เมื่อกลางแก่แสวงบุญธรรมชอบ

 

ตอนผมเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตรปี ๒ เป็นเวลาปิดภาคฤดูร้อน ชีวิตน่าจะสนุก เพราะกำลังอยู่ในวัยหนุ่ม น่าจะสนุกสนานตามเพื่อนๆ  แต่ในใจมีแต่ความทุกข์  หาความสุขจริงๆไม่ได้เลย บางวันเดินผ่านตึกศิลปศาสตร์  หน้าตึกโดมรู้สึกว่าชีวิตมันขาดอะไรไปอย่าง เคยเขียนป้ายโฆษณาของชาวชุมนุมกีฬาทางน้ำว่า  ถ้าคุณรู้สึกเซ้งในชีวิต  เชิญมาว่ายน้ำกับเรา  พอไปซ้อมว่ายน้ำทุกวันที่สนามว่ายน้ำแห่งชาติ หรือสระว่ายน้ำของจุฬา  ว่ายเสร็จก็หิว  เพื่อนๆก็ออกไปกินเหล้ากันที่หลังสวน แถวๆจุฬา   ผมไม่ชอบเหล้า  กินอย่างไรมันก็ไม่อร่อย  ส่วนมากจะกินกับเสียมากกว่า ส่วนมากพวกผมจะสั่งโป็ะแตก กินเครื่องในที่ร้อนๆเสียมากกว่า  ชีวิตก็เป็นเช่นนั้นเกือบทุกวัน หาแก่นสานมิได้ 

วันหนึ่งพี่ชายที่ผมอยู่ด้วยขอลาราชการสี่สิบห้าวันเพื่อที่จะบวชกับหลวงปู่มหาอินทร์ ที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ  ผมเองเกิดอยากจะบวช เลยขอพี่ชายบวชตามด้วย  พี่ชายไม่ขัดข้องเพราะทุกอย่างก็เตรียมพร้อมหมดแล้ว เพียงแต่เพิ่มเครื่องบวชพระมาอีกชุดหนึ่ง เป็นอันเสร็จพิธี ง่ายมากๆกับการเป็นพระขอผม  ผมเขียนจดหมายขออโหสิกรรมกับเพื่อนๆด้วยลายมือของผมเอง  ไม่ต้องขออนุญาตใครเพราะตอนนั้นยังไม่มีภรรยา พิธีบวชที่วัดปากน้ำง่ายๆ เดินเวียนรอบโบสถ์สามรอบแล้วเข้าโบสถ์ เตรียมท่องวิธีบวชนาคอยู่ประมาณอาทิตย์หนึ่ง  ไม่ต้องมีกลองยาว หรือต้องขี่คอใครท่าน เจ้าอาวาสวัดปากน้ำท่านเป็นอุปชฌาย์ผม จำชื่อพระเดชพระคุณพระอุุปชฌาย์ไม่ได้เสียแล้ว  

แม่ผมมีลูกชายห้าคน ไม่มีใครเคยบวชให้แม่เลย มีพี่ชายผมกับผมเท่านนั้นที่ได้บวช แม่มีความสุขมาก แม่ได้เห็นชายผ้าเหลืองของลูกพร้อมๆกันสององค์  หลังจากนั้นก็ไม่มีใครบวชให้แม่เลย  ถ้าไม่ได้บวชคราวนั้นคงเสียทีที่เกิดเป็นชาย เพราะไม่ได้บวชทดแทนบุญคุณของแม่

ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปทำอะไร หรือบวชเพื่ออะไร เพราะไม่ได้บวชตามประเพณี  แต่เป็นการบวชตามพี่ชาย  พี่ชายจะทำอย่างไรผมก็ทำตามด้วย  พี่ชายเป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่มหาอินทร์ศิษย์ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อสดวัดปากน้ำ  พี่ชายบวชเพื่อที่จะเรียนวิปัสนากรรมฐาน วิชาธรรมกายอันลือชื่อ  ตอนนั้นวัดธรรรมกายที่คลองสาม ปทุมธานี เพิ่งจะเริ่มสร้าง

หลวงปู่มหาอินทร์ท่านเป็นอาจารย์ผมและพี่ชายพร้อมๆกัน  กุฎิก็อยู่ใกล้ๆกัน อยู่ชั้นแรกของตึกสามสี่ชั้น  ท่านบอกกับพระพี่ชายและผมว่า  เวลาพวกคุณมีน้อยไม่ต้องเรียนบทสวดมนต์ ปฏิบัติแต่วิชาธรรมกายอย่างเดียวเวลาก็ไม่พอแล้ว  

หลังจากบวชได้ ๑๕ วัน มหาวิทยาลัยก็เปิดเทอมพอดี ผมต้องขาดเรียนต่ออีก ๓๐ วัน และในเทอมนั้นผมได้ลงทะเบียนเรียนวิชากฎหมายของคณะนิติศาสตร์ ๔ วิชา คณะรัฐศาสตร์ การปกครอง ๑ วิชา ซึ่งก่อนบวชผมได้เตรียมซื้อหนังสือเรียนเพื่อจะนำไปเรียนด้วยตัวเองที่วัด แต่พอบวชเข้าจริงๆก็ไม่ได้อ่านเลย ตำรากฏหมายที่เตรียมไว้ก็วางกองอยู่บนพื้นกุฐิ ตลอด ๔๕ วัน

ปฎิบัติวิชาธรรมกายของหลวงพ่อวัดปากน้ำทุกวันวันละสองสามเวลา  บวชไปได้ครึ่งเดือนพระพี่ชายบอกว่าเราควรจะต้องเข้ากรรมฐานกันคนละเจ็ดวัน ผมจะเข้าก่อนท่านจงเป็นพระอุปฐาก ส่งข้าวส่งน้ำให้ผม ผมจะปิดห้องอยู่คนเดียวอธิษฐานไม่พูดจากับใครเป็นเวลาเจ็ดวัน จะฉันวันละมื้อ ให้เอาถาดข้าวและน้ำวางไว้หน้าประตู ครบเจ็ดวันแล้ว  ก็จะเป็นคราวของท่าน

พอครบเจ็ดวันหลวงพี่ก็ออกจากกรมฐาน ผมก็ปิดกุฏิเข้ากรรมฐานเช่นเดียวกับพระพี่ชายเจ็ดวัน ในระหว่างเจ็ดวันนั้น พิจารนาแต่องค์พระให้อยู่ศูนย์กลางกาย พบแต่เวทนา  แต่ตอนนั้นยังไม่เรียนมหาสติปัฏฐานสี่ จึงไม่รู้จักการพิจารณาเวทนา

ผมเพิ่งมารู้ความจริงอย่างหนึ่งจากหลวงปู่ว่า ผมไม่ได้เพียงแต่เป็นพี่น้องกับพี่ชายผมในชาตินี้เท่านั้น  ชาติที่แล้วผมก็เคยเป็นพี่น้องกันมา  ซ้ำยังเคยบวชเรียนพร้อมๆกันอีก  ใครจะไปเชื่อว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นอีก

มีวันหนึ่งตอนเย็นหลังจากสรงน้ำแล้ว  แวะไปดูพระพุทธรูปองค์หนึ่งในโบสถ์ ท่านงามจับตา เป็นที่ถูกใจมากๆ  หลังจากการทำวัตรเย็นทุกครั้งจะมีการนั่งสมาธิ วันนั้นใจมันสงบขึ้นมาเฉยๆ ตกดิ่งไปในความสงบ เกิดปิติแสงสว่างสีเหลืองปรากฏขึ้นกายศูนย์กลางกาย สว่างโพลงไปทั้งตัว  เวทนาที่เคยมีอยู่หายไปหมด  มีแต่ความสุข  ที่เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเห็น สุขจริงๆ มิน่าเล่าพระพุทธเจ้าจึงทรงตรัสว่า นัตถิ สันติ ปรมัง สุขัง  สุขอื่นยิ่งกว่าความสงบไม่มี

ความรู้สึกในขณะนั้นรู้สึกอยากจะกราบพระพุทธเจ้า รู้สึกซึ้งในพระกรุณาธิคุณขององค์สัมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ให้โอกาสผมได้ชิมลางตัวอย่างของความสุขจริงๆ ถึงกับให้สัจจะกับตัวเองว่า ถ้าได้มีวาสนาได้เห็นวิชาธรรมกายแล้ว เราจะบวชไม่สึก

วันรุ่งขึ้นมาสอบอารมณ์กับหลวงปู่มหาอินทร์ ท่านบอกว่าคุณตกภวังค์  ผมถามท่านว่ากระผมจะมีวาสนาได้เห็นธรรมกายมั้ย

ท่านตอบว่าคุณยังต้องสึกออกมาใช้เวรกรรมของคุณก่อน จะบวชไม่สึกเห็นจะยังไม่ได้หรอกคุณ