เคยได้ยินคนพูดกันว่า...ยิ่งแก่ยิ่งเหมือนเด็ก
*****
ครูอ้อยมาพบกับตัวเองแล้ว
ยังดีที่ครูอ้อยเรียนรู้มามาก เลยปรับตัวเองได้ดี
และไม่ค่อยมีความรู้สึกน้อยใจ หรืออาจจะเป็นเพราะ
ครูอ้อยมีอะไรให้ทำมากมาย
จึงไม่มีจิตที่จะคิด...น้อยอกน้อยใจอะไร
*****
หลายท่านยังเด็กอยู่
คงยังไม่เข้าใจถึงความรู้สึกนี้
เหมือนกับครูอ้อยที่เคย....ไม่เข้าใจ
จนมาพบคุณพ่อคุณแม่และเจ้านายที่มีอายุมาก และเอาแต่ใจตนเอง
*****
พอมาถึงตนเอง
ครูอ้อยจึงต้องกำจัดจุดอ่อนของตนเองด้วยการ.....อยู่นิ่งเงียบคนเดียว
หรือที่เรียกว่า...ซึมเศร้า.....คนเดียว
*****
แต่สิ่งเร้า
มันมาหามาสู่บ่อยมาก มันกวนอารมณ์ให้ขุ่นเสมอ
*****
ครูอ้อยเคยแอบร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำ ตอนที่อาบน้ำ
และล้างหน้า เหมือนสบู่เข้าตา ตาแดงก่ำ
จนผิดสังเกต แต่ก็ไม่มีใครสนใจ...เลยหยุดร้องไห้
*****
ครูอ้อย.....เข้าใจคุณพ่อ
ที่เรียกร้องความสนใจจากลูกทุกคนด้วยการ...ด่า ว่า
กระทบ กระแทก.....จนครูอ้อยรู้สึกว่า
คุณพ่อเปลี่ยนไป ไม่พูดตรงๆว่าต้องการอะไร
ต้องมีปฏิกิริยาแบบนี้เสมอ
*****
ครูอ้อยเลยเข้าใจว่า
ไม่น่าที่จะเรียกร้องความสนใจอะไรจากใคร
หรืออย่าไปทำให้เขาผิดสังเกต แต่ตรงกันข้าม
ครูอ้อยกลับเป็นคนที่สนใจผู้อื่นเสมอหรือที่เรียกว่า....แคร์ แคร์คนอื่นเสมอ...
*****
น่าจะตอบแทนด้วยการ
แคร์ความรู้สึกเราบ้าง แต่กลับ
ขัดใจ....มีคนขัดใจ...ใจไม่ดีเลยเรา....ครูอ้อย แซ่เฮ
ทำใจค่ะ พี่สาว
คนแก่..ต้องการความอบอุ่นจริงๆค่ะ
ค่ะน้องสาว คนเริ่มแก่ ก็ต้องการความอบอุ่นมากๆๆค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
โถ...ทำใจน้อยไปได้..... เมื่อรู้ปัญหาด้วยตนเองได้ ก็แก้ปัญหาได้ก็ที่ตนเองนั่นแหละ....อย่าไปแก้คนอื่นเลย ทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นทุกข์ทั้งสิ้น......ครูอ้อยหยุดได้ด้วยตนเอง ผมใช้คาถาหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ โดยท่องคำว่า...หยุด...ไว้ในใจเสมอ
คุณพ่อของพี่ใหญ่ ให้มรดก เป็นยารักษาใจ ชื่อ "ยาหมอเฉย หมอยิ้ม"..
น้อยใจใด้แต่อย่าน้อยใจนานเกินไปครับ คำว่าแคร์แค่ระยะสั้นๆไม่ใด้ครับต้องระยะยาวๆเลยถึงเห็นผลคำว่าแคร์ครับ นี้ก็มาเป็นกำลังใจให้เหมือเคยครับ สู้ๆๆ..