สิบสองพฤษภาเวียนมาถึง

วันที่ซึ่งแม่ยินดีเป็นหนักหนา

เพราะเป็นวันคล้ายวันเกิดของลูกยา

ซึ่งเป็นดั่งแก้วตาและดวงใจ

 

 

    

   ไม่มีของขวัญใดให้กับลูก

มีแต่ความพันผูกที่ยิ่งใหญ่

ยิ่งนานวันก็ยิ่งรักมากมาย

ปรารถนาให้ลูกชายนั้นได้ดี

 

 

  

 

      ลูกเรียนจบปอโทปีห้าสี่

แม่ขวนขวายซื้อบ้านใหม่ให้เร็วรี่

เพื่อรับขวัญที่ลูกเป็นคนดี

บ้านหลังนี้เป็นของลูกแสนถูกใจ

 

 

     

    เราคุยกันเรื่องงานการอาชีพ

แม่ก็รีบเสนอให้ค้าขาย

ลูกเรียนด้านเอ็มบีเอคงสบาย

ทำการค้าน่าจะได้ใช้วิชา

 

 

    

    พอทำมาค้าขายได้สักพัก

ลูกอกหักแสนยากจะรักษา

ผู้หญิงบอกเลิกเพราะลูกไม่มีเวลา

แม่สุดแสนเวทนาลูกอาดูร

 

 

    

     ลูกเหม่อลอยหงอยเหงาเศร้าอย่างมาก

น้ำตาแม่ไหลพรากปางดับสูญ

 มองหน้าลูกใจแม่แทบแหลกเป็นจุล

ลูกไม่คุ้นกับการต้องเสียใจ

 

 

    

     ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีงานวันเกิด

เพราะไม่อยากให้แผลเกิดในใจใหม่

ลูกเคยได้ของขวัญเขาแม่เข้าใจ 

อยากให้ลูกทำใจในเร็ววัน

 

 

     

     วอนทวยเทพเทวาฟ้าใหม่เปิด

ให้ดวงใจลูกเกิดปาฏิหาริย์

พบคนดีที่รักลูกผูกชีวัน

แล้วช่วยกันค้าขายรายได้ดี

 

 

   

     แม่จะคอยดูแลอยู่ห่างห่าง

ทุกก้าวย่างดีเลิศประเสริฐศรี

สุขภาพกายใจแข็งแรงดี

เพียงเท่านี้แม่มีสุขทุกข์ห่างไกล