ความเป็นอยู่และสิ่งแวดล้อม

"อีวา"..ถูก..ตั้งชื่อเล่นๆ..มันเป็น เพียงก้อนดินที่ปั้นแต่ง.สรรค์สร้างในแค่..ชั่วเวลาหนึ่ง..และ..ก็จะสลาย..ตัวไป...(เป็นธรรมดา..โลก..)

..ในฝูงชน..ที่คราคร่ำในวันปิดงาน(กลางถนนเดินเท้าในเขตเมือง)..อากาศหนาว..เมฆหม่นลอยครึ้ม..อยู่เต็มฟ้า..แต่ยังไม่มีทีท่า..ว่า..ฝนจะตก..."หล่อน"เิ่ริ่มจุดไฟ...ในเตาที่ตั้งอยู่หน้ากองดินที่ถูกปั้น..ให้เป็น"นางอีวา"ที่..หน้าขาวเหมือนไข่ปอก..ปากแดง..เพราะทาด้วย..(ลิปสติกของคริสเตียน..ดิออร..).."นางอีวา"..ถูก(ผัว)..ทิ้ง...จึง อ้วนกลม...(นางคง  "ยิ้ม"รับ..สภาพ..แห่งความจริง..)......ในฝูงชน..ที่คราคร่ำนั้น....ความสนใจ(ของคน)..นั้น..มุ่งไปอยู่แต่ในหม้อดิน.บนเตาไฟ."ไข่ปิ้ง".".มันฝรั่ง..ห่อ..ด้วยดิน..."ที่วางอยู่..."อะไรจะเกิด..ขึ้น....

..เสียงเพลง.จากแซคโซโฟน..มันดังโหยหวล...มาพร้อม..กับกลิ่น มัน"เผา"ในดินที่ห่อหุ้ม...มันเป็น กลิ่น..ที่ฝูงชน..ลืมไปแล้ว..แม้แต่รสชาติ..ของมัน..ก็ถูกลืม.."นางอีวา..ก็เช่นกัน.."นาง คงจะถูกลืม..ให้กลืนไป..กับ...สิ่งแวดล้อมและ..ความเป็นอยู่ใน..ฝูงชน....."