ตื่นเช้าตรู่...มาใส่บาตรข้าวเหนียว...ที่เชียงคาน...

ตื่นเช้าตรู่...มาใส่บาตรข้าวเหนียว...ที่เชียงคาน...วันอาทิตย์ที่ 4 พ.ย.55

กว่าผมจะเข้านอนสำหรับคืนที่ผ่านการเดินทางหลายแห่งได้ก็ปาเข้าตีหนึ่ง

เมื่อยามค่ำคืนที่พวกมา...พวกเราแต่ละคนก็แยกย้ายกันเดิน...หรือขี่จักรยาน

ท่องเมืองเชียงคาน...เมืองอดีตในฝันของทุกๆ คน...ที่มาเยี่ยมเยือน

สำหรับผมขายาวๆ...จึงเดินไม่นาน...ก็ทั่วโซนบ้านเรือนเก่าๆ แล้ว...

และผมมาเชียงคาน...นับครั้งถ้วน...ประหนึ่งว่า...

เป็นเส้นทางที่ผมคุ้นเคย...



ผมเดินพอประมาณ..จึงมานั่งร้านอินเตอร์เน็ต...อยากเขียนเรื่องราวและความรู้สึก ณ เวลานี้ของตนเอง

พออยู่กับใจตนเอง...เวลาผ่านเลยไปแบบไม่รู้ตัว...

เพื่อนๆ ...โทรศัพท์ตามหาผมให้วุ่น...กลัวผมไปตกหล่น หรือหลงทาง



น่าจะประมาณสองทุ่มกว่าๆ แล้ว...

ผู้คนยังมากมาย...เดินสวนกันไปกันมา...

บ้านเรือนไม้เก่าๆ ..ที่ตกแต่งประดับที่ชวนให้โหยหวนนึกถึงอดีต...

ของกินเล่นๆ เช่น...กุ้งตัวเล็กๆ ปิ้ง...ข้าวจี่ทาไข่...เมี่ยงคำ …กล้วยปิ้ง...ที่น่ากิน

ของที่ระลึก...เสื้อเชียงคาน...ผ้านวมโบราณที่แม่เคยห่มให้ตอนเด็กๆ

เสียงดนตรีและเสียงร้องเพลงของเด็ก...และผู้ใหญ่...ที่ชวนให้หยุดพัก...

และเมื่อเด็กกลุ่มหนึ่ง...ร้องเพลง...เบา เบา...ทำให้ผมคิดถึงลูกชายที่น่ารักของผมไม่ได้

เมื่อฟังเพลงจนจบ...ผมรีบควักหาแบงก์และหย่อนลงกระเป๋าอากูเลเล่ของเด็ก



ผมเดินผ่านมาวัดศรีคุณเมือง...

มีวัดหลายแห่งในพื้นที่เดิน...จนผมอดทึ่งไม่ได้ถึงความศรัทธาในการสร้างวัดของชาวบ้าน

พอผมนั่งลงไว้พระพุทธรูปในโบสถ์...ทำให้รู้สึกว่า...ผมมีความสงบ

ท่ามกลางเสียงดังและวุ่นวายของภายนอก...

เมื่อผมรวบรวมสมาธิเสร็จ...จึงกราบพระเพื่ออำลา...

หันกลับมามองลานวัดอีกรอบ...ลานวัดแน่นขนัดไปด้วยรถรา...มีช่องแคบๆ...พอให้เดินเท่านั้น

วัด...จึงเป็นที่พักใจของคน และรถที่แท้จริง...



ผมกลับมาที่พัก...ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าๆ...

เพื่อนยังปูเสื่อนั่งคุย...กินอาหารกัน...ริมระเบียง...มองออกไปข้างหน้า

คือ แม่น้ำโขง ที่แยกแผ่นดินไทย และลาวให้ออกจากกัน

อากาศเริ่มเย็นสบาย...แต่ยังไม่หนาวเหมือนที่คิด...

การพูดคุยมีหลายเรื่องราวทั้งเรื่องชีวิต...ทำงาน...ที่เที่ยวที่เราเพิ่งผ่านมา....บรรยากาศของที่นี้

เรื่องผี...พญานาค...เรื่องขำขัน...เรื่องเหล่านั้น...ทำให้พวกเราอยู่ด้วยกันหลายชั่วโมง

จนแยกย้ายกันเที่ยงคืนกว่าๆ...

ผมเตือนเพื่อนๆ เพราะผมไปถามพี่เจ้าของโฮมสเตย์ว่า...ขอให้จัดชุดใส่บาตร...

มาเชียงคาน...เสน่ห์อีกอย่างหนึ่งของเชียงคาน...ต้องใส่บาตร...พวกเราต้องตื่นนอนเวลาตีห้า

ต้อง..ต้อง...เหมือนบังคับ...แต่ทุกๆ คน...มีใจอยากทำบุญอยู่แล้ว....



เมื่อเข้ามาห้องพัก...อากาศเย็นสบาย...ไม่ต้องเปิดพัดลมและแอร์

ความรู้สึกสุดท้าย...เมื่อผมสวดมนต์เสร็จ...ทิ้งตัวลงนอนซุกในผ่าห่ม

เสียงกรนดังมากของเพื่อนข้างๆ...จนอยากปลุก เพราะกลัวว่า เพื่อนจะเหนื่อย

แต่ปล่อยให้นอนและกรนต่อดีกว่า...ค่อยเตือนว่า...ให้รีบไปหาหมอบ้าง

เสียงสาวๆ ...ห้องข้างๆ...ที่หยอกล้อและหัวเราะกัน...เล็ดลอดจากห้องไม้

เสียงคนเดิน...เข้าห้องน้ำ...เสียงฝีเท้าจริงๆ น่าจะไม่ดัง...แต่เพราะบรรยากาศเงียบมาก และพื้นไม้...เสียงจึงดังกว่าเท่าตัว

ไม่มีประโยชน์อะไรที่ผมจะใส่ใจกับเสียง....นอนดีกว่า...



ผมตื่นตีสี่กว่า...ย่องเบาๆ ...มาล้างหน้า...แปรงฟันที่ก๊อกน้ำ...ใต้ถุนบ้าน...

เจอพี่เจ้าของบ้าน...กำลังเตรียมของสำหรับใส่บาตร

เพื่อนๆ เริ่มทยอยกันมาสมทบ...พวกเรามานั่งรอบนเสื่อที่ปูรอหน้าบ้าน

ผู้คนก็เริ่มมานั่งเป็นแถวยาวๆ...รอยยิ้ม...และจิตใจที่อยากทำบุญใส่บาตร

จึงเป็นภาพที่ประทับใจของผมอย่างยิ่ง…
























บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความสุขของหมออนามัย



ความเห็น (7)

อ่านบันทึกนี้แล้ว

คิดถึงบ้าน

คิดถึงอดีต

ขอบคุณสำหรับการเติมเต็มครั้งนี้คะ

เขียนเมื่อ 

เป็นภาพอันงดงามของสังคมไทยครับคุณหมอ

อนุโมทนาสาธุครับ...

ง่าย ๆ .......งาม ๆ 

เขียนเมื่อ 
  • สาวเลยคิดฮอดเลยหลายค่ะ บรรยากาศเลยเกือบทุกแห่งไม่เปลี่บนแปลงมากนัก ชี้ชัดว่าชุมชนเข้มแข็ง
  • คุณหมอท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ เป็นแบบอย่างที่น่าชื่นชมมากค่ะ
  • อนุโมทนาบุญกับการใส่บาตรด้วยนะคะ

-สวัสดีครับ..

-แวะมาร่วมทำบุญที่เชียงคานน่ะครับ...

-ใส่บาตรข้าวเหนียวที่เชียงคาน.....น่าสน ๆ ครับ..

-ชวนไป"เชื่อมสะพานบุญ"ด้วยกันครับ..

 

น่าเอาข้าวจี่ทาไข่ใส่บาตรจังค่ะ

ภาพวิถีชีวิตที่งดงามมากค่ะคุณหมอ

อ่านบันทึกของคุณหมอแล้วรีบชวนคนใกล้ตัวว่าสักวันเราจะขับรถท่องแดนอีสาน ไปตามบันทึกของคุณหมอนะคะ

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

น่าไปเที่ยวจังเลยครับ