อันเนื่องมาจากบันทึกนี้ของลุงเขียวมรกต แลกเปลี่ยนเรียนรู้การออกแบบKVการผลิตปาล์มน้ำมัน  ผมได้มีโอกาส ลปรร.กับต่างหน่วยงาน  ในการทำงานที่จะต้องนำการจัดการความรู้เป็นเครื่องมือในการทำงานตามตัวชี้วัดของ กพร.

        ผมออกตัวก่อนเลยว่าผมไม่ใช่ผู้รู้  ไม่ใช่ผู้บริหารที่จะสั่งอะไรใครได้แต่ผมเป็นคนทำงานคนหนึ่งแค่นั้นเอง  เรื่องตัวชี้วัดอะไรนี่ก็ไม่ค่อยสันทัด เพราะตามปกติก็ทำงานตามหน้าที่แค่นั้น

        สิ่งที่พบและได้เรียนรู้ในเวทีการประชุมในวันนั้นก็คือ

  • การฟังอย่างยกย่องชื่นชมนั้นยังเป็นสิ่งที่ทำได้ไม่ง่ายนัก...

  • เรายังยึดติดอยู่กับขั้นตอน หรือกรอบตัวชี้วัดต่างๆ ที่วางไว้แบบเอาเป็นเอาตาย โดยที่ไม่ได้ดูให้มันเป็นไปตามธรรมชาติของการทำงาน (ติดกับดักที่ตัวเองขุดเอาไว้)

  • แม้จะรู้ว่าการจัดการความรู้เป็นเพียงเครื่องมือ ไม่ใช่เป้าหมาย แต่เอาเข้าจริงก็ยังเห็นว่าการจัดการความรู้หรือกิจกรรมต่างๆ เป็นเป้าหมายอยู่ดี

  • ทีมงานนั้นคงเกิดขึ้นได้ยาก  หากยังแบกตำแหน่งกันอยู่ แล้วพยายามจะให้มีคนสั่งการ และมีคนคอยทำตามคำสั่ง  บรรยากาศอย่างนี้ทีมทำงาน/การจัดการความรู้เกิดยาก

  • ความเป็นทางการยังมีอยู่  แม้จะพยายามชี้ให้เห็นและคอยสะกิดเตือน อันนี้ทีมงานและบรรยากาศการ ลปรร.ก็ไม่เป็นธรรมชาติเช่นกัน  

  • ยังคงมีหลายท่านมองเห็นว่าการจัดการความรู้เป็นงานใหม่ และเป็นการเพิ่มภาระงาน  อันนี้ต้องจับเข่าคุยกันนานๆๆ

  • ผมเล่าว่านำการจัดการความรู้มาเป็นเครื่องมือในการทำงานแล้วทำให้เราทำงานอย่างมีความสุข เพราะได้ใช้ศักยภาพของคนทำงานอย่างเต็มที่  มีท่านหนึ่งบอกว่าเพิ่งเคยได้ยิน...เพราะมักจะได้ยินแต่ว่ามีงานเพิ่ม (งานงอก..อันนี้ผมเพิ่มให้ครับ)

  • ......มีอีกหลายอย่างที่ได้เรียนรู้และเข้าใจ แต่ขอเก็บไว้ในใจครับ  อิอิ

  • ........

บันทึกมาเพื่อการ ลปรร.

สิงห์ป่าสัก  3  พ.ค. 2555