ผมเป็นหมออนามัย หรือเจ้าหน้าที่สาธารณสุขในตำบล...ที่ต้องรับผิดชอบงานด้านสุขภาพต่อชาวบ้าน...ครอบคลุม 4 มิติด้านสุขภาพครับ...มีงานมากมายหลายอย่างจากหน่วยเหนือ...ที่ไหลบ่าเหมือนน้ำท่วมบ้านเรือนที่ไม่ทันตั้งตัว...และงานในชุมชนที่คอยรับบริการชาวบ้านหรือหมู่บ้าน...เพราะหมออนามัยเป็นกลุ่มคนที่ใกล้ชิดกับประชาชน  และประชาชนให้เกียรติพวกเรา...ในการช่วยเหลือตามกำลังเท่าที่มีอย่างเต็มที่

 

GotoKnow เข้ามามีบทบาทในชีวิตของผม เมื่อ 3 ปีที่แล้ว...พอกลับจากการประชุม R2R และการได้เจอกับอาจารย์กะปุ๋ม  ...ทำให้ผมตัดสินใจเขียน และเขียนมายาวนานจนถึงปัจจุบัน....

 

แต่บุคคลท่านแรกจริงๆ ที่ทำให้ผมรู้จัก GotoKnow คือ อาจารย์เอก จตุพร  ...เพียงแต่ตอนนั้น...กังวลและไม่มั่นใจว่า ตนเองเขียนได้หรือเปล่า ? ...

 

สำหรับผมบันทึกแรกของผม...ตื่นเต้นมากครับ...และน่าอายเสมอเมื่อเปิดอ่านทุกครั้ง

ตลอด 3 ปี ผมเขียนเขียนบันทึกที่ประทับใจใน GotoKnow หลายบันทึก และมีการทบทวนตนเองเช่นกันในบันทึก...หันกลับเหลียวมอง...การเขียนของผม... http://www.gotoknow.org/blogs/posts/467642

 

 

ผมเปรียบการเขียน  GotoKnow เป็นเหมือนต้นไม้....ต้นไม้ของชีวิตผมต้นหนึ่ง...ที่มีคุณค่ายิ่งใหญ่

 

 

เมื่อลองตอบคำถามของ อ.จันทวรรณ เจ้าของคำถาม...ผมขอตอบไล่เรียงไปแต่ละข้อ...ตอบไปตามความเข้าใจและเทียบเคียงกับโลกของต้นไม้...ดังนี้....

 

1) ท่านคิดว่าท่านได้รับประโยชน์อะไรบ้างจากการร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ใน GotoKnow 

คำถามนี้ ทำได้ประโยชน์จากต้นไม้ของผมและกัลยาณมิตรทุกท่านใน GotoKnow...

กัลยาณมิตรที่ผมติดตาม... http://www.gotoknow.org/activities/adirek_reng/followings

และที่ติดตามผม.... http://www.gotoknow.org/activities/adirek_reng/followers

ผมได้ชื่นชมและดอมดมดอกไม้ที่กรุ่นหอมหวน...และได้กินผลไม้ที่อวบน้ำ และผลแห้ง...อย่างเอร็ดอร่อยแสนโอชา...

ผมต้องขอบพระคุณอย่างสูงในโอกาสนี้ด้วยครับ....

 

1.1  ผมได้แรงบันดาลใจ และสิ่งดีงามเป็นสิริมงคลต่อชีวิตของผมและครอบครัว...อย่างมากมายจากหลายท่านใน GotoKnow ยกตัวอย่างนะครับ...

    = ผมไม่เคยรู้จักอาจารย์เป็นการส่วนตัวเลย... แต่พอเข้ามาที่นี้...ทุกๆ วัน ทุกๆ คืน...ผมเจอบันทึกของท่านทุกวัน...ผมรู้ว่าท่านมีงานมากมายในแต่ละวัน...บางวันไม่ได้อยู่ประเทศไทย...แต่ท่านมีความเพียรในการเขียนบันทึกมาก...ผมรู้ตัวว่า ผมด้อยค่าลงทันที เมื่อผมไม่ตั้งใจทำงาน หรือไม่เขียนบันทึก...ท่านเหมือนพ่อของผม...ที่เข้ามาอ่านบันทึกของท่านแล้วรู้สึกอบอุ่น และได้ความรู้มากมาย...(คนอะไรเขียนได้ทุกเรื่อง....ทุกสถานการณ์....แม้แต่ยามป่วย...ยามไข้...ท่านยังเขียนได้...และเขียนดีด้วยครับ)....

 

1.2 ผมได้กำลังใจ...มิตรภาพ...การแบ่งปัน...การเรียนรู้...ของขวัญ...ความรู้สึกดีๆ ที่เราได้มอบให้ต่อกันในโลกออนไลน์ (ซึ่งไม่นึกว่า จะแบ่งปันกันได้มากมายอย่างนี้) ...เยียวยาซึ่งกันและกันผ่านการเขียนบันทึก...และหลายสิ่งในใจมากมายที่ไม่อาจเขียนแทนด้วยถ้อยคำ...แม้หลายท่าน...ผมไม่เคยได้พบหน้าค่าตากันก็ตามครับ...

 

  = ท่านแรกที่เข้ามาติดตามอ่านบันทึกของผม

 = ท่านสุดท้ายในเวลานี้...ที่ติดตามอ่านบันทึกของผม

 

 

1.3 ผมได้เห็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ นั้นคือ การให้...และถ้าไม่มีบุคคลนี้...ผมและกัลยาณมิตร...คงไม่มีโอกาสได้แบ่งปันซึ่งกันและกัน จนถึงทุกวันนี้...ต้องขอบพระคุณด้วยครับ 

 + 

 

1.4 หลายคนที่มีส่วนช่วยในการทำงานของหมออนามัย  การทำงานชุมชนชุมชน และการดำเนินชีวิตของผมครับ... ตัวอย่างครับ

 = ผู้ผลักดันในการเขียนบันทึก กระบวนการกลุ่ม จัดค่าย การเรียนรู้ภาษาอังกฤษ...ร่ายไม่หมดแน่ครับ

 = มุมมองด้านการให้ยาคนไข้...ผู้เฝ้าดูตนเองและผมชอบเฝ้าดูเช่นกันครับ

 = ทันตแพทย์ ที่ลุยทำงานชุมชน...ผมได้ความรู้มากมายครับ

 = ผู้ที่ถ่อมตัวถ่อมตน...แต่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ในเขาเหลียงซาน (กระทรวงสาธารณสุข) ครับ

 = ผู้ใหญ่...พี่ใหญ่ที่ใจดี...การทำงานด้วยจิตอาสาครับ

 = พี่สาวที่ใจดี...มากน้ำใจ...สาวเชียร์ R2R ครับ

 = อาจารย์หมอ...ที่อยู่ในใจคนไข้...ลูกศิษย์...สุดคะนึง...และอยู่ในใจของทุกคนเสมอครับ

 = (หลวงอาจารย์) อ.ภิญโญ...ผู้สร้าง AI ในใจผมครับ

 = พยาบาล...ที่ดูแลเยียวยา...ผู้ป่วยจิตเวช...เยียวยาผมด้วยเช่นกัน

ครับ

 = บันทึกชีวิตและงาน...ที่งามพร้อมด้วยองค์ความรู้และจิตวิญญาณ

 = พี่ชายที่อบอุ่น และใจดีครับ

 = พี่เปิ้ล...พี่สาวพยาบาลที่มองโลกด้วยความสุข และสวยงามเสมอครับ

 = พยาบาลผู้ที่น่าจะบอบบาง...แต่เข้มแข็ง...หลานสาวย่าโม...ขาลุย...บ้าพลัง...แต่หลายมุมอ่อนหวาน...และเป็นแม่บ้านสุดๆ...(ตัวจริงๆ สวยกว่าในรูป) ครับ

 = ถ้อยคำที่เฉียบคม...แต่อบอุ่นละมุนละไม

 = ผมปลื้มในหนังสืออาจารย์...ตามมาปลื้มกันต่อที่นี้ครับ

= พี่สาวที่ผม...อยากแบกท้องไปหม่ำข้าวและขนมด้วยครับ

 = พี่แสง คือ แสงที่งดงาม และรู้สึกดีใจที่เหมือนเห็นแสงที่ปลายอุโมงค์ครับ

= ธรรมะที่งดงามของพี่ครูครับ

 = คงได้เห็นด้านหน้าสักวัน...ผมไม่อยากอยู่ด้านหลังอาจารย์แล้วครับ

 = ถ้ากลับไปเรียน ป.เอก...อาจารย์จะรับผมเป็นที่ปรึกษาครับ

 = ความรู้เรื่องเบาหวานต้องอาจารย์เลยครับ

 = อาจารย์ที่ทำให้ผมสุข และสงบครับ

 = บันทึกสั้นๆ เบาๆ ...แต่นำไปคิดต่อได้ทั้งวันครับ

 = ครูกลอน...สอนชีวิตผมครับ

 = นึกถึงพี่แก้วคราใด...นึกถึงแม่...พยาบาลผู้เป็นแรงบันดาลใจให้น้องๆ ครับ

 = คือเพื่อนที่แสนดีของผมเสมอมาครับ

 = ผมรู้ว่ายายแอบมาอ่านบันทึกของผมเสมอครับ

 

และทุกท่าน ฯลฯ ขอบพระคุณครับ


1.5 บันทึกที่ผมเขียนในบ้านหลังนี้... มีโอกาสในการแผยแพร่ความดีของบุคคลต้นแบบในชุมชน ดังเช่น ปู่สอน กล้าศึกษา...(ผีบ้า) ผู้ปลูกต้นไม้ในใจทุกคน...มีคนอ่านแล้ว ขอติดต่อท่านสัมภาษณ์ลงหนังสือวารสาร  ที.วี. มากมายหลายรายการ

จากสมุดเล่มนี้ของผมครับ....

http://www.gotoknow.org/blogs/books/view/adirek13



1.6 สำหรับบันทึกของผม...ทำให้ผมมีวินัยในการเขียนบันทึก...มีความสามารถในการเขียนทางออนไลน์ จากการช่วยเหลือของกัลยาณมิตรที่นี้...เรื่องราวบางบันทึกมีคนขอไปเผยแพร่ต่อในวารสารต่างๆ  และได้รับเชิญเป็นวิทยากรในการเขียนบันทึก...ชีวิตหมออนามัย...การทำงานชุมชน...R2R...แผนที่ทางเดินยุทธศาสตร์...

http://www.gotoknow.org/blogs/posts/466094

 

...บันทึกและรูปภาพในหลายบันทึกช่วยในการสรุปโครงการ....นำเสนอผลงานของตนเองและหน่วยงานได้ดี เพราะมีรายชื่อหัวข้อบันทึกที่ชัดเจน


และบันทึกที่นี้...ผมให้ผมมีโอกาสได้รับเกียรติสัมภาษณ์ต้นเรื่องในวารสาร "หมออนามัย" ที่เป็นเกียรติประวัติสำหรับผมและวงศ์ตระกูลครับ


http://www.gotoknow.org/blogs/posts/455088



ส่วนคำตอบข้อที่ 2 และ 3 จะรีบตอบให้อาจารย์จันนะครับ....