอาชีพ เกษตรกรรม

มีน้องชายร่วมสายโลหิต  1 คน คือ เด็กชายวิษณุ  นันทา  อายุ 13 ปี

ประวัติการศึกษา

เรียนจบชั้น ประถมศึกษา   จาก   โรงเรียนบ้านท่าหินลาด

เรียนจบชั้น มัธยมศึกษาตอนต้น   จาก   โรงเรียนนครไทย

และกำลังศึกษาอยู่ชั้น  มัธยมศึกษาตอนปลาย ห้อง ม. 4.5  โรงเรียนนครไทย

อุปนิสัย

  นายดนัยนารถ  นันทา  เป็นเด็กขยัน  น่ารัก  มีนิสัยสุภาพ เรียบร้อย  อ่อนน้อม  ว่านอนสอนง่าย  ไม่ดื้อรั้น  รักพ่อ รักแม่ รักน้อง  และรักคุณยายมาก  มีน้ำใจ  ชอบช่วยเหลือญาติพี่น้องและพ่อแม่ทำงานอยู่เสมอ  ประพฤติตนเป็นคนดี  มีศีลธรรม  ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน   มีมิตรไมตรี  อัธยาศัยดี ต่อคนรอบข้าง
รักเพื่อน  ยิ้มแย้ม  ร่าเริง  แจ่มใส และเกรงใจคน  

คุณความดี

  ได้รับรางวัล

ประวัติการเจ็บป่วย

  วันที่ 25 ธันวาคม 2554  เวลา 12.00 น.  ประสบอุบัติเหตุ  รถจักรยานยนต์ ชนกับ รถยนต์
ที่บ้านหัวนา  บริเวณแยกทางเข้าวิทยาลัยการอาชีพนครไทย  ได้รับบาดเจ็บสาหัส  ญาติช่วยกันนำส่ง
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชนครไทย   และทางโรงพยาบาล  ก็ได้ส่งตัวเข้ารับการรักษาต่อ  
ที่ โรงพยาบาลพุทธชินราช  จังหวัดพิษณุโลก   มีอาการแน่นหน้าอก  หายใจไม่สะดวก  และหมดสติ

  หลังจากเอ็กซเรย์  พบว่า กระดูกซี่โครงหัก  แพทย์จึงทำการรักษาด้วยการผ่าตัด  และเวลาประมาณ 20.00 น.  หัวใจหยุดเต้นฉับพลัน แพทย์ได้ทำการปั้มหัวใจ  จนหัวใจกลับมาเต้นเป็นปกติ

 

วันที่ 26 ธันวาคม 2554  หลังการผ่าตัด  อาการเริ่มดีขึ้น  จดจำได้  รับรู้การสัมผัสและตอบสนอง

อาการยังคงทรงตัว

 

วันที่ 27 ธันวาคม 2554  เริ่มมีอาการทรุด  เนื่องจากเกิดภาวะแทรกซ้อน  อวัยวะภายในไม่ทำงาน  ไม่มีการตอบสนอง  และนอนหลับไป จนกระทั่งเวลา 16.00 น.  ทนพิษบาดแผลไม่ไหว  จึงจากไปด้วยอาการสงบ  รวมอายุได้ 15 ปี 7 เดือน  

อาลัยรัก...แด่  นาย ดนัยนารถ  นันทา

29 ธันวาคม 2554

เหมือนฟ้าฟาดลงกลางใจให้เจ็บปวด   สุดร้าวรวดเจ็บแทบดิ้นคราสิ้นสูญ

ทราบข่าวร้ายลูกจากไปให้อาดูร  พ่อว้าวุ่นแม่เหว่ว้าน้ำตานอง

อายุเจ้ายังเยาว์วัย มาไกลแม่  อนาถแท้เจ้าด่วนลาพาเศร้าหมอง

ทิ้งพ่อแม่ให้โศกาน้ำตานอง  ทำไมต้องเป็นเจ้าเศร้าอุรา

พ่อแม่เลี้ยงเจ้ามาพาเติบใหญ่  หวังจักได้ชื่นชมเสน่หา

หวังฝากผีฝากไข้วัยชรา  อนิจจาลูกจากแม่จะแลใคร

ลูกเจ็บไข้ได้รักษาไม่ว่าหรอก  สุดช้ำชอกลูกเจ็บจนทนไม่ไหว

ไม่บอกลาอาวรณ์ก่อนสิ้นใจ  แม่ร้องไห้ พ่อสะอื้น กลืนน้ำตา

ตอนเจ้าอยู่ สู้การ งานเบาหนัก  เพราะเจ้ารักจึงคอยช่วยด้วยห่วงหา

ให้พ่อแม่และน้องชายได้พึ่งพา  บัดนี้มาจากไปไม่กลับคืน

วิญญาณเจ้าอยู่แห่งไหนรู้ไว้ว่า  แม่ห่วงหาพ่อหมองหม่นทนเศร้าฝืน

เหมือนไฟสุมทรวงในให้กล้ำกลืน  ทุกวันคืนคิดถึงอยู่ไม่รู้คลาย

โอ้ลูกจ๋าพักผ่อนนอนเถิดเจ้า  ชาติหน้าเราเกิดใหม่ดังใจหมาย

มาเป็นลูกแม่พ่อก่อเกิดกาย  “ดนัยนารถ” ลูกชาย คือคนดี

  แสงเทียนดับลับลาแล้วครานี้  จงสุขี บนสวรรค์ อันสุขแสน

สถิตสรวง สวรรค์ ชั้นเมืองแมน  อันเป็นแดน สิ้นทุกข์ สุขนิรันดร์

  ครูเอกชัย บุญอาจ  ประพันธ์