การเดินทางที่ไม่เคยหยุด ไม่เคยหลีกเลี่ยง เราต่างจะต้องมุ่งหน้าเผชิญและแก้ไขปัญหากันไป เพื่อจุดมุ่งหมายสำคัญรอคอยอยู่ในหุบเขาและบนยอดดอย

ต้นเดือนของเดือนกันยายนปีนี้ ได้มีโอกาสขึ้นดอยอีกครั้งหลังจากไม่ได้ขึ้นมานานกว่าสองเดือน ยังคงต้องเตรียมความพร้อมของร่างกาย เสื้อผ้า ความรู้ต่าง ๆ เพื่อนำไปใช้ในพื้นที่อย่างเช่นเคย  ทริปนี้มีเวลาไม่นานนัก อยู่ในพื้นที่แค่ 3 วัน บวกกับการเดินทางอีก 2 วัน โดยเฉพาะการเดินทางที่ต้องใช้เวลานานพอสมควร ระยะทางเพียง 24 กิโลเมตร หากเป็นในเมืองคงใช้เวลาเดินทางไม่ถึง 30 นาที แต่สำหรับเส้นทางนี้ อมก๋อยไปยังหมู่บ้านรังบี้ ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 5 ชั่วโมง และใช้เวลามากที่สุดแล้วแต่ความถนัด ความสามารถของผู้นำทางหรือผู้ขับขี่ยานพาหนะเท่านั้น

สำหรับทริปนี้ก็เหมือนเช่นทุก ๆ ทริปที่ผ่านมา ต้องใช้ยานพาหนะขับเคลื่อนสี่ล้อเท่านั้น และต้องเตรียมโซ่ จอบ มีดและเชือกไปให้พร้อม
    โซ่ จะใช้เมื่อล้อรถไม่สามารถปีนป่ายตามถนนได้ ต้องใส่โซ่ 2 ล้อหลัง
     จอบ จะใช้เมื่อปรับหน้าดิน เนื่องจากร่องล้อรถลึกมาก
     มีด จะใช้เมื่อมีสิ่งกีดขวางทาง บางครั้งเมื่อใต้ท้องรถติดกับถนน จะต้องตัดไม้ข้างทางมาทำเป็นเสียม เพื่อขุด เจาะ แซะให้ดินออก รถจะได้ไม่ติดแหงกอยู่กลางถนน
     เชือก จะใช้เมื่อรถจำเป็นต้องใช้แรงงานคนช่วยลาก
เครื่องมือที่สำคัญที่สุด คือ "คน" เพราะจะช่วยกันตัดสินใจว่าควรจะทำอย่างไรดี อย่างน้อยหากได้รับอุบัติเหตุก็ยังช่วยเหลือกันได้ค่ะ



สองภาพแรกคือสภาพถนนที่ราบเรียบ แต่เต็มไปด้วยโคลนตมเต็มไปหมด ทำให้ร่องล้อรถลึก ใต้ท้องรถจะติดพื้นทันที


ต้องรีบปรับถนน หรือขุดเส้นทางเบี่ยงไม่ให้รถพุ่งตกดอย


โปรดสังเกตุล้อรถ


คนอยู่ท้ายรถช่วยกันขย่มและต้องจับรถให้แน่น กันกระเด็นตกดอย


น่าหวาดเสียวไหมค่ะ ข้างหนึ่งเป็นเหว ข้างหนึ่งเป็นผา


เกือบไปต่อไม่ได้

ในความลำบาก ก็ยังคงมีความสวยงามของธรรมชาติให้ชื่นชม


ทุ่งนาสีเขียวสองข้างทาง ทำให้รู้สึกหายเหนื่อย


เมื่อไปถึงที่พักของครูที่เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อเดือนที่แล้ว ก็รู้สึกหายเหนื่อย เพราะรอยยิ้มและการต้อนรับของน้อง ๆ


เมื่อไปยืนอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านพักครู มองเห็นอำเภออมก๋อยที่ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก


สุดท้ายเมื่อมีเวลาว่างต้องรีบทำการบ้าน ก่อนมีนัดกับน้อง ๆ และชาวบ้าน

ขอบคุณกัลยาณมิตรที่รอติดตามอ่านบันทึก และต้องกราบขออภัยค่ะที่ขาดตกบกพร่องในการเขียนบันทึกให้สม่ำเสมอ โดยไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ

ขอบพระคุณผู้ร่วมเดินทาง ครู ชาวบ้าน ยานพาหนะ ทีมงานและกำลังใจจากกัลยณมิตรทุกท่านค่ะ