คนดี หน้าที่ น้ำใจ เข้าใจ เห็นใจ

 

        ใครเคยเป็นเช่นนี้บ้างไหม  เมื่อเราตกอยู่ในเหตุการณ์ที่ต้องการความช่วยเหลืออย่างมาก  แล้วหากเจอใครสักคนยื่นมือเข้าช่วย  เช่น  รถยางแตกแล้วมีคนช่วยเปลี่ยนยางให้   กำลังว่ายน้ำอยู่แล้วเป็นตะคริวอยู่ๆก็มีคนยื่นมาให้มาเกาะแล้วพาขึ้นฝั่ง   เมื่อรู้ว่าตัวเองหลงทางแล้วมีคนมาบอกทางและชี้นำทางให้   โอ้ว์...พระเจ้า  มันช่างแสนทราบซึ้งใจและประทับใจอย่างบอกไม่ถูก...ทำให้จดจำไปนานแสนนาน  และเรื่องราวทั้งหมดก็เคยเกิดกับฉันมาแล้วทั้งสิ้น


          วันนี้ฉันต้องเข้าประชุม SHA Facilitator  ขณะที่ฉันนั่งรอเพื่อนอยู่ที่ลอบบี้ของโรงแรมที่พัก  แต่ในร่างกายของฉันมันมีสัญญาณเตือนว่า  วันนั้นของเดือนมาเยือนแล้ว  ทำให้ฉันคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง  ฉันเหลือบไปเห็นพนักงานที่เคาเตอร์ของโรงแรงกำลังง่วนอยู่กับจอคอมพิวเตอร์  รูปร่างและผิวพรรณของเขาชวนมองยิ่งนัก  ผู้ชายอะไรผิวขาว  ปากแดง  เมื่ออยู่ในชุดยูนิฟอร์มสีดำ  ยิ่งขับผิวของเขาให้ดูขาวยิ่งขึ้น  เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมามอง...ตาสบตา  ขณะที่ฉันนั่งจ้องมองเขาอยู่อย่างเพลิดเพลิน  ฉันส่งยิ้มให้เขาอย่างอัตโนมัติ  และเขาก็ยิ้มตอบอย่างมีมิตรไมตรีจิต  และก้มหน้าทำงานต่อ  ฉันตัดสินใจลุกไปหาเขาทันที

 

           “สวัสดีครับ”   พนักงานหน้าสวยคนนั้นกล่าวพร้อมส่งยิ้มทักทายอย่างเป็นกันเอง

          “สวัสดีค่ะ  เอ่อ...น้องคะ  มีมินิมาร์ท  ใกล้ๆแถวนี้มั้ยคะ”  ฉันถามพร้อมส่งยิ้มพิมพ์ใจตอบไปทันที

          “มีครับ  ไม่ไกลหรอกครับ  พี่จะไปซื้อของเหรอครับ” 

          “ค่ะ  คือว่า  พี่อยากไปซื้อผ้าอนามัยน่ะค่ะ”

          “อ๋อ ไม่ต้องหรอกครับ  พี่พักอยู่ห้องไหนครับ  เดี๋ยวผมให้แม่บ้านนำไปให้”

          “ไม่เป็นไรค่ะ  เดี๋ยวพี่ออกไปเองได้  เพราะพี่ต้องไปเลือกด้วย  แบบว่าพี่ เอ่อ.อ..ต้องใช้แบบวันมามากๆ  ด้วยน่ะค่ะ”  ฉันตอบไปเพราะเกรงใจหากเขาไปซื้อให้จริงกลัวเขาว่ายุ่งยากและเรื่องมาก  เพราะจะออกไปซื้อให้อยู่แล้ว  เลยต้องตอบไปแบบว่าให้ดูเรื่องมากเขาจะได้บอกสถานที่เราและให้เราออกไปเอง

          ฉันเดินกลับมานั่งที่เดิมนั่งรอเพื่อนต่อ  และได้ยินเสียงแว่วแบบไม่ค่อยได้สนใจนัก  เห็นน้องพนักงานใช้วิทยุมือถือแจ้งผู้รับว่าให้นำรถมาด้านหน้าด้วย  ตอนนี้เลย  สักพักรถของแรมก็มาจอดด้านหน้าล๊อบบี้  เมื่อพนักงานขับรถเดินมาถึง  เขาบอกกับพนักงานขับรถว่า

          “ไปโลตัสนะ  อยู่ก่อนถึงวัดกู้  พาลูกค้าไปซื้อของ” 

 

 

          ฉันได้ยินแล้วตกใจ  เป็นเราหรือเปล่าเนี่ย!  ว่าแล้วพนักงานขับรถ  ก็เดินตรงมาหาฉันพร้อมค้อมกายลง  และกล่าวเชื้อเชิญฉันขึ้นรถ  ขณะเดียวกันเพื่อนของฉันก็ลงมาจากลิฟฟ์พอดี  ฉันเลยบอกเพื่อนว่าจะออกไปซื้อผ้าอนามัยก่อนให้เพื่อนเข้าห้องประชุมไปก่อน  ขณะในใจก็คิดว่าหากไม่ไปเขาคงว่าเราเรื่องมากอีกแน่ๆ  เมื่อเขาตั้งใจบริการเราแล้ว  ก็คงต้องออกไปกับเขา  และอดคิดไม่ได้ว่า  ทำไม่คนที่นี่  บริการดีจังเลย เพียงแค่เอ่ยปากบอกความต้องการเขาก็พร้อมที่บริการให้เราเลยทันที่  ตั้งแต่จะให้แม่บ้านนำไปให้ถึงที่ห้อง  จนกระทั่งให้รถพาออกไปซื้อของ  หากเขาเพียงแต่บอกเราว่า  มินิมาร์ทอยู่ที่ไหน  บริการอาจจบแค่นั้น  แต่เขายังให้บริการที่ดีกับฉัน  ทำให้ฉันรู้สึกได้ว่า  คนที่นี่เขาสอนกันมาดี  และคนเขาก็ดีจริง  ความจริงฉันประทับใจตั้งแต่ปากทางประตูทางเข้าแล้ว  ยามที่นี่เป็นทั้งพนักงานต้อนรับ  และประชาสัมพันธ์  กับท่าทีที่อ่อนน้อมและพร้อมบริการกันทุกคน  แม้ที่จอดรถจะไม่มีหลังคาคุม  แดดร้อนจ้าที่ฉันต้องจอดรถตากแดด ๔ วัน ทำให้ฉนลืมไปเลย เพราะฉันประทับใจกับคนที่นี่เสียแล้ว  เป็น  Service mind  ที่ฉันสัมผัสและจับต้องได้ที่  โรงแรมบัดดี้ โอเรียนเต็ล ปากเกร็ด  นนทบุรี 

 

 

 

                           

 

 

๖  มิถุนายน  ๒๕๕๕