เช้าๆ หยาดน้ำค้างพร่างพราว อากาศหนาวเย็นยะเยือกบนดอย ผมเปิดหน้าต่างสูดอากาศดีๆ ข้างนอก ถึงแม้จะหนาวเย็นแต่เสื้อผ้าที่หุ้มกายกันหนาวยังพอป้องกันได้

  

มองลงไปจากบนเขา จะเห็นต้นท้อเรียงราย เป็นระเบียบไล่ลงตามแนวของภูเขาฟากโน้น

เมื่อปีที่แล้วผมยังจำได้ว่า อะหมี่มะ สาวน้อยลีซอ เธอเอาลูกท้อมาฝากผมในตอนสายของวันหนึ่ง

อะหมี่มะบอกผมว่า ลูกท้อไร่ของเธอ เยอะแยะ ปีนี้ราคาไม่ดี คงจะต้องปล่อยให้เน่าเสีย...

ลมหนาวพัดมาอีกครา ฤดูผันเปลี่ยนไปเร็วเหลือเกิน

ทราบข่าวจากน้องชายคนเล็กบอกว่า อะหมี่มะ เธอออกไปทำงานในเมืองเสียแล้ว

ต้นท้อที่เคยเขียวครึ้มด้วยใบ หนาแน่น ต่างพร้อมใจกันสละใบ เหลือแต่ต้นยืนตระหง่าน รอคอยการกลับมาของฤดู

อีกไม่นาน จะมีดอกท้อสีชมพู กลีบเล็กๆ แทรกตาม กิ่งท้อ ...ผมชอบต้นท้อยามนี้เป็นที่สุดในความแข็งแกร่งอย่างทระนงของต้นท้อ กลับมีดอกเล็กๆสีสวย แทรกตามกิ่งก้านอย่างน่าดู

หมอกเหมยยามเช้าบนดอยยังลงจัด เหมือนเคย...ความหนาวเหน็บไม่เคยลดองศา

ดอกท้อบาน พร้อมกับแสงอรุณ และน้ำค้างพรายพราวแต่งแต้ม

คนบางคนบอกผมว่า ท้อได้แต่อย่าถอยนะพี่  เสียงตะโกนบอกผมก้องทั่วดอยสูงในเช้าวันนั้น

 

 

                               เสี้ยวหนึ่ง ของชีวิตบนดอยสูงแม่ฮ่องสอน

                                           จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

                                                  ต้นฤดูหนาวปี ๔๔