GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

Pity Girl

ใครก็ได้ ช่วยหาทางออกให้หนูน้อยคนนี้ด้วย

ณ โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง  มีหนูน้อยหน้าใสคนหนึ่ง  ด้วยความแอบชื่นชอบโรงเรียนนี้มานานแล้ว เมื่อถึงวัยเข้าเรียนอนุบาลหนึ่ง ก็ไม่ลังเลใจเลย ที่จะขอคุณแม่เรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ ทั้ง ๆ ที่คุณแม่เตือนก่อนแล้วว่า โรงเรียนแห่งนี้การเรียนเข้มงวดมาก และคุณครูก็จะเอาใจแต่บรรดาลูกท่านหลานเธอ  แต่หนูน้อยก็ไม่หวั่น ด้วยความมุ่งมั่นว่าตัวเองทำได้ แล้วด้วยความรักในโรงเรียนแห่งนี้เป็นทุนเดิม

เมื่อถึงวันเปิดเรียนวันแรก หนูน้อยคนนี้ รู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้ไปโรงเรียน วันนี้หนูน้อยไปโรงเรียนแต่เช้า เพียงเพื่ออยากเจอหน้าคุณครูและเจอหน้าเพื่อนใหม่  วันนี้บรรยากาศในโรงเรียนดูวุ่นวายมาก เนื่องจากเด็กอนุบาลหนึ่งหลายคนยังร้องไห้กระจองอแง ไม่ยอมจากอกพ่อแม่ จึงเกิดอาการยื้อยุดฉุดกระชากกันระหว่างพ่อแม่ กับลูก  ผิดกับหนูน้อยซึ่งตั้งหน้าตั้งตารอวันนี้มานานแล้ว ถึงแม้จะเป็นวันแรกก็สามารถเดินเข้าโรงเรียนได้อย่างสง่าผ่าเผย

เมื่อถึงห้องเรียน หนูน้อยได้รู้จักกับครูประจำชั้น ถึงแม้จะเป็นการเจอกันครั้งแรก แต่หนูน้อยก็รู้สึกรักครูคนนี้เต็มหัวใจ เปรียบเสมือนเป็นแม่คนที่สองเลยทีเดียว ถึงแม้ว่า คุณครูคนนี้ ดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับบรรดาลูกท่านหลานเธอ ตามคำบอกกล่าวของคุณแม่ ไม่ได้สนใจหนูน้อยคนนี้เท่าที่ควร

                วันนี้คุณครูขออาสาคนที่มาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าห้อง คอยดูแลเพื่อน ๆ ในห้อง ทั้งในเรื่องของการติดตามเรื่องการบ้าน คอยดูแลเรื่องอาหาร เรื่องที่อยู่หลับนอน หนูน้อยหน้าใสคนนี้ ไม่ลังเลเลยที่จะขันอาสารับหน้าที่นี้ ด้วยยังจำคำที่แม่พูดเสมอได้ว่าไม่มีใครเลือกงานได้หรอก ฉะนั้นจงรักในงานที่ทำ  แต่สำหรับหนูน้อยคนนี้มันเป็นมากกว่านั้น เพราะเขาได้ทำในงานที่รัก

วันแล้ววันเล่า หนูน้อยคนนี้ไม่เคยเบื่อในงานที่ได้รับมอบหมายเลย ไม่ว่าจะยกการบ้านไปส่งที่ห้องพักครู  คอยเตรียมนมให้เพื่อน ๆ ในห้องทาน เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน ก็ต้องคอยดูแลตักอาหารให้เพื่อน ๆ จนกระทั่งเก็บจานหลังจากเพื่อน ๆ ทานข้าวเสร็จ เมื่อเวลาตื่นนอนตอนบ่าย ก็ต้องคอยดูแลเก็บที่นอนให้เพื่อน ๆ หลายครั้งที่เด็กน้อยคนนี้ ไม่เคยได้ทานอาหารกลางวันตรงเวลาเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ แม้กระทั่งเวลาเข้านอน บางวันก็ไม่ได้นอนพักผ่อนตอนกลางวัน แต่หนูน้อยคนนี้ไม่เคยบ่น ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยได้รับการถามไถ่จากครูที่หนูน้อยชื่นชมเลย  หนูน้อยคิดแต่เพียงว่า ในเมื่อเรามีโอกาสได้ทำในงานที่รัก ทำเพื่อครูที่รัก และเพื่อโรงเรียนที่รัก ฉะนั้น ต้องทุ่มเท เอาใจใส่ให้งานที่คุณครูมอบหมายสำเร็จลุล่วงได้ดีที่สุด  เด็กอนุบาลหนึ่งคนนี้ คิดได้แค่นี้จริง ๆ

จนอยู่มาวันหนึ่ง ครูใหญ่เห็นในความตั้งใจของหนูน้อยคนนี้ ก็เลยตอบแทนหนูน้อยคนนี้โดยการให้ทานอาหารกลางวันที่โรงเรียนได้ฟรี ไม่ต้องจ่ายค่าอาหารกลางวัน ถามว่าเป็นความต้องการของหนูน้อยคนนี้หรือไม่  ก็เปล่า เพราะหนูน้อยคนนี้ไม่ได้ขาดแคลนถึงขนาดไม่มีเงินจ่ายค่าอาหารกลางวัน  แต่ที่รับอาสาคุณครู ก็เพราะรัก  เพราะคำว่ารัก เพียงคำเดียว

คืนนั้น ก่อนเข้านอน หนูน้อยเล่าให้คุณแม่ฟังว่า ครูใหญ่เมตตาให้ทานอาหารกลางวันที่โรงเรียนได้ฟรี หนูน้อยถามคุณแม่ว่า

                ครูใหญ่ ใจดีอย่างงี้ทุกคนเลยเหรอค่ะแม่ ทำไมเขาถึงให้ในสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องให้เราหละคะ

คนที่เขาเป็นผู้ใหญ่ จะดูแลเอาใจใส่คนที่เขาต้องรับผิดชอบหมดหละจ๊ะ มันจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนเราเกิดความรักความผูกพันขึ้นต่อองค์กรของเขา

                 แล้วไอ้ความรัก ความผูกพันต่อองค์กร มันคืออะไรหรือค่ะแม่

  มันก็คือ ความรู้สึกดี ๆ ของเราที่มีต่องาน ซึ่งจะเป็นตัวที่ทำให้เราเกิดความกระตือรือล้น อุทิศตน ทุ่มเทกาย ใจ และเสียสละในการทำงาน  เหมือนที่หนูมีความรู้สึกตอนนี้ไงหละค่ะ    

               จริงด้วยสิคะแม่  ถึงแม้หนูจะรู้สึกเหนื่อยกับงานแค่ไหน หรือบางครั้งอาจเกิดการท้อแท้บ้าง แต่หนูก็ไม่เคยถอยเลยนะคะ หนูกลับรู้สึกว่าหนูมีพลังในการทำงานเต็มที่  ทุกครั้งที่หนูตื่นขึ้นมาในแต่ละวัน หนูอยากไปโรงเรียน มีความรู้สึกว่างานที่คุณครูมอบให้หนูทำ เป็นงานที่สำคัญและมีความหมาย เป็นเสมือนแรงบันดาลใจให้หนู  แล้วในแต่ละวันเวลาผ่านไปเร็วมาก หนูมีความสุขและสนุกที่ได้ทำงานหนัก

แล้วหนูคิดว่า อะไรคือสิ่งที่ทำให้หนูรู้สึกอย่างงี้

              คงเป็นเพราะครู และครูใหญ่ มั๊งค่ะแม่

ถูกต้องแล้วลูก การที่คนเราจะเกิดความรักความผูกพันกับอะไรสักอย่าง จงส่งผลต่อการทุ่มเทกายใจ ในงานที่ได้รับมอบหมาย บางครั้งมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรมากมาย เพียงแค่เรารู้สึกรักในคนที่เป็นต้นแบบของเรา         ( Leadership is Everything)

         แสดงว่า กว่าครูใหญ่ จะได้เป็นครูใหญ่ คงต้องยากลำบากมากเลยสิคะ

ถูกต้องแล้วลูก การที่จะเป็นครูใหญ่ที่ดีได้นั้น ต้องอาศัยทั้งศาสตร์และศิลป์ นำทั้งสองอย่างนี้มาประยุกต์ใช้ด้วยกันอย่างเหมาะสม ทั้งในด้านการบริหารโรงเรียน การบริหารครูในโรงเรียน จึงจะทำให้โรงเรียนเกิดการพัฒนาได้ ครูใหญ่ที่ดีนั้น จะต้องรู้จักเลือกใช้อำนาจที่ตัวเองมีอยู่ให้ถูกกาละเทศะ เพื่อให้ครูเกิดความศรัทธาที่จะทุ่มเททำงาน และทำด้วยความเต็มใจ ซึ่งสิ่งที่สำคัญที่สุด คือ การพูดจาสื่อสารให้เกิดความเข้าใจตรงกันทั้งองค์กร

              โอ้โห แสดงว่า โรงเรียนที่สอนให้คนเป็นครูใหญ่ คงจะต้องเข้มงวดมากเลยนะคะ ถึงทำให้ได้ครูใหญ่ที่ดีแบบนี้

คืนนั้น หนูน้อยนอนหลับด้วยความเป็นสุข เนื่องจากรู้สึกอิ่มเอม กับสิ่งที่ตัวเองได้ทำเพื่อคนที่เขารัก ซึ่งสอดคล้องกับสิ่งที่ได้ฟังแม่เล่า ถึงแม้จะเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง

อยู่มาวันหนึ่ง ครูใหญ่ ถูกย้ายไปอยู่โรงเรียนอื่น แล้วมีครูใหญ่คนใหม่มาดูแลโรงเรียน เป็นคนรุ่นใหม่ ไฟแรง  จบการศึกษาระดับสูง หนูน้อยคิดในใจว่า โรงเรียนของเขาคงจะต้องพัฒนาไปมากกว่านี้แน่ เพราะครูใหญ่คนใหม่ มีหลาย ๆ อย่างที่แม่เคยบอก

หนูน้อยยังคงมุ่งมั่นทำงานที่ครูมอบหมายอย่างไม่ย่อท้อ เหมือนเฉกเช่นทุก ๆ วัน แล้วยังแอบภูมิใจนิด ๆ ในครูใหญ่คนใหม่ของเขา มันทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมทุกครั้งที่นึกถึงครูใหญ่

                ฟ้า  ฟ้า  แย่แล้ว แย่แล้ว  (เพื่อนร่วมห้องวิ่งหน้าตากระหืดกระหอบ)

มีอะไรรึเปล่า

             ได้ข่าวว่า ครูใหญ่ ถามถึงฟ้าใหญ่เลย ว่าเป็นใคร มาจากไหน ทำไมต้องยกเว้นค่าอาหารกลางวัน พอครูใหญ่รู้ว่า ครูใหญ่คนเก่ายกเว้นค่าอาหารกลางวันให้ฟ้า เพราะฟ้ามาช่วยงานพิเศษของโรงเรียน

แล้วไงเหรอ เราอาสาทำงานนี้ก่อนที่ครูใหญ่จะให้เราทานข้าวฟรีด้วยซ้ำ แล้วเราไม่เคยหวังผลตอบแทนตรงนี้เลย เพียงแค่ครูใหญ่ตอบแทนในความดีของเราเท่านั้น

           นั่นหนะสิ  แต่เห็นครูใหญ่บอกว่า เป็นการละเมิดกฎของโรงเรียน โรงเรียนเราไม่เคยมีนโยบายแบบนี้

หนูน้อยได้ฟังก็ไม่รู้สึกประหลาดใจ เพราะคิดว่าถึงแม้เขาจะไม่ให้ทานข้าวฟรี ตัวเองก็ยังคงทำในสิ่งที่ได้รับมอบหมายของคุณครูอยู่เหมือนเดิม เพราะยังเชื่อมั่นในความรักที่มีต่อครู ต่อโรงเรียน  ต่อครูใหญ่ บ่ายวันนั้น ทางโรงเรียนมีประกาศว่า ขอยกเลิกการงดเว้นค่าอาหารกลางวันของเด็กหญิงฟ้า ทั้งนี้ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป หนูน้อยได้ฟังประกาศนี้ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แค่ประหลาดใจเท่านั้น  แต่อย่างน้อยก็ยังยินดีที่จะช่วยงานครูในห้องเรียน ช่วยงานในโรงอาหาร ถึงแม้ว่าจะไม่มีค่าตอบแทนแล้ว ทั้งนี้เนื่องจากยังเชื่อมั่นในความรักที่มีต่อครู  ต่อโรงเรียน  แต่เริ่มไม่มั่นใจในความรักที่มีต่อครูใหญ่ หนูน้อยวิ่งกระหืดกระหอบเข้าห้องเรียน  ตั้งใจนำข่าวนี้มาบอกครู  ปรากฎว่าสิ่งที่ได้รับฟังจากปากครูนั่นคือ ครูทราบเรื่องนี้ก่อนแล้ว เขาเรียกครูไปคุยก่อนแล้ว ก่อนที่จะมีประกาศนี้ออกมา หนูน้อยได้ฟังดังนั้น  น้ำตาไม่รู้มันมาจากไหน มันไหลพร่างพรูออกมาเป็นสาย ครูรู้เรื่องนี้ก่อนแล้ว  ครูซึ่งหนูน้อยรักเหมือนแม่คนที่สอง  ครูซึ่งเป็นต้นแบบในทุก ๆ เรื่อง รู้เรื่องนี้ก่อนแล้ว  แต่ไม่เคยบอกให้หนูน้อยได้รับรู้เลย เหตุผลที่ครูบอกว่า ครูไม่สามารถเล่าให้ฟังได้ เพราะครูใหญ่บอกว่า ครูใหญ่จะบอกเอง  นี่ครูกลัวครูใหญ่มากขนาดนี้เลยเหรอ  คนที่เรารักเหมือนแม่  กลับไม่บอกเรื่องนี้ กับลูกของตัวเอง เพียงเพราะว่า คำสั่งของครูใหญ่  มันคงจะจริงเหมือนที่แม่เคยบอกว่า Leadership is Everything ครูใหญ่มีบทบาทกับครูมากมายขนาดนี้เชียวหรือ ไหนแม่เคยบอกว่า คนที่เขาเป็นครูใหญ่  เขาจะมาจากโรงเรียนที่สอนให้เขาเป็นครูใหญ่ที่ดี  แล้วทำไมครูใหญ่แต่ละคนถึงไม่เหมือนกัน ทั้ง ๆ ที่เขาน่าจะมาจากโรงเรียนเดียวกัน หนูน้อยรู้สึกสับสนมาก ต่อไปหนูน้อยจะทำอย่างไร ในเมื่อขณะนี้ หนูน้อยหมดความรักในครูใหญ่ หมดความรักในครู  แต่หนูน้อยยังรักโรงเรียนนี้อยู่

                       ใครก็ได้ช่วยหนูน้อยคนนี้ที

                   คุณลุงบวร   ป้าเม่ย  น้าขจิต  น้าจิ๊บ  น้าชายขอบ  น้าโอ๋  น้าศิริ  ฯลฯ  และอีกหลาย ๆ ท่าน  ช่วยหาคำตอบให้หนูน้อยคนนี้ด้วยนะคะ          

หมายเหตุ 

เนื้อหาและตัวละครในเรื่อง เป็นเพียงเรื่องสมมุติทั้งสิ้น ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงใคร ทั้งสิ้น หากบังเอิญเนื้อหาไปพ้อง หรือ ตรงกับใคร ผู้เขียนขออภัยมา ณ ที่นี้

               

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): ครอบครัวสัพเพเหระ
หมายเลขบันทึก: 47314
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 33
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (33)

  • เข้ามาทักทายยามเช้าครับ
  • ทิ้งรอยร่องไว้ก่อนครับ
  • แล้วจะขอแวะกลับมาอ่านรายละเอียดอีกครั้งหนึ่งครับ
  • ขอพลังความรู้จงสถิตกับท่านตลอดไปครับ
  • เข้ามาตอบก่อนกลับไปชายแดน
  • เคยมีคนถามว่า ทำไมไม่ไปเป็นผู้บริหาร ก็ตอบไปอย่างไม่รีรอว่า ชอบการสอนมากกว่าที่จะเป็นผู้บริหาร มีความสุขที่ได้อบรมสั่งสอนนักเรียนมากกว่าที่จะต้อง คอยเอาใจหลายๆคนโดยใช้ศาสตร์และศิลป์ในการบริหารงาน
  • ผู้บริหารดีๆก็เยอะ ไม่ดีก็มีมาก เป็นธรรมดา อยากบอกว่า ให้น้องฟ้า ทำสิ่งที่น้องฟ้า รักช่วยเหลือเพื่อนและโรงเรียนต่อไป
  • ที่บอกเพราะสมัยเป็นเด็กๆเป็นแบบน้องฟ้า ชอบช่วยโรงเรียน รักคุณครู เป็นประธานนักเรียนตั่งแต่สมัยประถมศึกษา จนถึงระดับอุดมศึกษาที่ภาคใต้ มีแม่แบบเป็นคุณครูที่ดีๆมาก จึงเลือกอาชีพนี้อันดับหนึ่งในการศึกษาต่อ
  • ผู้ที่จะตอบคำถามนี้ได้ดีที่สุดน่าจะเป็นคุณบวร ผู้อบรมมาจากวัดไร่ขิง
  • ขอเอาใจช่วยน้องฟ้าและเด็กๆดีๆทุกคนครับ
  • ขอไปตามน้าบวรก่อนนะครับ
  • เดี๋ยวพี่โอ๋จะมาตอบใช่ไหมครับ
พี่เม่ยขออนุญาต"ปาด"หน้าแซงมาตอบก่อนอีกสองท่านที่คุณขจิตจะไปตามนะคะ....
    หนูฟ้าตัวน้อยๆไม่ต้องทำอะไรให้แตกต่างไปจากเดิมเลยค่ะ ทำทุกอย่างให้เหมือนกับที่เคยทำ เพราะทำแล้วมีความสุข เป็นสิ่งที่ตัวเองคิดว่าจะทำด้วยตนเองไม่ได้มีใครมาบังคับหรือมีเงื่อนไขใดๆ...และหนูได้กำไรจากการเรียนรู้จริงมากมายแล้วค่ะ เช่น....
  • หนูได้ทำในสิ่งที่รัก นั่นคือความสุข
  • หนูได้เรียนรู้ว่า....เมื่อได้ทำความดี อาจมีคนเห็นและให้รางวัล
  • หนูได้เรียนรู้ว่า...เมื่อได้ทำความดี อาจไม่มีใครเห็นและไม่มีการตอบแทน
  • หนูได้เรียนรู้ว่า เมื่อหนูเติบโตเป็นผู้ใหญ่ สิ่งใดที่ควรทำ  สิ่งใดไม่ควรทำ โดยการเรียนรู้จากผู้ใหญ่หลายๆคนที่ผ่านมาในชีวิตของหนู
ป้าเม่ยภูมิใจมากค่ะ ที่ต่อไปหนูต้องเป็นผู้ใหญ่ที่ดีคนหนึ่งอย่างแน่นอน.....

หนูฟ้าคนดีของลุง

      ได้อ่านเรื่องของหนูแล้วลุงอยากบอกหนูโดยไม่ลังเลเลยว่าหนูเป็นคนดีที่สุด คนดีที่นับวันแต่จะหายากยิ่งในสังคมปัจจุบัน หนูมองโลกในแง่ดีเสมอ คาดหวังว่าโลกนี้จะสวยสดงดงามตามจินตนาการอันบริสุทธิ์ของหนู หนูชอบอาสาที่จะทำความดีโดยปราศจากข้อสงสัย หนูอย่าร้องไห้อีกนะจ๊ะ หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลย สิ่งที่เกิดขึ้นกับหนูมันเกิดขึ้นจากความพิกลพิการและบิดเบี้ยวของสังคมจ้ะ ซึ่งเมื่อหนูโตขึ้นหนูจะเข้าใจในเรื่องเหล่านี้ได้ดียิ่งขึ้น ลุงดีใจมากที่หนูเป็นเด็กดี มีจิตใจที่เป็นสาธารณะ รักโรงเรียน หนูต้องมาโรงเรียนและตั้งใจเรียนนะจ๊ะ คำตอบสำหรับข้อสงสัยของหนูรออยู่ที่เส้นชัยแห่งชีวิตจ้ะ ลุงหวังไว้อย่างสูงส่งว่าจะเห็นหนูเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพ มีความเข้มแข็งทั้งกายและใจ พร้อมที่จะรับฟังคำตอบที่รออยู่ข้างหน้าอย่างรู้เท่าทัน เพื่อหนูและเพื่อนๆ ของหนูจะได้ช่วยกันเยียวยาให้แก่สังคม ลุงอยู่ใกล้ๆ หนูตลอดเวลาจ้ะ ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจอีก หนูอย่าลังเลที่จะเล่าให้ลุงฟังนะ หรืออาจเล่านิทาน การบ้านของหนูก็ได้ อยากให้หนูฟังเพลงนี้ก่อนนอนแล้วหลับฝันดีนะจ๊ะ

จดหมายส่วนตัวถึงครูใหญ่คนที่ ๑

     ผมเข้าใจในเจตนาดีของท่านที่ยกเว้นค่าอาหารกลางวันให้กับเด็กหญิงฟ้า ด้วยเหตุผลที่ว่าเป็นการตอบแทนการทำความดีของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง แต่ผมอยากเรียนตรงๆ กับท่านว่า ท่านไม่เข้าใจในเรื่องความแตกต่างระหว่างบุคคลเอาเสียเลย ไม่รู้จักเด็กเป็นรายบุคคลด้วย เด็กหญิงฟ้าตั้งใจทำความดีด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่ต้องการสิ่งตอบแทนหรือมีอภิสิทธิ์ใดๆ ที่แตกต่างจากผู้อื่น สิ่งที่ท่านหยิบยื่นให้มิได้เป็นความต้องการของเขาเลย ท่านอาจมีเจตนาดี แต่ผมคิดว่าเรื่องนี้อาจเป็นปัญหาต่อไปในอนาคตอย่างแน่นอน ผมเรียนให้ทราบด้วยความเคารพครับ 

ต่างคนต่างก้มีเหตุผลของแต่ละคน ครูใหญ่อาจมองไปอีกแบบ  เขาอาจมองในฐานะของผู้บริหาร และหนูน้อยควรทำหน้าที่ๆตัวเองรักต่อไป งานทุกอย่างมีขัดแย้งกันบ้าง แต่ผลลัพท์ทุกคนอยากให้โรงเรียน เป็นโรงเรียน ที่น่าอยู่ หนูน้อยสู้ต่อไปครับ อย่าเอาอุปสรรคครั้งนี้มาลดความตั้งใจ ถ้าผ่านครั้งนี้ไปได้ หนูน้อยก็จะเข้มแข็งขึ้น (มันเป็นแบบทดสอบจิตใจ) เข้มแข็งไว้ครับ อันนี้มองโลกในแง่ดี ลองดูอีกสักตั้ง

ถ้าลองทำแล้ว ครูใหญ่มีอติ หรือ หน้าที่ๆรับผิดชอบมีปัญหา ตรงนั้น ค่อยมาว่ากันอีกที นะครับ อย่างไรผมก็เอาใจช่วยเด็กน้อยผู้มีความมุ่งมั่น

น้องฟ้า....ฟังน้าจิ๊บนะลูก....หนู....ไม่ต้องการอาหารกลางวันฟรี....หนูทำเพราะหนูรักและศรัทธา...ในงาน..เพราะงานทำให้หนูมีความสุข...น้าว่าพอแล้ว....ที่คนคนนึงจะได้รับความสุขตอบแทนจากการทำงานหากแต่ถ้าหนูติดในอะไรบางอย่างเช่น.....ติดรสชาดของฟรี....ที่เขายื่นให้......ติดในศรัทธาในตัวคนอื่น...ติดรักคนที่ทำสิ่งที่ถูกใจ.....วันใดไม่ถูกใจ....หนูก็จะไม่สบายใจ.....
อีกอย่างน้าเชื่อว่า"ครู"....ยังคงเข้าใจและรักน้องฟ้าเช่นเดิมแต่หากเมื่อเรารักใครเรก็ไม่อยากเป็นคนบอกข่าวร้ายให้คนที่เขารักและเอ็นดูรู้.......เขาไม่อยากแม้แต่จะเห็นคนที่เขารักเสียใจ....เขาอาจคาดเดาจาก...ตลอดเวลาในการอยู่ด้วยกัน....เขามั่นใจในตัวน้องฟ้า...ว่าเข้มแข็งพอที่จะรับได้....ตามการเปลี่ยนแปลง.....ไม่มีอะไรหรอกหลานรัก.....ทบทวนหนูมีความสุขทุกวันนี่คะ....จูง"จิต"ของหนูกลับไปที่จุดเดิม.....ที่หนูเริ่มต้น

"ณ โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง  มีหนูน้อยหน้าใสคนหนึ่ง  ด้วยความแอบชื่นชอบโรงเรียนนี้มานานแล้ว เมื่อถึงวัยเข้าเรียนอนุบาลหนึ่ง ก็ไม่ลังเลใจเลย ที่จะขอคุณแม่เรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ ทั้ง ๆ ที่คุณแม่เตือนก่อนแล้วว่า โรงเรียนแห่งนี้การเรียนเข้มงวดมาก และคุณครูก็จะเอาใจแต่บรรดาลูกท่านหลานเธอ  แต่หนูน้อยก็ไม่หวั่น ด้วยความมุ่งมั่นว่าตัวเองทำได้ แล้วด้วยความรักในโรงเรียนแห่งนี้เป็นทุนเดิม" ....ในสถานการณ์เช่นนี้ หนูคงต้องมองบวกสุดขั้ว...จึงจะพ้นห้วงแห่ง....."ใจตน"...ไปได้...ขอเป็นกำลังใจ

ป้าโอ๋ (น่าจะไม่ใช่น้า นะคะ) อยากบอกให้น้องฟ้า ทำความรู้จักกับ พรหมวิหารสี่ ของลุง Handy เพื่อจะได้หัดทำความรู้จักกับโลกแห่งความจริงและรู้จักทำใจค่ะ

เมื่อรู้จักแล้ว คราวนี้ก็ตัดสินใจโดยเชื่อมั่นในความรู้สึกของตัวเอง ถ้าทำแล้วมีความสุขก็ทำ ถ้าต้องฝืนใจก็หยุดค่ะ

สำหรับหัวข้อเรื่อง มีตัว t เกินมาตัวนึงนะคะ

 

น้องฟ้า ฝากขอบคุณ คุณลุง คุณป้า คุณน้า ทั้งหลาย มากค่ะ ที่ช่วยทำให้น้องฟ้า ได้เรียนรู้ถึงสัจธรรมของโลก

  • ขอบคุณ คุณปภังกรณ์ ที่ช่วยเป็นกำลังใจค่ะ
  • ขอบคุณคุณน้าฝอยทอง  ถ้าเด็กคนไหน ได้เป็นลูกศิษย์คุณน้า ก็คงจะมีจิตใจดีเหมือนคุณน้า  แต่ถ้าโรงเรียนไหน ได้ครูใหญ่แบบคุณน้า รับรองว่า ทั้งคุณครู และเด็กทั้งโรงเรียน คงมีจิตใจดีเหมือนคุณน้า (เด็ก ๆ ทุกคน รอคอยอย่างงั้นจริง ๆ นะคะ)
  • ขอบคุณ ป้าเม่ย  สัญญาค่ะ ว่า ถึงแม้สิ่งแวดล้อมเปลี่ยน กาลเวลาเปลี่ยน แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน คือ จิตใจของน้องฟ้า
  • ขอบคุณ คุณลุงบวร คุณลุงรู้ไหมค่ะ ว่าเมื่อน้องฟ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ คนแรกที่น้องฟ้านึกถึง คือ คุณลุง เพราะทุกคำสอนที่คุณลุงมีให้กับทุก ๆ คนใน blog ทุกอย่างล้วนมาจากใจ ขอบคุณคุณลุงมากค่ะ โดยเฉพาะเพลงทานตะวัน ทำไมฟังคราวนี้ ถึงเพราะกว่าทุก ๆ ครั้งที่เคยได้ฟัง ไม่รู้สินะ จริง ๆ แล้ว ถ้าน้องฟ้าปฏิเสธ ไม่รับอาหารกลางวัน ตั้งแต่คราวแรก มันคงไม่ทำให้น้องฟ้า เจ็บ จนถึงทุกวันนี้ มั๊งค่ะ
  • ขอบคุณ คุณคลื่นซัดใจ  จริงของคุณค่ะ ทุกคนต่างมีความเห็นของตัวเอง ในการทำอะไรสักอย่างหนึ่ง น้องฟ้า ก็คงคิดตามประสาเด็กอนุบาลหนึ่ง ในขณะที่ครูใหญ่ ท่านก็คงคิดตามประสาท่าน ซึ่งไม่ได้หมายความว่า ความคิดของคนใดคนหนึ่ง จะถูก แล้วอีกคนหนึ่งจะผิด ขึ้นอยู่กับบทบาท และภาระหน้าที่ ที่ต่างคนต่างเป็นอยู่
  • ขอบคุณน้าจิ๊บ (เมตตา)  จริงของน้าจิ๊บ  ทำไมน้องฟ้า ถึงยอมให้วัตถุ หรือตัวบุคคล มามีอำนาจเหนือจิตใจของเรา  น้องฟ้าจะกลับมาค่ะ กลับมาทำในสิ่งที่ใจเราปรารถนา โดยไม่ยึดเอาตัวบุคคล แต่สิ่งหนึ่งที่อยากบอกน้าจิ๊บ คือ น้องฟ้า ไม่เคยติดใจรสชาดอาหารที่ได้รับเลยนะคะ
  • จบด้วย น้าโอ๋  บทสรุป คือ น้องฟ้า ไม่มีอุเบกขา เลยทำให้จิตของน้องฟ้าไม่นิ่ง ขอบคุณคำสอนดี ๆ ของลุง Handy ทำให้น้องฟ้าได้รู้สัจธรรมเพิ่มขึ้นจริง ๆ ค่ะ

          แต่นี่คือ บทสรุป ที่ครูใหญ่ ได้เรียกน้องฟ้าไปพูดคุยเป็นการส่วนตัว หลังจากที่ครูใหญ่ รับรู้ว่า น้องฟ้ารู้สึกเช่นไร กับสิ่งเหล่านี้

          ครูใหญ่บอกว่า  ให้น้องฟ้าฟังให้มาก  คิดให้มาก แต่พูดให้น้อย เรื่องไหนที่ไม่เห็นด้วย ขอให้เก็บความไม่เห็นด้วยไว้ในใจ  ไม่เช่นนั้น สิ่งเหล่านี้ จะเป็นตัวบั่นทอนให้จิตเราไม่นิ่ง ทุกคนต่างมีเหตุผลของตัวเองในการกระทำสิ่งใด ๆ ก็ตาม

          น้องฟ้า รู้แล้วค่ะ ว่าน้องฟ้าจะต้องทำอย่างไรต่อไป          

 

    ก่อนอื่น ขอแนะนำตัวนิสนึงครับ ว่าผมอาจจะไม่ตอบไรได้มากมาย แต่ถ้า สิ่งที่พิมพ์ต่อไปนี้ ทำให้น้องฟ้ามีความมุ่งมั่นในความดีอย่างที่ใจอยากทำ.... ไม่ต้องหวั่น (แม้วันมามาก) อุ๊ย พิมพ์ผิดครับ ไม่ต้องหวั่น.. ในสิ่งที่จะทำ ถ้าคิดว่าในสิ่งที่ทำนั้น คือ ความ ดี ครับ ขอเอาใจช่วยน้องฟ้า ที่จะหา ทางออกให้ตัวเองและทำในสิ่งที่ตัวเองรักษ์ ...เอาใจช่วยด้วยความจริงใจนะครับ แต่ในโลกใบนี้ยังมีอะไรที่น้องฟ้า ยังต้องเผชิญอีกมากมาย... แค่นี้เป็นบทเรียนเริ่มแรกในชีวิตน้อยๆ อย่างน้องฟ้า กล้วยไข่อยากบอกว่า น้องฟ้า ยังต้องเจออะไรในชีวิตอีกมากมาย ซึ่งไม่ได้ หมายความว่า แค่นี้ในชึวิต ขอเอาใจช่วยในการตะเกียดตะกาย (เอ๊ะ พิมพ์ไรไปถูกเปล่าหว่า) ไปในชีวิต ด้วยเจริญ วรรณะ สุขะ พละ สาธุ ........... (เอ๊ะ ตกลงเป็นรายการธรรมะ หรือเปล่า(วะ) อุ๊ย) .... กล้วยไข่
    (เพิ่มเติม) ครับ คงไม่ต้องหวังอะไรในชีวิตมากมายนะครับน้องฟ้า เพราะปัจจุบันคนชั่วเอาเปรียบคนฉลาด ครับ อีกอย่างถ้าน้องฟ้า หาทางออกไม่ได้กล้วยไข่ขอแนะนำให้ ปรึกษาคุณแม่นะครับ ...... แต่ถ้าคุณแม่ให้ความกระจ่างไม่ได้ ... กล้วยไข่อยากให้ น้องฟ้ามาทิ้งความรู้สึกแบบนี้ให้ลุง ป้า น้า อา พี่ ได้ เอาใจช่วยนะครับ แค่นี้ หล่ะ กล้วยไข่
    • แวะมาขอบคุณพี่รัตติยาและยังให้กำลังใจน้องฟ้าเหมือนเดิมครับผม
    • เป็น กำลังใจ ให้คุณรัตติยา ครับ
    • อดทน เข้มแข็ง บากบั่น มุ่งมั่น และฝ่าฝัน
    • ความสำเร็จอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมครับ
    • งานยุ่งๆดูแลสุขภาพบ้างนะครับ
    • แวะมารออ่านบันทึกใหม่ครับผม
    • ขอบคุณครับที่แวะไปเยี่ยม ใครพบคุณบวรบ้างแจ้งด้วยว่าทุกท่านคิดถึง
    • แวะมาขอบคุณครับผม
    • แวะมาดูว่าทำข้อสอบได้ไหมครับผม
    • ขอบคุณครับ
    • อีก 3 วิชาเป็นอย่างไรบ้างครับ
    • ทำได้ไหมครับ
    • ขอบคุณครับผม
    • เพื่อนๆหายไป ถูกทิ้งครับ
    • น่าสงสารผมไหมครับ
    • แวะมาทักทายรออ่านบันทึกใหม่ครับ
    • ว่าแต่ว่าสบายดีไหมครับ
    • แวะมาขอบคุณ
    • ทำSARเป็นอย่างไรบ้างครับ
    • พักผ่อนบ้างนะครับ
    • เพิ่งกลับมาจากชายแดน
    • แวะมาทักทายครับผม
    • สบายดีไหมครับ
    • รออ่านบันทึกอีกครับ
    • รออ่านเรื่องความรัก
    • รักเดียวของรัตติยา ยิ้ม ยิ้ม
    • เรียนและทำงานหนักไหมครับ ดูแลสุขภาพบ้างนะครับ
    • แวะมาทักทาย
    • จะได้อ่านเรื่องความรักไหมครับ
    • ยิ้ม ยิ้ม
    • ท่าทางงานหนักมาก
    • พักผ่อนนบ้างนะครับ
    • แวะมาขอบคุณ
    • จะไปพักผ่อนหลังอบรมครูเสร็จแล้วครับ
    • แวะมาขอบคุณ
    • เป็นหวัดเพิ่งหาย
    • รออ่านบันทึกอยู่ครับ
    • เป็นอย่างไรบ้างครับ
    • ท่าทางงานยุ่งมาก
    • ขอบคุณมากครับ
    • สบายดีไหมครับ
    • วันเสาร์พักผ่อนบ้างก็ได้ครับ
    • Just say hi !! sa bye dee na ka
    • ขอบคุณมากครับ
    • ดูแลสุขภาพบ้างนะครับ