“ฉันรักเขาฉันจึงยอมเพราะรัก” ..... แล้วตอนนี้ผลที่ฉันได้รับ...คือ “พิษความรัก” จนตั้งครรภ์


“I’m Fifteen and I’m Pregnant” ???.....


                        


-  เมื่อรู้ว่า “ตัวเองตั้งครรภ์”.... ฉันก็ไม่มีสติ ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว .....ฉันมีเรื่องรบกวนจิตใจตลอดเวลาเลย .... ยิ่งตอนที่ฉันท้อง 4 เดือนแรกเป็นต้นมา....  “ลูกในท้อง ดิ้นดุ๊บๆ ในท้องของฉัน” .... ยิ่งใกล้คลอดเดือนที่ 8 ....“ฉันนอนไม่หลับเลย”... บางที่ก็ลุกมาเข้าน้ำบ่อยขึ้น ..... “ฉันไม่มีความสุข เพราะ  ถูกรบกวนทั้งร่างกายและจิตใจ” .... เพราะฉันกลัวเรื่องคลอดลูกมาก



                          


-  ความอยากกินอาหาร  .... “มีน้อยลงมาก” ... เมื่อรู้ว่าฉันท้องฉันไม่มีความรู้สึกอยากกินอาหารเลย...... น้ำหนักของฉันก่อนตั้งครรภ์ 45 กิโลกรัม..... พอรู้ว่าตั้งครรภ์ น้ำหนักของฉันลดลงไปในระยะแรก 2 – 3 กิโลกรัม.... “มันเครียดด้วย” และ  ...  “มันก็กลัวในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น” .....  ฉันอายุ 14 ปี 8 เดือน (15 ปี โดยประมาณ) และยังเรียนอยู่ชั้น ม.2 เทอมต้น ....  “ฉันท้องในขณะกำลังเรียน” .. กับ .... สามีอายุ 17 ปีกว่าเช่นเดียวกัน สิ่งเหล่านี้คือเหตุที่ฉัน  .... “กินไม่ได้นอนไม่หลับ”


                    



-  ความโศกเศร้า ที่ฉันท้องหรือ? ..... “ฉันว่ามันโศกเศร้ามากกว่าอะไรๆ ในชีวิตของฉันแล้วหละ” ....   ฉันไม่รู้ว่าจะบอกพ่ออย่างไรดี ฉันกลัวพ่อมาก พ่อเป็นคนดุ  “แม่นะหรือเสียชีวิตตั้งแต่ฉันอายุได้ 3 ขวบ”  .....  “ฉันไม่เข้าใจว่า ความโศกเศร้าที่แม่เสียชีวิตเป็นอย่างไร” ....  แต่ ณ เวลานั้น ...     “ฉันรับรู้และเข้าใจแล้วว่ามันทรมานมาก ที่รู้ว่า” .... “ตั้งครรภ์ในวัยเรียน” .....ไม่น่าเลย...ฉันทำตัวของฉันเอง.


                



  - คนดีเหมือนคนอื่น ..... ฉันจะเป็นคนดีได้อย่างไรในเมื่อ........  “ฉันเป็นแม่ตั้งแต่อยู่ในวัยเรียน” .... ฉันทำให้  “พ่อเสียใจ”   แต่คงไม่มากเพราะ.... พ่อเขาก็มีแม่ใหม่ มีน้องใหม่อีก 2 คน .... แต่ที่.... ฉันเสียใจที่สุด...คือ .... “ฉันบอกแฟนว่าคุมกำเนิดให้ดี”..... “ใส่ถุงยางอนามัยให้ดี และ วันนั้นถุงยางอนามัยหมดพอดี” ..... ....  “ฉันรักเขาฉันจึงยอมเพราะรัก” ..... แล้วตอนนี้ผลที่ฉันได้รับ...คือ “พิษความรัก” จนตั้งครรภ์กับสามีอายุ 14 ปี เท่ากัน อยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่คนละห้อง....  “ฉันทำให้คุณครูเสียใจ” .... ฉันทำให้เกิดเรื่องที่....  “น่าอับอายในโรงเรียน... ในห้องเรียน”..... “ฉันมันแย่มาก”.... แล้วจะมีความดีอะไรเหลืออยู่หละคุณหมอ