มีเพื่อนรักอยู่คนหนึ่งตั้งแต่เรียนมัธยมต้นและปลาย ชื่อในเฟซบุ๊คว่า Jaral Saruthirattanavorakun
หลังเกษียณอายุราชการจรัลลอยตัวอยู่ในเฟซบุ๊คบ่อย ๆ ทำหน้าที่นำเอาธรรมะมาสอนแทบทุกวัน
วันนี้จรัลท่านเขียนโพสต์ไว้ว่า
“ด้วยจุดหมายปลายทางอยู่ข้างหน้า
จะเห็นฟ้าข้ามเขาเอาให้ได้ ไม่หวั่นพลาดไม่หวั่นแพ้
ไม่แคร์ใคร ไม่หวั่นใจไม่หวั่นจิตสักนิดเดียว”
แล้วผมก็ตอบกลับไปว่า
Lechat Yaboon นี่คือตัวจริงของมหารัล ที่ฉันเห็นมาตั้งแต่มัธยม รัลตั้งหน้าตั้งตาเรียน ๆ ขีดเขียนทบทวนไม่หยุดหย่อน โดดเรียนจากห้องสอน ไปนอนนั่งเรียนที่หอพักด้วยตนเอง แบบฝึกฉันเห็นรัลไม่ค่อยทำส่งครู แต่รัลรู้จริง ๆ จึงสอบเข้า ม.เกษตรได้.........ด้วยจุดหมายปลายทางอยู่ข้างหน้า จะเห็นฟ้าข้ามเขาเอาให้ได้.....ที่รัลพูดมานั่นรัลทำมาแล้ว ขอสดุดีวีรกรรมการเรียนของรัล................แต่ก็น่าสงสารเด็กสมัยนี้ที่เมาเรียน http://www.gotoknow.org/posts/517163
คนเราจะทำอะไรให้ได้ดี ก่อนทำต้องมีจุดมุ่งหมายที่อยากทำ ใช่หรือไม่
เด็ก ๆ ไปโรงเรียนตอนเช้า ไปอย่างมีจุดมุงหมาย หรือ ความหวังหรือไม่ อย่างน้อย ๆ ก็หวังว่าจะได้สนุก หรือ ไม่ทุกข์เพราะการเรียน มีสักกี่คน ลองถาม หรือ สังเกตดูนะครับลูกหลานที่ใกล้ชิดเขาไปด้วยจุดมุ่งหมาย อะไรสักอย่างหรือไม่ ผมคิดว่าก็น่าจะเหมือน ๆ กับพวกเราผู้ใหญ่หลายคนที่เคนเรียนมา ซึ่งรวมทั้งผมด้วย สมัยเด็ก ๆ รู้เพียงว่าไปโรงเรียนแล้วสนุกได้ทุกวัน แต่ก็มีเพื่อน จรัล ศรุติรัตนวรกุล ของผมคนนี้ในอดีต ท่านช่างขยันจริง ๆ อยู่หอพักโรงเรียนมัธยมตอนปลายด้วยกัน จรัลตื่นเช้า เดินงุ่นง่าน ถือหนังสือ อยู่ในห้องอ่านหนังสือ และหน้าเฉลียงหอพัก ในห้องอ่านหนังสือผมเห็นจรัล นั่งคิดแก้โจทย์ปัญหาคณิตวิทย์ ในกระดาษ เขียนเสร็จแล้วขยำทิ้ง ๆ เป็นกอง เขาคิดว่าเข้าใจแล้วเก็บไว้ทำอะไร ในสมุด เขาเรียนคนละห้องกับผม จรัลเรียนทางวิทยาศาสตร์ ผมเรียนทางศิลปะ ผมเห็นจรัลไม่ค่อยเข้าห้องเรียน แต่กลับไปอ่านขีดเขียน อยู่ที่หอพัก พอคิดถึงคำว่านักเรียน ผมคิดถึงจรัลทุกที เพื่อนคนนี้ในสมัยนั้นคือนักเรียนตัวจริงที่มีจุดมุ่งหมายในทำนองว่าเอาดีให้ได้ ให้เหมือนพี่ชายที่เป็นครูที่เอามาเลี้ยงดูให้ได้ดี การเรียนที่ไม่เมาของจรัล เป็นอย่างที่ว่า คือเรียนกับเรียน อย่างมีจุดหมาย ในทำนองฉันต้องเอาดีให้ได้ด้วยการเรียน
จะให้บุตรหลานเรียนได้แบบไม่เมาก็คอยดูให้เขามีจุดหมาย ในสิ่งที่เขาอยากเรียน
จะเป็นครูไม่ให้ศิษย์เมาเรียน ก็คอยเชียร์ให้ทำให้ได้ดีในสิ่งที่เขาอยากเรียน แม้เราจะไม่เป็นคนสอนเขาก็ตาม
จะเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ที่ไม่ให้เด็กเมาเรียน ก็หาทางลดชั่วโมงสอนที่ครูต้องสอน ๆ ๆ เพื่อให้เด็กได้เรียนในสิ่งที่เขาอยากเรียน
แล้วการเรียน ก็จะเรียนแบบไม่เมา
มาอยู่เชียงใหม่หลายวันแล้วท่าน กลับวัศุกร์นี้
แหมะ!! ตอนนี้อยู่ใต้ กลับเชียงใหม่ ปลาย ๆ เดือนหน้า กลับมานาน ๆ ที ตอนนี้พำนักทีนครปฐมครับ เสียดายจัง จะตามไปให้พบที่ปากยูน ของคุณที่ส่งข่าวครับ..วอญ่า