พบตัวเองจากภาพลูกศิษย์ความสดใสในวัยเขากับวัยเรา ความมีชีวิตชีวาบอกถึงความหวัง ซึ่งเราเหลืออยู่กี่มากน้อย?เดือนปีที่ผ่านทำให้ยินดียินร้ายลดลงไม่ว่าสุขหรือทุกข์เมินเฉยได้มากขึ้นหลายครั้งพอมองออกอะไรกำลังจะเกิด บางครั้งจึงดูเฉื่อยชา..

ประสบการณ์ทำให้ขาดความกล้า นับวันยิ่งแวดระวังเมื่อความผิดพลาดจากความวู่วามเคยเกิดขึ้นแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทำอะไรจึงเห็นแต่ปัญหาความสำเร็จมักจะเลือนราง ขนาดทั้งชีวิตพลาดโอกาสดีๆมาก็มากไม่เพราะความละเอียดรอบคอบดอกหรือ?

วันนี้ความร่าเริงและความกล้าตัวเองหายไปหายไปกับเวลาที่ล่วงเลย..

เวลาที่ไม่เคยปรานีใคร(ฮา)

(ภาพประกอบ : นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/1 ปีการศึกษา2555)