หนูไม่ค่อยรู้ตัวว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมาใช้ชีวิตอยู่ในวังวนแห่ง “ความหลง”

จวบจนมารู้จักครู ครั้งแรกที่ตื่น แล้วหันเข้าไปเห็นความจริงของความชั่วในจิตใจ

หนูถึงขั้นร้องไห้ออกมา ครั้งแรกที่รู้สึก (ทั้งๆที่ครูทักมาหลายครั้ง แต่หนูโง่มาก ๆ ไม่มีปัญญาจะเข้าใจค่ะ)

ครูทักระหว่างที่หนูกระโดดลงแม่น้ำสร้องเพื่อลงไปเข็นเรื่อแคนนูล ที่พายมาด้วยกันกับครูแต่มาเกยอยู่บนอะไรสักอย่าง

จักหวะนั้นรู้สึกท่านจะทักว่า “ติ๋วเป็นคนน่ารักเหนาะ” ข้างในเหมือนใจพองกระหยิ่ม แล้วท่านก็เอ่ยซ้ำขึ้นมาว่า

“แต่ทำไมไม่มั่นใจในตนเอง”

โห หนูโกรธมาก ๆ เลยค่ะ สภาวะเหมือนหนูถูกจับยกขึ้นสูง ๆ แล้วทุ่มลงสุดตัว แล้วหัวใจก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ

เหมือนประโยคนี้ดังขึ้นซ้ำ ๆ ตลอดสองสามวันที่เที่ยวในลาว แล้วจิตใจหนูก็ปั่นป่วนอยู่ข้างใน

มองท่านด้วยความรู้สึกขุ่นมัวเคียดแค้น ทั้ง ๆ ที่ตัวเองนี่แหละ ที่ร้องไห้ขอตามท่านมา

                เป็นการตื่นแบบเจ็บ ๆ หนูไม่ได้ตื่นอยู่ตลอดนะคะ ก็ยังเป็นอาการตื่น ๆ หลับ ๆ

เพราะกิเลสมันครอบหัว มาทุกวันนี้ ด้วยความเมตตาที่ครู เห็นว่า

“พอแก้ไขได้ ท่านจึงเอามาเคี่ยวเข็ญ บ่มเพาะ”

ยอมรับตรง ๆ เลยเจ้าค่ะว่า หนูโง่ สอนก็ยาก คิดก็มาก ทำก็ เอ่อ มากอยู่นะ แต่ใคร่ครวญกับตนเองน้อย

เหมือนกรรมกร เหมือนทาส ทำงานไปงก ๆ แต่ไม่รู้จักใช้ปัญญา

ทุกวันนี้ใจหนูสบายขึ้น สังเกตได้จากแววตา และเสียงสะท้อนของคนรอบข้าง

แต่กิเลสก็ยังไม่ได้หมดไปจากใจ

ครูบอกกับหนูว่า “ให้อดทนภาวนา เป็นผู้หญิงมันฝึกฝนยาก ให้อดทน”

เมื่อไหร่ที่ท้อ แล้วรู้สึกว่า จิตใจไม่เชื่อฟังครูสักที หนูก็ระลึกคำครูมาปลุกใจตนเองว่า

“อดทนเป็นผู้หญิงก็งี้แหละ ทำกรรมมาแบบนี้ก็ทนเอา”

“อดทน อดกลั้น ข่มใจ”

หลวงปู่ก็บอกว่า “อดทนถึงที่ ได้ดีทุกคน”

ทุกวันนี้เห็นความชั่ว ความโง่ ความไม่เอาไหน ของตนเองมากขึ้น

แต่แปลกค่ะ ยิ่งเห็น อาการเหล่านี้ก็มาห่างขึ้น เช่น

เวลาเผยหนูจะมีอาการ ยกไหล่ขึ้นสูง เกร็ง คล้าย ๆกางปีก

แต่พอเห็นปุ๊บ ไหล่จะลงมาสบาย ๆ ไม่เกร็ง ร่างกายส่วนอื่น ๆก็เหมือนกัน

คิดเอากับตนเองว่า ถ้ามีสติเต็มพร้อม คงไม่มีร่างกายส่วนไหนเกร็ง คงจะผ่อนคลายสบาย ๆ

เอาหล่ะทุกวันนี้ที่หน้าไม่เหี้ยม ไม่เปี่ยมไปด้วยความอิจฉา

ก็พอเห็นผล กับความงดงามที่ครูอดทนสั่งสอนมา

ที่เหลือก็สู้เอา อดทนเอา

ครูบอกซ้ายก็ต้องหันซ้ายให้เป็น ครูบอกขวาก็ต้องหันขวาให้เป็น

ทางนี้มันแคบ ก้าวเดินต่อไปนะ

เพราะมีครู หนูถึงมีวันนี้ กราบขอบพระคุณครูเจ้าค่ะ

วันจันทร์ ที่ 27 สิงหาคม 2555