สัมผัสบรรยายกาศบนดอยสูง...

 

บันทึกนี้มีเรื่องเล่าตอนหัวรุ่งผมตื่นนอนมองไปทางหน้าต่างของโรงแรมที่พักอยู่ชั้น 12 แวบเห็นแสงส่องเข้ามาแต่ไกล ๆ เอแสงอะไรอยู่บนยอดดอยนั้น...

โชคดีว่าก่อนวันมาถึงเมืองเชียงใหม่นั้นฝนตกลงมาขับไล่หมอกควันพอจางลงบ้างมากแล้ว  พอสว่างยามเช้ามามองไกลไปยอดดอยจึงรู้ว่าเป็นดอยพระธาตุชื่อดอยสุเทพครับ

ตามกำหนดการของพวกเราคือ 6 โมงเช้าตื่นนอน  7 โมงเช้าลงไปทานข้าว  8 โมงเช้าออกไปศึกษานอกสถานที่และช่วงเวลา 9 โมงเช้ากว่า ๆ ผมก็มายืนอยู่ตรงนี้ละ

เมื่อเข้าไปตามเส้นทางขีดให้เดินสองข้างเป็นร้านขายของทั้งนั้น จะเข้าห้องน้ำห้องสุขาเป็นจ่ายตางค์ 5 บาท ผมแวบเข้าบ้านชมเด็ก ๆ เขาพูดเป็นภาษาท่องจำเพื่อขอตางค์ครับ  หลังได้คุย...เลยถือโอกาสเข้าห้องน้ำซะเลย...ฟรีครับ...อิ อิ อิ

ระหว่างทางต้องจ่ายค่าเข้าชมดอกฝิ่นและดอกไม้เมืองหนาวครับ  เราจ่ายคนละ 10 บาท ชาวดอยเผ่าม้งเขาปลูกดอกฝิ่นเป็นตัวอย่างให้ศึกษาเลยถ่ายภาพมาให้ชมนะครับ ผมไม่สนับสนุนให้สูบฝิ่นนะครับแต่เอาภาพมาให้ดูเป็นกรณีศึกษาว่าที่นี่เคยมีอาชีพปลูกฝิ่นขาย 

เธอชื่อดาว

 ผมรู้ได้อย่างไรละ  ก็สาวชาวดอยเผ่าม้งคนนี้เธอชื่อดาว คือผมเดินไปชมสวนดอกไม้เหล่านี้ละและเห็นควันอะไรลอยอยู่บนขุนเขาเลยขึ้นไปดูก็เจอเธอต้มน้ำร้อนชงชาครับ  เธอให้ชิมไปหลายจอกพร้อมชวนคุย...

บริเวณที่ในหลวงของเรามายืนแนะนำชาวเผ่าม้งเลิกปลูกฝิ่นชมภาพข้างบน...

ตรงนั้นในหลวงของเราเคยมายืนอยู่และแนะนำชาวดอยนี้เลิกปลูกฝิ่นครับ

เดิมทีบรรพบุรุษของคนที่นี้มาจากเมืองจีนเพราะในยุคนั้นเกิดสงครามมากชนเผ่าม้งของเธอเลยมาอยู่ตรงหมู่บ้านนี้  ผมดื่มด่ำกับธรรมชาติเกือบหลงเพลินเกินเวลา...

เธอยังชวนคุยว่าชาวม้งกับชาวแม้วคล้ายกันแต่ชาวม้งผู้หญิงสวมใส่กระโปรง  ชาวแม้วผู้หญิงสวมใส่กางเกง...ภาษาก็ต่างกันบ้างแต่ชอบอาศัยอยู่บนดอยเหมือนกันละ...

แง่คิด...แม้ต่างภาษาต่างถิ่นต่างวัฒนธรรมแต่เราก็มนุษย์เหมือนกันสามัคคีดีต่อกันทำให้บ้านเราเมืองเราน่าอยู่ในทุกที่นะครับ...