ความใส่ใจในสิ่งเล็กๆ แต่ล้วนมาจากใจอันเป็นจิตสำนึกแห่งสาธารณะนั้น เป็นสิ่งงดงามล้ำค่าเสมอ

 

โลกสวย…♣ ด้วยมือเรา…☺ตอน...

เด็กหญิง “อิ่มอุ่น” กับ เด็กหญิง “อินทร์อาร์ม”

จิตอาสาตัวเล็ก กับผู้รับบริการตัวน้อย

 

ณ มุมแลกเปลี่ยนแบ่งปันความรู้สึกดีๆต่อกันแห่งนี้

มีผู้คนมากหน้าหลายตาหลากวัยหลายเชื้อชาติศาสนา มาพบเจอกัน

ความสุขใจเล็กๆ บังเกิดขึ้น

เมื่อแต่ละคนที่มาต่างมาเพื่อจุดมุ่งหมายเดียวกัน

คือการดูแลตัวเอง ดูแลคนรอบข้างให้แข็งแรง

ดูแลสังคมสิ่งแวดล้อมร่วมกัน อย่างเป็นรูปธรรม

ความใส่ใจในสิ่งเล็กๆ

แต่ล้วนมาจากใจอันเป็นจิตสำนึกแห่งสาธารณะนั้น

เป็นสิ่งงดงามล้ำค่าเสมอ

 

วันนี้ขอเสนอเพียงมุมเล็กๆ

ที่เด็กๆแวะเวียนมาให้ผู้ใหญ่ได้ชื่นชม

ระหว่างวันแห่งการงาน...

เพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งดีๆต่อกัน ณ ที่แห่งนี้ 

 

เด็กหญิง “อิ่มอุ่น” เป็น “เจ้าหน้าที่จิตอาสา”

ที่แวะเวียนมาช่วยเก็บตะกร้า ช่วยจัดของขึ้นชั้นวางสินค้า

โดยเฉพาะช่วงเทศกาลเจ หนูน้อยจะขลุกอยู่กับคุณยายเกษร

(เจ้าหน้าที่จิตอาสาต่างวัย) ที่นี่เกือบทั้งวัน  


 

การทักทายของหนูอิ่มอุ่น

จะดูโหดนิดๆ เพราะเธอมักจะมาพร้อมกับการวิ่งเข้ามาทุบข้าพเจ้าด้วยกำปั้นหนักๆ

และวิ่งเข้าชนพุงข้าพเจ้าอย่างแรงซ้ำแล้วซ้ำอีก

กว่าจะพูดคุยกันด้วยถ้อยคำหวาน

ข้าพเจ้าก็แทบจะคลานเป็นกระท้อนถูกทุบเลยทีเดียว

 

 

แต่เวลาทำงาน อิ่มอุ่นจะไม่สนใจใครเลย

เธอจะตั้งหน้าตั้งตาอยู่กับงานตรงหน้าจนบรรลุเป้าหมาย

มักพบเห็นเธอตั้งใจฟังอะไรด้วยใจจดจ่อเสมอ

แต่เธอไม่ค่อยพูดจาหรืองอแงเรียกร้องอะไรมากมายนัก

 

เด็กหญิง “อินทร์อาร์ม”

จะมากับคุณพ่อคุณแม่เกือบทุกวัน

บ่อยครั้งที่มาในชุดนอน

เมื่อเข้ามาที่ร้าน เธอจะมาแบบหวาน

ข้าพเจ้าทักเธอว่า “สวัสดีค่ะ น้องอินทร์อาร์ม”

  เธอจะรีบยกมือไหว้พร้อมส่งเสียงใสๆอย่างร่าเริงเสมอ

 “สวัสดีค่ะ” แล้วเธอก็จะรีบตรงไปที่ชั้นวางสินค้า

สนอกสนใจในทุกๆอย่างที่ขวางหน้า

 

และเกือบทุกครั้งเธอจะงอแง ไม่อยากกลับบ้าน

คุณพ่อกับคุณแม่และข้าพเจ้าต้องกล่อมกันบ่อยว่า

 “พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะคะ”

  และแล้วเราก็จะส่งสายตาโบกมืออำลากันเหมือนจะจากกันไปไกลแสนไกล

มาพบกันใหม่เราก็ทักทายกันอย่างร่าเริงแจ่มใสอีกครั้ง

จนข้าพเจ้าอดรู้สึกลึกๆไม่ได้ว่า ถ้าเด็กๆโตขึ้น ข้าพเจ้าคงจะเหงาเป็นแน่แท้ 

 

นอกจากเด็กน้อยสองคนแล้ว

แต่ละวันจะมีครอบครัวอบอุ่นแวะเวียนมาพบกันที่นี่เสมอ

ทั้งลูกเด็กเล็กแดง ทั้งผู้สูงวัยนั่งรถเข็น ผู้พิการ  

 

ข้าพเจ้ามักลุ้นเด็กๆ เวลานำขวดน้ำผลไม้ไปทิ้งที่ถังขยะ

และยังอยู่ในวัยที่ไม่สามารถอ่านหนังสือออกได้

เธอจะสามารถสังเกต และเรียนรู้ได้หรือไม่ว่า ต้องทิ้งลงที่ถังไหน  

 

เป็นความสุขใจของทั้งเด็กและผู้ใหญ่

ที่ได้มาเรียนรู้แลกเปลี่ยนความรู้สึกดีๆร่วมกัน

ตลอดหลายสิบปี ที่มีฐานงานแห่งนี้