วันนี้เป็นวันพระ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12  เป็นวันที่อากาศ แปรปรวน แต่เช้าตรู่  เกิดฝนต่างฤดู ขนานใหญ่ตลอดเส้นทาง  จากบ้าน ชานเมืองรังสิต ถึง ใจกลางกรุงแห่งความศิวิไลซ์ ของสยามประเทศ ...

ณ ห้องทำงาน ที่สร้างสรรค์อรรถประโยชน์ .. มีเจ้าคอมพิวเตอร์ เครื่องมือทำงานทันสมัย เปรียบเสมือนเป็น "ประตูแห่งการท่องแดนมหัศจรรย์"   คอยนำพา เราไปพบเพื่อน หลากหลาย ได้เรียนรู้ รับเรู้เรื่องราว มากมาย ที่เกิดขึ้น ต่างที่ ต่างเวลา   ทั่วทุกที่ ของโลกใบนี้  .....

เจ้า "เวลา" ยังคงทำหน้าที่ของตนเอง ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ...ไม่ว่า สภาพภูมิอากาศ จะเป็นเช่นไร ...สภาพจิตใจ ของคนจะเป็นเช่นไร....สถานการณ์รอบรอบ กาย จะเป็นเช่นไร......

.....หลังจาก ฉันวางสายโทรศัพท์ที่ได้รับเป็นสายแรก ในเช้าวันนี้....  ฉัน นั่งนิ่งอยู่กับตนเอง ยกถ้วยกาแฟดื่ม แต่เหมือนกับว่า กาแฟถ้วยนั้น มันคือ "ยาชา" ... ที่ทำให้ฉัน สงบนิ่งเงียบ อยู่พักใหญ่...

.....ฉันทราบข่าว น้อง เพื่อนร่วมชั้นเรียนระดับปริญญาเอกคนหนึ่ง... เธอเข้ารับการผ่าตัด วันวาน ด้วยโรค "มะเร็งลำไส้" ... อาการน่าเป็นห่วง ..... ฉันหดหู่เหลือเกิน.... เธอกำลัง อยู่ในขั้นตอนการทำวิทยานิพนธ์ เพื่อใบแสดงการศึกษาในระดับที่สูงที่สุด.... ฉันเคยมีประสบการณ์ร่วมเดินทางไปต่างประเทศกับเธอ หลายวัน .... ฉันเป็นพี่คนหนึ่ีง ที่เธอมักพูดคุย สอบถาม กระบวนการขั้นตอน การเรียน และ อื่นๆ อยู่พอควร  เมื่อมีโอกาส.....จนกระทั่ง เธอ ขาดหาย จากการติดต่อกับฉันไป ระยะหนึ่ง..... (ฉันพึ่งทราบว่าเธอป่วย)...

.... ในขณะที่ฉัน นั่งเงียบ อยู่ห้องทำงาน แต่เพียงผู้เดียว.... เธอ กำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ที่พึ่งออกจากห้องผ่าตัด...มีสามี และ ครอบครัว ... ดูแล เป็นกำลังใจ....

.....ต่างที่ ต่างเวลา ต่างทุกข์ ต่างสุข ...... ละคนกัน.... ฉันเงยหน้ามอง ชั้นวางหนังสือ ที่วางอยู่ตรงหน้าในห้องทำงาน ...ฉันเฝ้าดู  "ปฏิทินเก่า" ฉบับหนึ่ง ที่ฉัน ตั้งใจ จัดวางไว้ ณ มุม ที่ฉัน จะเงยหน้ามองเห็นได้ตลอดเวลา แห่งการทำงาน....ที่ผ่านไปแต่ละวัน

...ฉันได้ คิด พูด ทำ....อะไรไปบ้าง ....... วันพรุ่งนี้ ฉันจะยังมีโอกาสได้ทำแบบวันนี้  อีกหรือไม่......ไม่อาจทราบได้.... เพราะ "เวลา"  ...เธอเดินของเธอไป  โดย ไม่บอกฉันเลย ว่า "เวลาของฉัน" เหลือ มากน้อยเพียงใด..........

....ปฏิทิน มีหน้าที่ ไม่ต่างกับเวลา...แม้จะเป็นปฏิทินเก่า....แต่มีภาพบางภาพ... ที่ปรากฏอยู่บนปฏิทินนั้น ที่ย้ำเตือนฉันให้มุ่งมั่นทำงาน ให้สมกับ "คุณค่าของเวลา" ที่ผ่านไป ... ผ่านไป .... ผ่านไป....

ขอบคุณ "เวลา"ที่สร้างคุณค่า และยังคงมีให้ฉันอยู่ ณ วันนี้ ได้ต่อไป.........