*ตอนเช้า...ผมยัดคนอัดแน่นเหมือนปลากระป๋อง...รถกระบะผมสามารถจุคนได้ถึง 23 คน...พา อสม. ไปประชุม อสม.เชี่ยวชาญด้านส่งเสริมสุขภาพ...ระยะทางไกลเกือบ 20 กิโล...ทนแดดทนร้อน...คดเคี้ยวเลี้ยวลด

..กับเส้นทางของถนน และหลุมของถนน...ขาไปขากลับยังมีรอยยิ้มของทุกคน...บทเรียนที่ได้ คือ ความไม่พร้อม

ของการเดินทางเพราะงบน้อย...ความเสี่ยงและความปลอดภัย...แต่ทุกคนพร้อมในใจ

 

 

**เลิกงาน 6 โมงกว่าๆ เพราะพรุ่งนี้มีกลุ่มคนทางไกลมาขอดูงาน...ไม่ได้ดีเด่นมากมาย..แต่อาจเป็นทางผ่าน

เพื่อไปดูทุ่งดอกกระเจียว และป่าหินงามก็ได้....เพราะตนเองยังไม่เตรียมอะไรเลย...เพราะเพิ่งกลับจากนำ อสม.

ไปประชุม...จึงวุ่นวายบ้าง....บทเรียนที่ได้ คือ ความพร้อมจากความไม่พร้อม

 

 

***นัดเจอกับภรรยา และลูกชาย ที่ตลาดนัด....เพราะถ้ากลับบ้านคง 1 ทุ่มพอดี....ลูกชายอยากเล่นสไสเดอร์...ผมผลัดมาหลายครั้ง...เพราะพื้นที่เราเสี่ยงต่อโรคมือ เท้า ปาก...ซึ่งเครื่องเล่นนี้ เป็นแหล่งแพร่เชื้อได้ดีที่สุด...แต่ลูกขอจึงตามใจเขาบ้าง....เขาบอกว่า...ขอปรับผม เพราะผมมาช้ากว่าเวลานัด...ขอถ่ายรูปท่าเดียวกันทางบ้าน..ปกติผมไม่กล้าถ่ายรูปด้านหน้าตรงๆ โอเค...ผมช้าจริงๆ  ....บทเรียนที่ได้ คือ ความพร้อมเกิดจากความกล้าในใจ

 

****ระหว่างนั่งรอลูกชายเล่น...รอคุณภรรยาไปดูของ...เห็นเด็กวัยรุ่นๆ ...มากมาย...มาเดินตลาดนัด...คิดถึงพวกหมาน้อยของผม...น้องที่เข้าค่าย 2 รุ่น 200 กว่าชีวิต....เป็นอย่างไงหนอ? ….ต้องมีแผนการออกเยี่ยมบ้านต่อ....อยากให้เหล่าหมาน้อย...มาเล่นสไลเดอร์พร้อมกับลูกชาย...คงสนุกมากมาย....ทุกคนมีด้านดีงามในใจ....ความพร้อมในการเป็นเด็ก และผู้ใหญ่ เหมือนเหล่าหมาน้อย และผมด้วย...ตามจริงผมอยากเล่นสไสเดอร์...ตอนทิ้งตัวลงมา คงอิสระน่าดู....แต่เขาคงไม่ให้เล่นเน้อ....บทเรียนที่ได้ คือ ความพร้อมและไม่พร้อมของวัย....เด็กอยากเป็นผู้ใหญ่...ผู้ใหญ่อยากเป็นเด็ก

 

 

*****บทเรียนที่ได้ของบันทึกนี้ คือ....ความกล้า...ปนความอาย...จากการเขียนที่ไม่ได้วางเค้าโครงในการเขียน...เป็นความไม่พร้อมกับความพร้อม...เขียนตามความรับรู้ความงดงามในใจที่ผมได้เห็นจากคนที่เจอวันนี้

 

 

วันพฤหัสที่ 14 มิ.ย.55

 

 

+*ปล. ผมนี้อ่านเจอ ๑๓๑. พยับแดดกับรุ้งกินน้ำ http://www.gotoknow.org/blogs/posts/491144 ของอาจารย์วิรัตน์

เขียนตามความรู้สึกของอาจารย์กับสิ่งที่เห็น...แต่ทำให้ผมเข้าใจกับ

ความรู้ที่ผมกำลังเรียนรู้ เลยให้คำขอบคุณอาจารย์ว่า...

 

“.......อาจารย์ครับ..ผมกำลังอ่านและศึกษา..อิทัปปัจจยาตา ...อำนาจสูงสุดของธรรมชาติ...

เป็นหนึ่งในธรรมะ 9 ตา....ตอนแรกผมนึกว่า จะอ่านง่ายๆ ...เพราะปกติท่านอาจารย์พุทธทาส..ท่านเขียนหนังสือแล้วอ่านง่ายสำหรับคนไม่มีพื้นฐาน...แต่เอาจริงๆ กว่าจะรอดแต่ละบรรทัด...

คงต้องขอบพระคุณอาจารย์....ที่เขียนถึง...ทำให้ผมเห็นภาพการยกตัวอย่างประกอบ....ขอบคุณมากครับ........”