ยามเช้าวันนี้ที่ 12 ธันวาคม 2554 ผมยังอยู่ที่เมืองหัวไทร ยามเช้า ๆ ได้เลาะริมทะเลฝั่งอ่าวไทย เห็นคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งดังคึกโครม ทุกคลื่นที่ถาโถมเข้าฝั่งล้วนน่ากลัวทั้งนั้น
บางคลื่นมาใหญ่มากกระโดดข้ามโขดหินที่ป้องกันขึ้นมาเป็นฟองกระจายได้ลิ้มรสน้ำเค็มเหมือนเกลือโดยไม่ต้องหยิบเกลือมาชิม เพราะน้ำกระเด็นขึ้นมาเป็นละอองใสได้รสชาติไปอีกแบบของคนยืนบนริมทะเล
เด็ก ๆ ต้องหลบมุมลมคลื่นมาทำการบ้านอยู่อีกฝั่งหนึ่งของบ้าน
เดินไปสำรวจคลื่นกัดพื้นที่สวนคุณตาและนี่คือท่อบ่อน้ำเดิมอยู่ประมาณ 5 เมตรอยู่ใกล้บ้านเก่าที่ คุณแม่ของลูกต้นและลูกเต้ เขาเกิดที่บ้านเก่าริมทะเลตรงนี้ พอ 40 กว่าปีให้หลังพื้นที่บ้านหลังเดิมก็คลื่นมาเยือนถึงแล้ว บ่อน้ำนี้เป็นน้ำจืดเอาไว้ใช้อาบน้ำซักผ้าเป็นน้ำใช้ แต่เวลาจะดื่มกินใช้น้ำฝนแทน บ่อนี้เมื่อก่อนลึกประมาณ 5 เมตรได้
เห็นต้นมะพร้าวอีกหลายต้นกำลังจะลาไปกับคลื่นทะเล เพราะคลื่นหยาบเหลือเกิน
ลมแรง ยืนคุยกับคนท้องถิ่นที่นี่เขาเรียกว่า...ลมเสียว...
มองไปสุดลูกตาล้วนมีคลื่นกระทบฝั่งทั้งนั้น นอนฟังเสียงคลื่นอยู่หลายคืนก็เสียวพอได้เหมือนกันละ...อิ อิ อิ
ยังสู้ ๆ ชูสองนิ้ว...มองบนฟ้าฝนทำท่าจะมาเยือนอีกแล้วละ...แง่คิด...
ทะเลจะสวยงามยามมีคลื่น ชีวิตที่สดชื่นย่อมมีอุปสรรค...
นำภูเขาแสนสวยมาฝากทะเลแสนงามครับผม
สวยนะแต่คลื่นแรงๆ ดูน่ากลัว
สวัสดีครับ คุณ โสภณ เปียสนิท
วาว ๆ ภูเขาสวย ๆ นึกถึงเพลงที่ว่า...
ภูเขาจะกั้นขวางหน้า แดดกล้าจะร้อนเท่าไร พี่จะไปหาเธอจนได้ เป็นตายพี่จะไปหานาง
ทะเลจะไกลสุดตา สุดฟ้าพี่ก็ยังหวัง...อิ อิ อิ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณ Nopparat Pongsuk
แต่ผ่านพ้นไปได้ครับ ทะเลอ่าวไทยคลื่นยังคงแรง
ฝนยังคงตามผมกลับล่องใต้เมืองหาดใหญ่มีสายฝนพรำ ๆ
เมื่อวานบ่ายถึงค่ำฝนตกลงมาตลอดครับที่ ม. ทักาณถิ่นเมืองสงขลาขณะไปทำงาน...
ฝนภาคใต้ดีจังช่วงนี้...
ขอบคุณครับ