เลยศุกร์ถึงเสาร์ตื่นสาย ห่างหายไม่เห็นมาหา..........

“ศุกร์เงียบเหงาเสาร์เงียบงัน”
วันนี้ไม่มีใครอยู่
จึงดูอ้างว้างว่างเปล่า
มองเรือลอยหลังบ้านเรา
สระน้ำรับเงางดงาม
วันศุกร์เขาสรรค์หรรษา
ปรารถนาไปไหนไถ่ถาม
ชักชวนมวลมิตรติดตาม
ทุกยามเรายังห่วงใย
เดินดูผู้เดียวในดง
สวนสวยน่าสรงนำใส
ลำเนาลำเนารำไร
จดจำจิตใจจับจอง
ชิงช้าเชื่องช้าแช่มช้อย
เหมือนนิ่งนิดหน่อยริมหนอง
ไร้คนไร้ใครหมายครอง
มุ่งมองหมองหม่นมากมาย
เดินย่างเห็นหย่อมก่อหญ้า
สง่าเงียบเงียบเรียบง่าย
อยากลองล่องแพเรือพาย
เรี่ยรายใบโรยร่วงลา
เลยศุกร์ถึงเสาร์ตื่นสาย
ห่างหายไม่เห็นมาหา
กอบศุกร์เก็บเสาร์เอามา
ลอยลงคงคาลาไกล
รสคำ รสความ สนุกด้วยเสียงอักษร ไพเราะมากครับ
ครูใหญ่ครับ...บทกวีของผม...ที่มีโอกาสเขียน...ต้องมีคำงามๆ ....ชิงช้าเชื่องช้าแช่มช้อย...แน่นอนครับ
ต้นอะไรค่ะ ในภาพ ไม่มีใบเลย? สวยแปลกดี
เหงา - เศร้า ไปกับบทกลอน..
เหงาจังเลยครับ เหงาจับจิต อารมณ์เศร้าเหมือนผมตอนนี้เลย
ที่แวะมาให้กำลังใจกวีรำพึง
เพียงลำพังนะครับ
ภาษาสลวยจังค่ะท่านอาจารย์ ;)
เหงาจัง นึกถึงยามเกษียณแล้วสมาชิกไปทำงานกันหมด ใจเราจะทนไหวหรือ
ฝากขนมมาให้ท่านอาจารย์
จิบกาแฟเพลินๆจะได้ไม่เหงา
ศุกร์เงียบเหงา เสาร์เงียบงัน อาทิตย์จันทร์เงียบงึม ;)...
ฮือๆๆอาจารย์หนูก็เหงาด้วยเพิ่งบอกเลิกแฟน 3 วันที่ผ่านมานี่เอง เหงาจริงๆ ต้องทนๆๆ เบื่อคนแก่น่ะทั้งขี้หึงทั้งขี้บ่น ฮือๆๆๆ ศุกร์เงียบเหงา เสาร์เงียบงัน อาทิตย์หงิดง่วน จันทร์งันงง งงงัน
ตอนเขียนนั้นกำลังอารมณ์ละมุนละไมพอดี
จึงได้กวีที่เรียบร้อยหน่อยนะครับ
ขอบคุณที่แวะมา
มีส่วนร่วมกับบทกวี
สวัสดีค่ะอาจารย์มาเยี่ยมยามเงียบงัน วันหยุดก็ไม่ได้หยุดเลิกเรียน สี่โมงก็จะไปเตรียมประเมิน สมศ. สิบแปด มิ.ย. นี้ค่ะคงจะเข้าบ้านค่ำมืด ยังคงทำงานบ้านแบบเงียบๆคนเดียว
ขอบคุณที่มอบเวลาส่วนตัวให้เราได้ทบทวนชีวิต การกระทำที่ผ่านมา และบางคราที่มอบศุกร์หรรษา ให้ปลดปล่อยอารมณ์