จดหมายถึงลูก "เพรียง" ฉบับที่ ๔

 

 

 

จดหมายถึงลูก "เพรียง" ฉบับที่ ๔

 

 

นับจากที่ลูกได้เก็บข้าวในนาผืนนี้ไปเรียบร้อยแล้ว...สรุปแล้ว

น้องเพรียงก็ได้เงินสำหรับการทำนาแปลงนี้ประมาณ

แสนกว่าบาท  หลังจากหักค่าใช้จ่ายทั้งหมดไปแล้ว

(จากราคาทั้งหมด ๒.๕ แสนกว่าบาท)  เรียกว่า

ใช้เวลาในการทำนาในครั้งนี้ประมาณ ๔ เดือนต่อครั้ง

สำหรับครั้งนี้...ใคร ๆ ในหมู่บ้าน จะชอบเรียก น้องเพรียงว่า

"เฒ่าแก่ข้าว" เพราะน้องเพรียงบอกว่า ชาวบ้านเห็นว่า

น้องเพรียงยังอายุแค่ ๒๐ กว่า ๆ แต่ภายใน ๔ เดือน สามารถ

ทำนาได้เงินหลักแสน...เนื่องจากการทำนาก็ไม่ต้อง

เสียค่าเช่านา เพราะเป็นนาของพ่อเรเอง...เพียงแต่เสีย

ค่าใช้จ่ายในการซื้อข้าวปลูก + ปุ๋ย + ค่าจ้างเกี่ยวข้าว

เท่านั้นเอง...บางคนบอกว่า ดีกว่าไปทำงานในเมือง

ซึ่งต้องไปแก่งแย่งกันทำมาหากิน...ถ้าเรามีนาของเราเอง

เราก็สามารถทำมาหากินได้เหมือนกัน...อยู่ที่ว่าจะยอม

เหนื่อยหรือไม่เท่านั้นเอง...

และในช่วงนี้ น้องเพรียงก็กำลังเตรียมตัวปั่นดินเพื่อทำนาใน

รอบที่ ๒ อีกครั้งหนึ่ง และช่วงหลังสงกรานต์นี้ ก็ต้องเตรียม

ตัวเพื่อลงมือหว่านข้าวอีกครั้ง สำหรับการเก็บเกี่ยวในรอบ ๒

นี้ ก็อีกประมาณ ๔ เดือนข้างหน้าที่จะได้เก็บเกี่ยว

ถ้าไม่มีเหตุการณ์ น้ำท่วม หรือ เพลี้ยกิน ก็แสดงว่า

น้องเพรียงก็จะได้เงินอีกก้อนหนึ่งสำหรับการเลี้ยงชีพได้

สำหรับเงินที่ได้มาในรอบแรกนั้น "น้องเพรียง" ภูมิใจมาก ๆ

กับการได้เงินก้อนนี้มา เพราะน้องเพรียงบอกว่า "มันเป็น

น้ำพัก - น้ำแรง ของน้องเพรียงเอง เกิดความภูมิใจ

ที่สามารถหาเงินมาได้ด้วยตัวของตัวเอง...น้องเพรียงบอกว่า

กว่าจะได้เงินมา ก็เหนื่อยน่าดู แต่ก็ดีใจที่สามารถหาเงิน

เองได้"...

 อ่านจดหมายถึงลูกทุกฉบับ ได้จากที่นี่

"จดหมายถึงลูก"

 

 

 

[ไอดิน-กลิ่นไม้]

      น้องเพรียงบอกว่า "มันเป็นน้ำพัก - น้ำแรง ของน้องเพรียงเอง เกิดความภูมิใจ ที่สามารถหาเงินมาได้ด้วยตัวของตัวเอง...น้องเพรียงบอกว่า กว่าจะได้เงินมา ก็เหนื่อยน่าดู แต่ก็ดีใจที่สามารถหาเงินเองได้"...เป็นตัวอย่างของที่มาของการเห็นคุณค่าในตนเอง (Self Esteem) และข้อคิดความสำเร็จที่ว่า "...ฟันฝ่าไม่ใช่ฟลุคๆ ต่อสู้ไม่ใช่นั่งดูดวง...ความสำเร็จไม่ได้มาจากไหน แต่มาจากตัวเราเอง" ได้ดีดีทีเดียว ค่ะ คุณบุษยมาศ

[ลำดวน]

• สวัสดีค่ะ
• มาอ่านเรื่องน้องเพรียงแล้วทำให้ได้แนวคิดค่ะ
• ตัดสินใจกันอยู่เรื่องหลานเรียนไม่จบ...
• ขออนุญาตนำชิวิตน้องเพรียงไปให้น้องชายเป็นแนวทางตัดสินใจสำหรับหลานชายนะคะ
• ขอบคุณมากสำหรับแนวคิด ที่กรุณาไปแนะนำไว้เป็นประโยชน์มากๆค่ะ

[บุษยมาศ]

ขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจค่ะ  +  +

[บุษยมาศ]

• ค่ะ อาจารย์ ...
• คนเรากว่าจะได้มาซึ่งความสบาย มีกิน มีใช้ ก็ต้องเอาชนะความเกียจคร้าน มีความขยัน ความมานะอดทน จึงทำให้เราสบายในบั้นปลายค่ะ
• คนเราทุกคน ต้องเรียนรู้ด้วยตนเองค่ะ จึงจะรู้คุณค่าในตนเองค่ะ และสิ่งที่จะฝังอยู่ในตัวของลูก นั่นคือ ประสบการณ์ โดยตรงของเขาเองค่ะ

[บุษยมาศ]

• สวัสดีค่ะ ท่าน ศน.ลำดวน
• อย่ามัวไปคิดมากกับเรื่องหลานที่เรียนไม่จบนะคะ
• ให้คิดเสียว่า ปัญหามักเกิดขึ้นได้เสมอค่ะ ไม่ว่าเรื่องใด เรื่องหนึ่ง เพียงแต่เราซึ่งเป็น พ่อ - แม่ จะช่วยแก้ไขปัญหาให้กับลูกได้อย่างไร เพราะนี่คือ หน้าที่ของ พ่อ - แม่ (อย่ามัวแต่คิดถึงแต่เรื่องที่มันเกิดขึ้นแล้วนะคะ เพราะจะทำให้ตัวเราไม่มีความสุข)...ให้นึกว่า "การเรียนรู้ในยุคปัจจุบัน ไม่เหมือนสมัยก่อน ที่คนรุ่นเก่า ๆ จะคิดว่าต้องเรียนให้จบในช่วงอายุนั้น ๆ เพราะนี่คือ ความคิดเดิม ๆ ในยุคปัจจุบัน การเรียนรู้เราสามารถเรียนรู้ได้ตลอดชีวิต...ความรู้ เป็นการเรียนไม่มีคำว่าจบสิ้น จนกว่าเราจะหมดลมหายใจค่ะ"...
• ถ้ามีโอกาส เราสามารถเรียนรู้เพิ่มเติมได้ตลอดเวลาเลยค่ะ อย่ายึดติดกับวุฒิการศึกษา สังเกตหรือไม่ว่า คนสมัยก่อนที่ร่ำรวยเงินทอง เขายังจบกันแค่ ป. ๔ เท่านั้นเองค่ะ แต่เขาสามารถนำพาชีวิต + ลูก - หลาน ให้ประสบผลสำเร็จในอาชีพของเขาได้เลยค่ะ...อย่าวิตกจนเกินไป เพราะนี่คือ "ชีวิตจากความเป็นจริงของการเกิดมาเป็นมนุษย์ค่ะ"
• ชีวิตน้องเพรียงก็เป็นบทเรียนหนึ่งที่ผู้เขียนต้องการถ่ายทอดให้กับผู้ที่เข้ามาอ่านได้อ่านและศึกษาดูว่า คนเรา ถ้ามีความมานะ พยายาม และค้นพบตัวเองแล้ว ก็สามารถที่จะนำพาชีวิตให้พบกับความสุข + ความสำเร็จได้ ส่วนเรื่องการเรียน ถ้าเมื่อมีความพร้อมแล้ว เราก็สามารถที่จะต่อยอดในเรื่องของการเรียนรู้เพิ่มเติมได้อีกค่ะ...