วันนี้ชลัญขอเอาเรื่องเบาๆสมอง ที่ไม่ค่อยเจอบ่อยนัก  แต่ที่ยังพบได้อยู่นี่ต้องบอกว่า ยังบ้านนอกอยู่  จากสัปดาห์ก่อนที่เป็นไข้  ก็ยังมีอาการ  เหนื่อยเพลียอยู่บ้าง แต่พอได้พักผ่อน ก็ รู้สึกสดชื่นโล่งหัว สบายตัวขึ้นมาก 

            เมื่อวานนี้ กลับถึงบ้าน ขอนอนก่อนสักงีบพอตื่นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงเพลงท้ายบ้านดังลั่น  เอ๊ะ เขาทำอะไรกันไปดูซะหน่อยดีกว่า  ขั้นแรก ก่อนจะไปถามพี่สาวหน่อยแล้วกัน  พี่บอก  “อ้อ!   เขามาฉายหนังขายยา “ พี่บอก

            ทำให้ชลัญเกิดความสนใจขึ้นมา  ในยุคนี้ยังมีหนังขายยา อยู่หรือ  ชลัญเคยเห็นตั้งแต่สมัยเด็กๆ  แปลก!  ในยุคที่วิทยาศาสตร์กำลังรุ่งเรืองยังมีคนหารายได้จากการตระเวนฉายหนังขายยาอยู่หรือ   ต้องไปดูซะหน่อย แล้ว

            เมื่อไปถึงก็พบว่า   เขากำลังฉายหนังเรื่อง  ปัญญาเรณู อยู่   มีคนดูอยู่น่าจะประมาณ  50 กว่าคนเห็นจะได้  มีคนถือตะกร้ายาเป็นขวดยาสมุนไพร เขาอ้างว่าอย่างนั้น  เดินขายไปยังกลุ่มคนที่นั่งดูกันเป็นกลุ่มๆ  แต่ดูท่าแล้ว  ก็ไม่ค่อยมีใครสนใจยานั่นสักเท่าไร  เขาดูจนสนใจ  หนังมากกว่า 

            ไปดูใกล้ๆ  แหม! เข้าท่า ไฮเทคนะนี่  ใช้โปรเจคเตอร์ ฉายทีเดียว  ชลัญก็เลยมารื้อฟื้น ตำนานรถหนังขายยามาให้ทุกท่านได้ระลึกความหลังกันหน่อยค่ะ  เมื่อก่อนสมัยยังเด็กอยู่ชอบมากเวลามีหนังมาฉายในหมู่บ้าน ที่ชอบนี่ไม่ได้ไปดูหนังหรอก  แต่ชอบไปดู ที่เขาขายโน่น นี่นั่น  เต็มไปหมด  เช่นขนมไทยๆ  เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีแล้ว  เคยไปช่วยแม่ ผัดหมี่ ทอดขนมฝักบัวขาย  สนุกได้ตังค์ด้วย   แม่มักชอบพาไปนั่งขายของเวลามีงานแบบนี่  ประจำ  เราก็เลยได้เรียนรู้การทำขนมไทยๆ  มาจากแม่ด้วย 

          มาชมบรรยากาศรถหนังขายยาในสมันก่อน เป็นแบบนี้ 

ภาพจาก http://www.manager.co.th/Motoring/ViewNews.aspx?NewsID=9540000061591

ภาพจากhttp://www.manager.co.th/Motoring/ViewNews.aspx?NewsID=9540000061591

มาดูบรรยากาศรถหนังขายยาบ้านนอกชลัญ  ต่อ  

 

 

 

"มีโรตีมาขายด้วย"

 

        ในบรรยากาศใหม่เรื่องราวคล้ายเดิมนี้มันทำให้ชลัญนึกถึง  ความเป็นลูกทุ่ง ครั้งเมื่อชลัญยังเด็ก  (ตอนนี้ก็ยังเด็ก  สมองน่ะ) สีสรรความบันเทิงไม่ได้มีมากมายเหมือนในสมัยนี้  แต่  ความรักความอบอุ่น   ความผูกพันนั้น   ในสมัยนี้หาได้ยากยิ่งกว่า  

 

ชลัญธร  ตรียมณีรัตน์