หว่านเสน่ห์เล่ห์กลมนต์มายา
“รักเป็นจึงเห็นสุข”
มนุษย์ทุกเชื้อชาติขาดความรัก
ประหลาดนักจิตใจต้องใฝ่หา
หว่านเสน่ห์เล่ห์กลมนต์มายา
ปรารถนาได้ชมรื่นรมย์ใจ
เมื่อมีรักสมแล้วดวงแก้วเอ๋ย
มักละเลยของเก่าเพื่อเอาใหม่
เป็นอย่างนี้มิเหนื่อยอยู่เรื่อยไป
หวังเพียงได้ภิรมย์สุขสมพอ
รักนั้นมีที่มาพร้อมสาเหตุ
หากสังเกตเรื่องเก่าเรากอปรก่อ
ทั้งรูปร่างนิสัยและใจคอ
มาเย้ายวนล้วนล่อให้หลงลม
รักอยากได้ไม่มีที่สิ้นสุด
ไม่มีจุดจำเพาะอันเหมาะสม
ยิ่งห่างหายยิ่งหามาเชยชม
ถูกรักคมบาดคอทรมาน
ต่างก็รักเพื่อรับนับว่ารู้
ไม่ยอมดูมุมได้ในอีกหลายด้าน
มุมอำนวยช่วยเหลือพร้อมเจือจาน
รักเป็นทานยอมทนเป็นต้นทุน
รักนั้นหรือคือการให้จึงไร้ทุกข์
ประสบสุขสิ่งเลิศประเสริฐสุนทร์
เมื่อรักบังใบบ่มใต้ร่มบุญ
รักเป็นคุณแก่ใครไปทุกคน
โสภณ เปียสนิท
39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110
โห! ขอบคุณอาจารย์ มากค่ะที่เขียนบทกลอนนี้ เพราะตอนนี้ชลัญธร กำลังเป็นศิราณีให้เพื่อนกำลังหมดมุขจะปลอบมันทีเดียว อ่านแล้วชอบมากค่ะ
เรียนท่านอาจารย์
สัจธรรมจริงค่ะ รักไม่เป็น....ตายจ้อย
ขอบคุณที่แวะเวียนมาเยี่ยมชม
นำภาพใครมาหนอสวยเหลือเกิน
พพจ.ว่า: ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์ ผมว่ากลับตาลปัตรว่า : ที่ใดมีทุกข์ที่นั่นมีรัก
สุขสันต์ปีใหม่ครับ
โรแมนติกตราตรึงใจจังครับครูใหญ่ครับ
สงกรานต์นี้กลับไปเป็นน้องนางบ้านนาเหมือนเดิมหรือเปล่าครับ
หรือว่าเข้าเวรทำงาน ร่วมกับตำรวจเหมือนพยาบาลคนอื่น
ตายนั้นพอเข้าใจ แต่ "จ้อย" อันนี้ฟังคุ้นๆ อย่างไรชอบกล
เป็นภาษาทางไหนครับ
สวัสดีปีใหม่ไทยครับ
สวัสดีปีใหม่ค่ะท่านอาจารย์
สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะอาจารย์
การกลับตาลปัตรบางทีก็ทำให้เห็นมุมมองใหม่ๆนะครับ
ขอบคุณครับ แวะมาหยอดยาหอมตั้งแต่เมื่อใดครับนี่