...บางครั้งในชีวิตคนเรา การสูญเสียมักจะมาเยือนโดยไม่ได้ตั้งตัว

ทำเอาแทบจะรับมือกับมันไม่ไหว จนบางทีทำให้คิดไปว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้

ทำไมมันถึงเร็วแบบนี้ ทำไมชีวิตต้องเป็นแบบนี้ ทำไมต้องเจอเรื่องแบบนี้

แต่สุดท้ายยังไงก็ต้องทำใจยอมรับมันให้ได้ ถึงแม้มันยากที่จะทำใจก็ตาม

สิ่งที่สูญเสียไปแล้วไม่อาจย้อนคืนได้ แต่สิ่งที่สำคัญคนที่ยังอยู่นี้สิ

ที่ต้องเผชิญชีวิตต่อไป ต้องยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้ ก้าวผ่านมันไปให้ได้

ยังไงชีวิตก็ต้องก้าวต่อไป ต่อให้เสียใจเจ็บช้ำแค่ไหน ก็ต้องยอมรับมัน

และปรับตัวเองให้เดินต่อไปบนเส้นทางชีวิตที่เหลือเพียงเราต่อไปให้ได้...

...ความรู้สึกนี้เคยเกิดขึ้นกับตนเอง และความรู้สึกนี้มันก็ย้อนกลับมาเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นความสูญเสียที่เกิดขึ้นกับคนใกล้ตัว...

...ความสูญเสีย ความโศกเศร้า นั้นก็เคยสัมผัสมา น้ำตามันไม่ช่วยอะไร มันเป็นความรู้สึกลึก ๆ ในใจ วันเวลาเท่านั้นที่เหมือนเป็นตัวเยียวยา รักษาใจกันไป...